Globaal bekeken

D e heerChr. Baggerman, coördinator arbeidsvoorwaardenbeleid bij de Ref. Maatsch. Unie (RMU) deed een studie maatschappelijke bestuurskunde aan de Mariane Ruppertacademie te Doorn en ging op zoek naar 'de kroonjuwelen van de christelijke vakbeweging'. Het resultaat van deze studie legde hij vastin een geschrift 'Ik ben boos, dus ik besta' (uitgave Gebr. Verloop, Alblasserdam). Voor de studie interviewde hij een aantal personen over het thema die ook ieder kort aangaven waarover zij zich boos maken:

Victor Halberstadt (econoom, SER) ergert zich aan de desinteresse voor 'Brussel'. *Er is geen enkele belangstelling voor het vraagstuk uan de Europese integratie en ook de politiek gaat met groot gemak met dit uraagstuk om, zonder wezenlijke discussie met een consultatie uan de burgers. Dit terwijl deze integratie enorm verstrekkende gevolgen heeft uoor ons allemaal.'

Bert Bakker (Tweede-Kamerlid D66) raakt opgewonden als we hem uragen naar zijn morele verontwaardiging. Hij kan zich storen aan dogmatische en moralistische politiek als die in zijn ogen voorbijgaat aan praktische oplossingen. Op sociaal terrein valt het hem op dat het politieke debat terugvalt op sjablonen: arm-rijk en links-rechts. De werkelijkheid is echter ueel weerbarstiger, stelt Bakker vast.

Egbert Schuurman (Eerste-Kamerlid CU) maakt zich boos over het verlies van eigen identiteit en een eigen visie. Een treffend uoorbeeld vindt hij de wijze, waarop de journalistiek binnen de EO bedreven wordt: 'De journalisten zijn vakbekwaam, maar dan denk ik, waar is je eigen uerhaal? Gebruik je talenten om uanuit je christenzijn journalistiek te bedrijuen'.

Peter Schalk (directeur RMU): 'Ik ben niet boos, maar wat mij diep raakt is het barre individualisme, dat met name tijdens de Paarse jaren is uitgegroeid naar autonomisering. Dat heeft twee effecten:

Ten eerste is de autonome mens een mens die geen God en geen meester duldt. Ten diepste leidt dat tot eenzaamheid. Ten tweede is de individuele mens aangewezen op zichzelf in sociaal en economisch opzicht. De mens dient uolgens het heersende denkpatroon een economisch zelfstandige eenheid te zijn. Dat haalt de sociale cohesie onderuit'.

'De consequenties van het doorgeschoten individualisme zijn ingrijpend uoor de totale samenleving, maar ook uoor groepen die zich daartegen te weer stellen. Te denken valt aan gezinnen die een andere keuze maken ten opzichte van de zorg en de opvoeding die ze zelf aan hun kinderen willen bieden. Het heeft ook consequenties voor de sociale structuren buiten de gezinnen, zoals te merken is aan het teruglopende vrijwilligerswerk, het tanende uerenigingsleuen, en de plotselinge zoektocht naar werkelijke waarden en normen toen de zogenaamd maakbare wereld ineens niet zo stabiel en veilig bleek te zijn.'

Hans van der Steen (Algemene Werkgevers Vereniging) is moreel verontwaardigd over het 'droeftoeteren' van velen in onze samenleving. Gelet op de economische situatie uan ons land is een eendrachtige aanpak meer dan ooit noodzakelijk. Ook managers zouden meer elan, uitstraling en creativiteit moeten tonen. Zij zullen af moeten uan het idee dat het uitvoering geven aan sociaal beleid in een onderneming een bijklusje is. Een verantwoord sociaal beleid wordt te weinig gezien als een kruiwagen om de ondernemingsdoelstellingen te realiseren.

Roel Kuiper (hoogleraar Ref. Wijsbegeerte): 'Daar maak ik me nou boos over: aan de ene kant zien we mensen die consumeren en zich verrijken, terwijl aan de andere kant grote groepen verstoken zijn van werk en een goede woonomgeving. Denk maar aan de oude volkswijken. Of kijk eens naar de verzorgingshuizen. Dat zo'n rijk land dat laat gebeuren...'

Eva Scholte (CNV) wordt boos over het steeds meer ontbreken van sociale cohesie. Er ontstaat een steeds grotere kloof tussen arm en rijk. Als vrijwilliger werd zij geconfronteerd met de problematiek rond dak- en thuislozen. 'Het gaat om een groep die steeds groter wordt. Mensen die uit huis gezet worden, ja zelfs hele gezinnen. En niemand die er zich boos over maakt. Mensen kennen de problemen uan de mensen in de buurt niet, ze zeggen nog maar nauwelijks gedag. Daar zal je als vakcentrale ook iets mee moeten doen. Voor mij is morele verontwaardiging een drjjfueer: zien wat mensen bezighoudt, daardoor geraakt worden en van daaruitje werk doen.'

Ton de Korte (directeur Berenschot) antwoordt: 'De grote criminaliteit en toegenomen onveiligheid in onze samenleving'. Hierbij kunnen twee majeure bronnen worden onderscheiden. Ten eerste de kanslozen buiten hun schuld, de sociaal economische uitvallers dus, die daarmee aan de rand uan de samenleuing zijn komen te staan. Ten tweede de kanslozen door eigen schuld, de drop-outs die dit zeer bewust hebben gewild. Voor de eerste categorie ziet hij evident een taak voor de Nederlandse vakbeweging. Ten aanzien uan de tweede categorie past slechts helder repressief beleid.

Doeke Terpstra (voorzitter CNV) wordt verontwaardigd als er mensen tussen wal en schip vallen, als er geen recht wordt gedaan aan de kwetsbaren en er geen 'helpdesk' a la het Ikea-concept meer is in onze samenleuing. Hij kan zich ook ergeren aan mensen die 'professioneel boos' worden. Hij heeft niets met dat soort mensen en kan het zelf ook niet.

v.d.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen