De roeping is helder

Wij staan in de kerk. Wij willen er ook blijven staan. We zijn gezonden als schapen te midden van de wolven. We zijn niet gezonden om een zuivere kerk te dienen. Wij zijn gezonden om een kerk te dienen, die Jezus Christus wilde dienen. We gaan dan ook niet mee met de PKN, omdat er gelukkig een convenant is. Het zou een verkeerde visie zijn op het convenant en de gemeenten die het hebben ondertekend. Wij vragen in het convenant geen ruimte te midden van de pluraliteit. Wij staan eenvoudig midden in de kerk. Wij zijn er van Godswege ingesteld en wij worden er in de voortduur ingesteld. Er is wat dat betreft geen enkel verschil tussen NHK en PKN. Wij zijn geen lid van deze kerk omdat wij haar zo lief vinden. Deze kerk geeft namelijk weinig reden om haar lief te vinden. Sterker nog, wanneer wij weten wat er zich allemaal in onze kerk afspeelt, dan moet je haar zondig, goddeloos en overspelig noemen. Wij vinden noch de Nederlandse Hervormde Kerk, noch de Protestantse kerk in Nederland een lieve kerk. Wij vinden haar niet lief. Wij hebben haar lief. Dat is heel iets anders.

Duidelijke boodschap

Waarom hebben wij haar lief? Dat hebben wij geleerd van onze Meester.

Van onze Heere Jezus Christus en van Zijn Vader. Het is een onbegrijpelijke liefde. Een liefde die geestelijk doden, en goddelozen bemint. Sterker nog; een liefde die vijanden en opstandelingen bemint. Het is, als we naar Christus kijken, ook geen liefde die veel punten voor zichzelf scoort. Het is lij— denstijd. Wij zien in deze weken in het bijzonder onze Heere in Zijn diep en bitter lijden. Het is gegaan naar de raad en voorkennis Gods. Het is tot onze verzoening. Wij zijn er onze God en Vader zeer dankbaar voor. Wij mogen leven uit genade. Goddelozen worden met God verzoend. Maar er is ook een menselijke kant aan het gebeuren.

Jezus werd steeds minder populair. Jezus verloor steeds meer aanzien door Zijn duidelijke maar scherpe boodschap. Vooral door Zijn onvoorwaardelijk staan voor de wet van God. Jezus liet duidelijk merken dat er met de wil van Zijn Vader niet te onderhandelen viel. Het zou niet tot Gods eer zijn. Hij weigerde dan ook aan de minste poging om Gods wet te verduisteren mee te doen. Noch de satan gaf Hij enige ruimte, noch de vrome schaar van Zijn tijd. Maar ook een man als Petrus durfde Hij zonder omwegen satanas te noemen. Jezus bleef zuiver en dat zette kwaad bloed. Wij willen Hem daarin volgen. Dat zal ons wellicht niet populair maken, maar we kunnen om Zijn Naams wil niet anders. We mogen niet anders.

Maar het volgen van Jezus houdt ook in dat wij ons nooit van verloren en opstandige zondaars mogen losmaken. Jezus verzette zich tegen alles dat de naam van Zijn Vader niet eerde. Dat betekende voor Hem dat Hij zich overgaf tot in de dood. Dat is de worsteling van Gethsemane. Onder wil van de Vader buigen is klaar zijn om overgegeven te worden in de handen van zondaren. Daarom blijven wij ook het Woord preken te midden van een goddeloze en eventueel niet-confessionele kerk. We kunnen niet anders, we mogen niet anders, we willen niet anders. De roeping is helder.

Gereformeerd blijven

Dat is de achtergrond van het convenant. Dat betekent dat wij geen vrij-

Op donderdag 4 maart belegde de classis Alblasserdam een bijeenkomst met het doel in de kerkelijke.nood kerkenraden en gemeenten te verenigen en samen te binden. Daar werd uitleg gegeven over het door haar opgestelde convenant, dat gemeenten samenbindt rond Schriften belijdenis. Ds. A. van Lingen sprak er over de inhoud en de status van dit convenant.

Red. de Waarheidsvriend

plaats in de kerk zoeken. We brengen het Woord: gevraagd en ongevraagd. We brengen het naar onze diepste overtuiging in gereformeerde zin. De gereformeerde leer is, tot het tegendeel uit de Bijbel aangetoond wordt, voor ons de leer die ons door de Heilige Geest overgeleverd is. Wij zouden nooit iets anders mogen noch kunnen brengen. Wij zouden ook nooit iets anders voor de zuivere verkondiging kunnen houden. Dat wil trouwens niet zeggen, dat we ons bijvoorbeeld in het geheel niet herkennen in de verkondiging die van de Augsburgse Confessie uitgaat. Veel wat daarin staat, wordt door ons met blijdschap en instemming gelezen. Ook dat is een geschrift dat qua intentie de sfeer van de Heilige Geest ademt. Maar gezien vanuit de gereformeerde confessie is het geen aanvulling. In bepaalde opzichten zelfs aanleiding tot toenemende onhelderheid. En met onhelderheid is niemand gediend. Vandaar dat wij eenvoudig gereformeerd willen blijven en iedereen willen oproepen gereformeerd te blijven of te worden. Niet, omdat het een manier van lezen van de Schrift is die de afgelopen eeuwen zijn waarde bewezen heeft, maar omdat het de verkondiging is die de Schrift aan haar zijde heeft. Of nog beter: het is de authentieke vertolking van Gods Woord. Dat wilden wij verkondigen in de Nederlandse Hervormde Kerk en dat willen wij doen in de Protestantse Kerk in Nederland. We kunnen niet anders. We mogen niet anders.

Beleidsplan

Om dat duidelijk te maken, is het convenant opgesteld. Niet als actie, maar als heldere verwoording van onze roeping en wat we uitdragen als gemeente des Heeren. Juist nu er mogelijk verwarring ontstaat door het intreden van een nieuwe kerkorde. Een kerkorde die helaas iets anders voorstaat. Wij kunnen het niet ontkennen. Het is eenvoudig zo. Hervormde gemeenten in de classis Alblasserdam meenden hun staan in de kerk voor zichzelf en anderen nog eens expliciet te moeten verhelderen. Daarvoor leenden zich in het bijzonder hun beleidsplannen. In het beleidsplan wordt de gemeente naar haar identiteit, roeping en uitwerking van deze roeping beschreven.

Wel, dat is dus de plaats om verantwoording te doen van het gereformeerde karakter. Die verantwoording is het convenant. Waarom noemen we het 'convenant'? Om daar mee aan te geven dat we als plaatselijke gemeente niet alleen staan, maar verbonden zijn met de classis en verder met alle hervormde gemeenten die op eenzelfde basis staan. We hebben één doel en één roeping, en we steunen elkaar waar dat nodig en bemoedigend is. Daarvoor zijn we vanavond onder andere bij elkaar. Vanuit die intentie is het convenant geschreven, besproken, hier en daar aangepast en uiteindelijk vastgesteld. Overigens niet als een wet van Meden en Perzen, die niet veranderd en verbeterd kan worden, maar wel als een stuk waar we achterstaan en ons in herkennen. Het is het gemeenschappelijk beleidsplan van gereformeerde gemeenten binnen wat straks de Protestantse Kerk in Nederland zal heten. Zo zijn wij; zo werken en zo verkondigen wij. En zo willen wij door Gods genade leven.

Classicaal werkstuk

Mag dat? Wij denken van wel. Het is een werkstuk dat een classicaal werkstuk genoemd kan worden. De classis als de grondvergadering van de kerk heeft het, na verzoek door kerkenraden, opgesteld; en het vervolgens aan de kerkenraden overhandigd, die het in hun kerkenraadsvergaderingen hebben aangenomen. Vervolgens heeft ook de classis Alblasserdam het goedgekeurd. Geheel volgens de orde van de kerk, naar wij menen.

Het convenant is na de vaststelling aan de synode ter kennis gesteld. Alle synodeleden hebben er een afschrift van ontvangen. Tijdens het bezoek van de voorzitter en de scriba van de synode aan onze classis hebben we gevraagd naar onkerkordelijke aspecten aan het convenant. Ook hebben wij hun gevraagd naar de overeenkomsten en de verschillen met de synodale Verklaring van 15 mei 2003. Wij zien nog altijd uit naar een reactie van het moderamen.

Naar onze mening zitten er geen onkerkordelijke aspecten aan het convenant. Het is een verwoording van onze identiteit die zich uitnemend inpast binnen iedere kerkorde die ruimte biedt aan de plaatselijke gemeente. We kunnen van de nieuwe kerkorde heel veel zeggen, maar in ieder geval niet dat ze geen ruimte geeft aan de gemeente haar eigen beleidsplan op te stellen. Vandaar dat het convenant niet onkerkordelijk genoemd kan worden. Het is juist een voorbeeld van een invulling waartoe de kerkorde ons oproept.

Fundament

Maar belangrijker dan dat: het is voor ons een uiting van onze roeping om het Woord van God alleen en geheel te gehoorzamen. Wij weten dat ook wij daar zelf niet toe in staat zijn. Wij kunnen alleen maar gereformeerd zijn door ons steeds weer opnieuw over het Woord van God te buigen. Oude en nieuwe schatten opdelven uit de schat van het Woord is onze roeping. Zelf leven vanuit die roeping is onze opdracht. Wij belijden dat wij daarin gezondigd hebben. Gods Geest en het leven naar de godzaligheid zijn onder ons te weinig zichtbaar geweest. Is er ook niet te weinig waarachtig leven uit Gods Woord geweest? Is de liefde onder ons niet verkild? Het zijn even zovele zonden.

Wij willen niet triomfantelijk in de kerk staan. We zouden liegen. Wij hebben gezondigd! En zondigen nog steeds zeer ernstig. Wij hebben niet geleefd op de hoogte noch in de ootmoed die onze belijdenis verwoordt. Helaas lijkt ook onder ons de verootmoediging verder weg dan ooit tevoren. Daarom zien wij op niemand vanuit de hoogte neer. Respecteren wij ieder mens in de kerk in zijn of haar ger loven en belijden als zijnde een mens tot wie het Woord Gods komt. Wij buigen ons voor God en Zijn Woord. Wij belijden onze schuld. Maar wij mogen niet van ons fundament af. Voor God niet, voor onszelf en onze kinderen niet; en voor de hele kerk niet. Tot alle mensen dient het Woord zuiver te komen. Wij worden geroepen uit onze dood op te staan en te leven op het ene fundament dat gelegd is: Jezus Christus. Wij hebben, door Gods genade, een Woord voor de kerk. Ja, voor de hele wereld. Dat willen wij uitdragen. Daarvoor schreven wij ons convenant. Moge de Heere het zegenen.

A. van Lingen, Nieuw-Lekkerland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen