Recht op de hele kerk

Veel kerkenraadsleden en predikanten zullen niet de meest vreugdevolle tijd beleven in hun ambtelijke bediening. In zowat ieder gesprek komt de zorgelijke kerkelijke situatie wel ter sprake. Zo ook in onze gemeente. Als bezwaarde die wordt meegenomen in de PKN, blijf ik met bepaalde vragen worstelen. Er wordt bijv. door sommigen gesteld dat meegaan in de PKN niet kan, omdat Christus recht heeft op de hele kerk. Zij die zich gebonden achten aan het gereformeerd belijden zouden slechts gedoogd worden in de PKN en vragen ruimte voor zichzelf. Is dat waar? Worden zij die zich gebonden achten aan het gereformeerd belijden slechts gedoogd? Nee toch! Wie zich gebonden weet aan het Woord, belijdt dat Christus recht heeft op de hele kerk. Alleen: dat recht valt niet samen met het alleenrecht van de gereformeerde belijdenis. Alsof Christus Zich alleen bindt aan de gereformeerde belijdenis! De gereformeerde belijdenis heeft altijd haar vensters open gehad naar de kerk wereldwijd. Iedere zondag belijden we met de kerk van alle tijden en plaatsen (en dat zijn echt niet alleen kerken met een gereformeerde belijdenis!) de ene heilige algemene christelijke kerk. Ook waar het alleenrecht van de gereformeerde belijdenis wordt betwist, heeft Christus nog steeds recht op die kerk.

Volkomen leer der zaligheid

We kunnen ons zo vastpinnen op het alleenrecht van de gereformeerde belijdenis, dat we het gevaar lopen de belijdenis boven de Bijbel te leggen. Ambtsdragers houden niet de gereformeerde belijdenis voor de volkomen leer der zaligheid, maar houden de Schriften van het Oude en Nieuwe

Testament voor het enige Woord van God en de volkomen leer der zaligheid en verwerpen alle leringen die daartegen strijden (bevestigingsformulier). Heeft de bekende dr. H. Bavinck niet gezegd dat men vroeger (de tijd van de eerste christenen) zijn geloof beleed, maar dat men hedentendage zijn belijdenis moet geloven?

Gezien de breedte van het verzet (van Confessioneel tot Gekrookte Riet) wordt het mij steeds duidelijker dat het niet gaat om een leergeschil, maar om een verschillende visie op de kerk. De zogenaamde voortgezette NHK wordt zuiverder geacht dan de PKN. En dat zal wel waar zijn. Dat geloof ik graag. Ik wil daar eigenlijk ook wel bij horen. Ik ben ook voor zuiverheid en voor het alleenrecht van de gereformeerde belijdenis. Maar dat rechtvaardigt nog geen scheiding, zolang de volkomen leer der zaligheid naar de Schriften niet in het geding is. Dus blijf ik hervormd binnen de PKN. Want de zuiverheid mag nooit het breekpunt zijn, maar de waarheid. En die wordt nog steeds eenduidig naar zijn reformatorische kern beleden: de rechtvaardiging van de goddeloze om niet. Voor die belijdenis hebben Hendrik Voes en Jan van Essen, volgelingen van Luther, hun leven gegeven. Zij beleden hun geloof. Wij komen vaak niet verder dan het geloven van onze belijdenis.

Kloven tussen broeders

Er wordt door sommigen gesteld dat we Christus meer gehoorzamen moeten dan de synode. Bij deze uitspraken blader ik wat terug in de geschiedenisboeken en lees dan bijv. hetzelfde bij een man als ds. J. J. A. Ploos van Amstel, die in de I9 e eeuw brak met de NHK. Hij schreef een boekje: 'Eene vraag: wie moet in Christus' Kerk gehoorzaamd worden? De Synode of Christus? Ter verdediging van onze handelwijze op kerkelijk gebied tegenpver bedenkingen daartegen ingebracht door J. J. A. Ploos van Amstel.' In dit geschrift geeft hij aan dat het gehoorzamen van Christus niet alleen een breken met de synode betekent, maar ook met de kerk. Hij schrijft: 'Ik kies liever vrij van alle banden der Synode in eene schuur het Woord te prediken. De Kerkeraden in de Ned. Herv. Kerk zijn gelijk aan den hond, geketend aan het hok. De leeraars die onder dat Synodaal verband zijn, mogen zich schamen over hunne positie.' Jaren later nam hij zijn woorden terug en schreef: 'Niet alles in de strijd droeg een even heilig karakter, niet alle wapenen kwamen uit het tuighuis des Heeren. Hier werden kloven geslagen tussen broeders en broeders.'

Dat laatste is aangrijpend. En moet ons te denken geven. Ook in onze tijd worden kloven geslagen in onze gemeente tussen broeders en broeders. ' Achter de schermen wordt vergaderd om een begaanbare weg te vinden om als broeders op broederlijke wijze van elkaar te scheiden. Ik beleef zulke vergaderingen als zeer onwerkelijk en onwezenlijk. Ik vraag me af: Wat zit ik hier te doen? Wat zitten we met elkaar hier te doen? Is dit waartoe we als ambtsdragers geroepen worden? Het zijn maar enkele vragen. Maar ze zitten mij hoog en ze stemmen mij verdrietig. Doch in al onze verzuchtingen zien wij op Christus en bidden wij om Zijn Geest. Mocht die Geest ons ware wijsheid leren en ons op onze paden ten Leidsman strekken.

M. A. Kuyt, Genemuiden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen