Jezus alleen

Het lijkt een opmerking in de kantlijn van het lijdensevangelie. Na de gevangenneming van Jezus door een bende krijgsknechten in Gethsémané slaan de elf discipelen op de vlucht. En niet veel later ook nog een jongeman. Wat is het belang van deze mededeling? Er zijn toch waarlijk wel gewichtiger zaken aan de orde. Doen we er maar niet beter aan om dit gedeelte over te slaan? Om verder te lezen in het Evangelie?

Laten we dat toch maar niet doen. Al de Schrift is immers nuttig tot lering!

De elf discipelen vluchten weg en laten de Meester alleen achter. Is dat niet schokkend? Het was hun vaste overtuiging dat ze de Heiland nooit zouden verlaten. In allerlei toonaarden hadden ze dat gezegd. En Petrus was de spreekbuis van allen geweest door te beloven dat ze door alles heen de Meester trouw zouden blijven. Zelfs toen Hij in de opperzaal had gezegd dat de schapen verstrooid zouden worden, was Petrus daar fel tegenin gegaan. Hij zou bij de Herder blijven. Al moest hij ook met Hem sterven! Na al die woorden waren ze naar Gethsémané gegaan. Daar heeft Jezus Zijn bittere strijd gestreden, daar dronk Hij de lijdensbeker, daar begon Hij droevig en zeer beangst te worden... en waren de drie meest intieme vrienden van Hem in slaap gevallen. Ze hadden geen notie van wat er gebeurde. Toen kwamen de soldaten met de verrader Judas aan het hoofd. Ze hebben zwaarden en stokken in hun hand. Een overvalcommando! Nog even is er dan, na de verraderskus van Judas, dat moment waarop Petrus naar zijn zwaard grijpt, dat hij onder zijn kleding verborgen had. Niet veel later gaan ze er als hazen vandoor. En daarmee verdampen al hun fraaie woorden en beloften.

Zullen we op dit moment de discipelen hun handelwijze verwijten? Laten we maar voorzichtig zijn. Wat zouden wij hebben gedaan? U had misschien wel het hardste gelopen van allemaal. Wie zichzelf kent, verwondert zich niet. Een mens is tenslotte altijd uit op het redden van zijn eigen hachje. We kunnen soms grote woorden gebruiken, maar het moet er echt maar eens op aankomen! Als het gaat om puur lijfsbehoud, blijft er meestal niet veel meer over van onze principes. We zijn zo zwak van moed en klein van krachten. Het is intussen wel onthullend wat hier gebeurt. Dit zijn nu degenen die de Heiland door dik en dun zijn trouw gebleven. Nu het er echt op aankomt, verbreken ze hun trouw aan de Meester. Zijn gevangenneming betekende het einde van hun verwachtingen. Wat gaat alles anders dan ze hadden gehoopt. Nu is alles verloren. Wegwezen!

Jezus loopt niet hard weg. Evenmin spreekt Hij een banvloek uit over de bende soldaten. Vrijwillig laat Hij zich gevangen nemen. Wat blijft Hij de Getrouwe! Terwijl de schapen verstrooid worden, blijft de Herder op zijn post. Gewillig gaat Hij voort. Alleen zal Hij de lijdensweg vervolgen tot het einde. Wat is dat voor Hem een beproeving geweest. Hij was toch ook volledig Mens. Net als wij had ook Hij behoefte aan liefde en vriendschap. En dan zeker ook in deze uren. Nog niet zolang geleden had Hij aan Petrus, Jakobus en Johannes gevraagd om met Hem te waken. En nu... juist nu in deze uren van beproeving gaan de discipelen ervandoor.

Dat Hij op Zijn post blijft, is uitermate vertroostend. Jezus zal de pers alleen treden, in gehoorzaamheid aan Zijn Vader. Hij wil zondaren behouden en daarom vlucht Hij niet. Dat is nu liefde van de hoogste orde! Was Hij ook weggegaan, dan zou geen mens behouden kunnen worden. Maar Hij bezweek niet voor die verleiding. De lijdensbeker moest tot op de laatste druppel worden geledigd en daar hoorde ook bij, dat Hij Zich laat binden. Zo zal Hij gewillig voortgaan naar het kruis.

Nadat de discipelen zijn weggevlucht, lezen we in het vervolg over een jongeman. Wie hij is? Waar hij vandaan komt? Hoe oud hij precies is? Het is opmerkelijk dat alleen de evangelist Markus deze jonge man noemt, al is het niet bij name. Wel wordt ons gezegd dat hij bijna wordt gearresteerd en ternauwernood weet te ontkomen met achterlating van zijn overkleed. De meest gangbare uitleg is dat de evangelist hier zichzelf bedoelt. Misschien heeft een der weggevluchte discipelen wel onderdak gezocht in het huis van zijn ouders en is Johannes Markus toen snel op onderzoek uitgegaan. In ieder geval droeg hij een kleed van fijn lijnwaad en dat geeft wel aan dat zijn ouders niet onbemiddeld waren.

Natuurlijk kunnen we de handelwijze van de jongeling afdoen met de gedachte dat hier sprake is van jeugdige overmoed, maar hij doet het dan toch maar! Zijn liefde voor de Heiland drijft hem voort. Nee, hij besefte niet het riskante van zijn onderneming. Daar komt hij dan ook heel snel achter. Jonge dienaren van de priesters grijpen hem vast. Nog net ziet hij kans om zich aan hun greep te ontworstelen, met achterlating van zijn mooie overkleed.

En weer blijft Jezus alleen. Dat vind ik het aangrijpende van deze geschiedenis. Er blijft geen mens meer over. En de vijanden schijnen de overwinning te behalen. Jezus is nu door alle mensen verlaten. Straks zal Hij ook nog door Zijn Vader worden verlaten. Wat overblijft, is de eenzaamheid.

Het is een alleen-zijn dat geen mens ooit zo heeft beleefd. U voelt zich ook wel eens alleen? U bent alleen? Dan is er toch nog altijd de Mens, Die u begrijpt. Hij, Die als een misdadiger werd afgevoerd was alleen tot op de bodem. Als een gebondene nemen ze Hem mee. Spoedig zullen ze de ruimte betreden waar het Sanhedrin in spoedzitting bijeen is geroepen. Het oordeel zal worden geveld: Hij is des doods schuldig!

Alleen.

Raakt u dat? Die zieke te Bethesda zei: 'Ik heb geen mens'. Wat was die man eenzaam. Toch is het niet te vergelijken met de eenzaamheid van de Heiland. Zijn eenzaamheid is van een diepte die volstrekt uniek en onherhaalbaar is. En de vraag welt op: waarom?

Weet u dat niet? Hij lijdt hier in onze plaats! Wij hebben de duisternis liever gehad dan het licht. Wij kozen niet voor de gemeenschap met God, maar voor de eenzaamheid zonder God! En daarom kwam Jezus naar de aarde. Om onze volstrekt schuldige eenzaamheid te doorbreken. Om mensen als u en jij terug te brengen tot het Vaderhart. Die wegvluchtende jonge man leidt onze gedachten naar de vluchtende Adam. Hij ging ervandoor, niet om uit de dodelijke greep van de soldaten te blijven, maar uit de liefdevolle greep van de Schepper.

Daarom is die tweede Adam gekomen. Om de dodelijke wond te genezen die wij door eigen schuld hebben gesla-gen. Hij ging staan in de breuk die tussen God en ons is gekomen. Daarom... eenzaam!

Mist u God? U bent Hem kwijt. U zegt in uw hart: 'Heere, ik heb U nodig. Zonder U is mijn leven stuurloos en dobber ik maar wat rond op de levenszee. Eenzaam ben ik en ellendig.' Wie is Hij, Die in al onze benauwdheden ook benauwd is geweest? In onze eenzaamheid is geweest? Zijn Naam is Jezus.

Zijn Naam zij geloofd.

G. C. de Jong, Sliedrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen