De Herder geslagen

Hoe is het ook alweer met Jezus Christus? Is Hij een Lam? Ja! Het Lam van God dat de zonden van de wereld wegdraagt. En als een schaap dat stom is voor Zijn scheerders, ging Hij de weg naar het kruis. Is Hij dan niet de Herder? De goede en grote Herder van de schapen? Ja! Dat is Hij evenzeer. Leeuw en Lam. Herder en Lam. Ieder beeld van Hem schiet tekort. Iedere typering laat één kant van Hem zien. Het gaat ons nu om Zijn herderschap. Niet om dat uit te spelen tegenover Hem als Lam. Maar, als een nog nadrukkelijker inkleuring van Zijn lijden en sterven voor de zonden.

Jezus Zelf

Het is de Heere Zelf die op deze manier uitlegt wat er met Hem gebeurt. Hij tekent daarmee Zijn weg, zijn lij— densweg. Jezus bereidt Zijn leerlingen voor. Hij legt hen uit dat ze allemaal aan Hem geërgerd zullen worden (Mattheüs 26 : 31; Markus 14 : 27). Al de schapen van Zijn kudde laten de Herder in de steek, nu het gevaar komt. Zij vluchten, zij worden verstrooid, naar alle kanten uit elkaar gedreven. Maar, de Herder blijft staan. De Herder wordt geslagen. En wie doet dat? Wie slaat de Herder? De soldaten met hun snode plannen en wrede handen. Ja, maar dat zegt Jezus niet. '...want er is geschreven: Ik zal de Herder slaan'. Achter 'de slaande hand' die Hem treft, ligt meer. Jezus citeert dat uit de Schrift. 'Ik', dat is God! Dat is Zijn Vader. De Messias wordt geslagen door Hem Die Hem zond, Zijn hemelse Vader. Wat zit daar achter?

Waar heeft Jezus dit vandaan? Dit leest Hij uit de profetie van Zacharia. Op weg naar Zijn lijden leest de Heere Zijn weg uit de profetie. De profetie tekent Hem uit. '...wat van Mij geschreven is in de Wet van Mozes, en de Profeten, en Psalmen'. Zo lezen we wet, profeten en psalmen. We speuren naar wat van Hem geschreven is. En we vinden Hem er keer op keer. De schijnwerper van wet, profeten en psalmen laat keer op keer het licht vallen op Hem. Het getuigenis van de Messias klinkt er. Mede daarom lezen we de thora en de profeten. En zingen we de psalmen.

Zacharia

Maar hoe zit het dan met dit woord uit de profeet Zacharia? 'Zwaard! Ontwaak tegen Mijn Herder, en tegen de Man, Die Mijn metgezel is, spreekt de Heere der heirscharen: sla die Herder, en de schapen zullen verstrooid worden; maar Ik zal Mijn hand tot de kleinen wenden' (13 : 7). Het klinkt kort en krachtig: 'Zwaard ontwaak...'. Het

is de Heere Zelf, Die opdracht geeft. Maar, zo vreemd is het. Het is niet tegen de vijanden dat het zwaard zich keert. Het is tegen 'Mijn Herder, Mijn metgezel'.

Er klinkt opnieuw oordeel in door. De herder is de koning, de leider van het volk. Juist de leiding van het volk gaat onder het oordeel door. Terwijl het niet gaat om slechte leiders. Maar om Mijn herder, Mijn metgezel. In de volgende verzen wordt er iets zichtbaar van een rest die door het oordeel heen wordt bewaard. De schapen zijn hun houvast kwijt. Worden verstrooid, zijn machteloos. Uiteindelijk gaat het om 'loutering' (Zach. 13 : 9). Het einddoel is: 'Ik zal zeggen: Het is Mijn volk; en het zal zeggen: De Heere is mijn God'. De weg was wel heel diep: verstrooiing van de schapen, omdat de Herder werd geslagen.

Vervulling

De vervulling van deze profetie ligt in de weg van Jezus. Geslagen! Het zwaard keert zich tegen Hem. Op Gods bevel. Het zijn de tonen van het oordeel. En het komt van God. Het voltrekt Zich over de Herder. Die goed is! In de meest volstrekte zin van het woord: zuiver, heilig, rein. En de schapen? Zij worden niet geslagen. Worden hier de rollen niet omgekeerd? Inderdaad. Dit is die wondere ruil. De schapen worden verstrooid. Ze trekken naar alle kanten. En de Herder krijgt de slagen. De slagen van het oordeel. Slag na slag daalt op Zijn schouder. Het is uiteindelijk de doodslag. De genadeslag. In dubbele zin. Voor Hem de laatste slag. Onder het oordeel over de schuld over de zonden sterft Hij. De laatste slag daalt op Hem neer. Hij geeft de geest. Maar, dat, dat is voor Zijn schapen vol genade. Als de slagen op Hem neerkomen, zijn zij niet in de buurt. Dat kon ook niet. Hij, de Herder, gaat voor de schapen staan. Vangt slag na slag op. Slagen die ten diepste door mij waren verdiend. De Goede Herder vangt de slagen op. In mijn plaats. Op afstand zie ik het gebeuren. Het raakt me. Grijpt me aan. Vernedert me. Het verootmoedigt me. Ik hoor achter het zwaard dat Hem treft... de stem van de hemel...

Zwaard, ontwaak tegen Mijn Herder. Hier voltrekt Zich Gods welbehagen. Zo heeft God het bedoeld. Zo gaat de weg van de schapen die ontkomen, 'de heilige rest', die gelooft, die buigt. Die zich voegen onder Hem in het geloof. In het cruciaal moment... was de Herder alleen. Zonder schapen. Hoewel? Zij waren verstrooid. Maar Hij droeg ze wel in Zijn hart mee. Hij zag ze voor Zich, terwijl hij geslagen werd. Hij bleef staan. Want voor hen deed en droeg Hij het. Omdat Hij hen intens liefheeft.

Ja, ik kost Hem die slagen. Weerbarstig schaap. Dwalend schaap. God laat ze niet op mij komen. Wel op Hem. Wonderlijk welbehagen. Onbegrijpelijke liefde. Van de Vader, van Hem. Ik was er nooit doorgekomen. Ook Hij sterft e aan. Zo zwaar, zo heftig. Maar, Hij komt erdoor. Aan de andere kant van het graf. En alle slagen op Hem hoeven niet meer op mij te komen. Nu er Eén geslagen is, nu er Eén betaald heeft, is het genoeg. Juist omdat Hij Die Ene is. Hij droeg de slagen, één voor één. Daarom is er voor mij loutering, zuivering, vergeving, verzoening.

Verstrooid

De schapen verstrooid. Zij blijven in deze situatie hun Herder niet trouw. En zijn ze Hem kwijt, ze raken ook elkaar kwijt: verstrooid. Gemeenschap der heiligen is alleen rond Hem. Daar blijft het niet bij. Hij draagt niet alleen de slagen. Ook verzamelt Hij straks weer de schapen. Ik ga u voor! Dat is herderstaai. Dat is de weg van de Herder. Hij zoekt Zijn schapen weer bij elkaar. Hij roept ze bij name: Maria, Simon. Hij brengt ze weer bijéén. En het wordt één kudde. Onder deze Herder. De verstrooiing is dan opgeheven, verdwenen. Hij brengt éénheid, verbondenheid. Hij gaat voor. Ook vandaag. In het spoor dat wij nooit hadden ontdekt.

De geslagen Herder leeft. En als Hij mijn Herder is, die voor mij de slagen opving, dan hoef ik niets te vrezen. Overigens, zonder Hem draag ik eenmaal zelf al de slagen. Dubbele slagen. U wist de weg. Dat redt u nooit en nimmer. Hij gaat u voor! In heilige en grote liefde.

Trouw

Ontroerend is de trouw van deze Herder. Tot in de dood. Tot de laatste oordeelsslag toe. Toen het zwaard kwam, liep Hij niet weg. Toen het oordeel zich voltrok, bleef Hij er onder, ving het op. Hij schreeuwde niet. Geen krijgsgeschreeuw. Hij verhief Zijn stem niet op de straten. Hij liet ons een voorbeeld na. Aan alle herders. In de diepste crisis (oordeel is crisis) stond Hij, leed Hij, droeg Hij. Want het behoud van vele schapen, nee, van al Zijn schapen ging Hem volledig ter harte. Die als Hij geslagen werd, niet terugsloeg; als Hij leed, niet dreigde. In deze Herder weet ik me getroost, gedragen, verlost en bevrijd. Hij gaat alle kleine herders voor. Door crisis en duisternis. In spannende kerkelijke tijden. Hij roept ons Hem trouw te blijven.

Nooit de schapen uit het oog te verliezen. Zo zaaien wij voort in Zijn Naam. Zo zaaien wij voort: Zijn heilig en heerlijk Evangelie. Door Zijn slagen worden wij gelouterd en geheiligd.

G. D. Kamphuis, Amstelveen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen