De opstanding bestreden

'Geloof je dat echt? ' Het gesprek kwam in de koffiepauze zomaar even op het paasweekend. Hij had eerst niet zoveel gezegd. Maar een beetje geluisterd naar hun verhalen over die geweldige camping. Dat appartement, waarvan ze stevig baalden. Maar ineens keken ze zijn kant op en vroegen: 'En jij, wat heb jij beleefd? '

Ja, toen had hij zijn mond niet kunnen houden. Vrijmoedig vertelde hij, hoe ze Pasen gevierd hadden in de christelijke gemeente rond de blijde boodschap van de opstanding van Jezus Christus. Ongelovig en sceptisch reageerden ze: 'Geloof je dat echt? '

Strijd

Wij vieren zondag de opstanding van Jezus Christus uit de doden. Maar als ér één zaak bestreden wordt, dan deze, Daar ligt ook wel iets begrijpelijks is. Het gaat niet om een kleinigheid. Als je de ingezonden brieven in kranten en tijdschriften leest, kun je je hoofd wel eens schudden: waar maken mensen zich in vredesnaam druk om! Bij de opstanding van Jezus Christus gaat het niet om een kleinigheid. Het gaat om Hem Zelf. Het gaat om de toekomst, die in Hem ligt gegarandeerd. Met eerbied gesproken: Is Jezus zonder opstanding nog wel de moeite waard? Doet Hij er eigenlijk nog wel toe? Is Hij dan nog echt anders dan alle anderen? Is Hij dan wel echt de Christus, de Zoon van God! Paulus getuigt: Uit de opstanding der doden is krachtig bewezen dat Jezus de Zoon van God is.

Zonder opstanding zouden Zijn volgelingen onder elkaar rouwend herinneringen hebben opgehaald, maar zeker niet de wereld zijn ingetrokken om van Hem te getuigen. En wel helemaal niet het risico van een marteldood voor Hem hebben willen lopen. En wat is er te hopen, als alles gevangen blijft in de cirkelgang van opgaan, blinken en verzinken?

Aard

Daarom strijd, juist hier. En laten we dan goed beseffen: strijd is actief. Op een boodschap kun je verschillend reageren. Bijvoorbeeld dat een gemeente een opvangcentrum gaat sluiten. Je kunt dat gelaten aanhoren. Je denkt: Ze doen maar, ik maak me er niet druk om. Je kunt je er ook actief tegen verzetten, handtekeningen verzamelen, een protestbijeenkomst beleggen.

Tegen de boodschap van de opstanding van Jezus Christus wordt actief verzet gepleegd. En per saldo moet dat zelfs gelden van onverschilligheid. Leven en laten leven gaat bij Pasen niet op. Als Hij leeft, moet ik wel mijn leven aan Hem kwijt. Wil ik dat leven aan mezelf behouden, dan keert Zijn leven zich tegen mij.

Dat stempelt het karakter van de strijd rond Pasen. Het is niet slechts een logisch dispuut. Geen schaakspel van argument tegen argument, totdat de tegenpartij haar koning omlegt. Ook het verstand dient hier een hoger belang. Het is een strijd van leven op dood. Van de Levende op de dood. Want laat een ding zeker zijn: Hij leeft. Hij is Opstanding en het Leven. En juist omdat de koning van de dood Jezus die overwinning niet gunt, bestrijdt hij Pasen met alles wat hem nog gelaten is. De strijd tegen de Opstanding staat helemaal in het teken van Efeze 6. De geestelijke boosheden in de lucht voeren hier het bevel.

Werkelijkheid

Die strijd golft over het toneel van de wereldgeschiedenis. Nu eens hier, dan weer daar. Nu eens zo, dan weer zus. Het begint meteen al. De hoge geestelijkheid van het joodse volk wordt ingezet. Ze zijn geconfronteerd met Jezus. Ontdekkend genoeg. Heel hun zogenaamde vroomheid ging op de schop. Hij bleek een vriend van tollenaren en zondaren. Zo iemand kon en mocht toch niet leven. Op Golgotha dachten ze van Hem af te zijn.

Maar dan is Zijn graf leeg. Dan staan Zijn volgelingen vrijmoedig te getuigen van Zijn opstanding. Dan gebeuren er in Zijn Naam en kracht wonderlijke dingen. Ze bestrijden het met de leugen van grafroof door volgelingen. Een verhaal dat alle geloofwaardigheid mist. Zouden getuigen voor zo'n boerenbedrog hun leven geven? Maar de strijd blijft. Paulus stuit met de prediking van de Opgestane op weerstand genoeg. De Grieken op de Areopagus haalden hun schouders op. Zoiets kon toch niet. Vooral niet om dat concrete, dat lichamelijke. Verlossing uit deze concrete werkelijkheid begeerden ze, geen opstanding daarvan.

En in 1 Korinthe 15 kruist de apostel de degens met christenen die in die strik gevangen geraakt zijn. Als er geen opstanding der doden is, dan is Christus ook niet opgewekt. Maar dan is er ook geen bevrijding en geen hoop. Dan blijft alles bij het oude zelfde van de zonde. Dan is er geen toekomst van leven en licht. En als Paulus het pad van alle logische gevolgtrekkingen is afgelopen tot op de hopeloosheid en de vergeefsheid, veegt hij fier en vast de overwegingen van de tafel en getuigt: Maar nu: Christus is opgewekt.

Die weerstand is er vandaag bepaald niet minder op geworden. We hoorden het al: geloof je dat echt? Het kan toch immers niet. Wij moderne mensen weten toch wel beter. En laten wij maar eerlijk zijn, het knaagt aan ons leven. We zijn immers ook mensen van vandaag. Gedrenkt in die sfeer van zakelijkheid en een bepaalde wetenschappelijkheid. Je mag best een beetje wegdromen met een mooi en diepzinnig gedicht of verhaal, maar als het gaat over de werkelijkheid moetje je maar geen illusies maken. Als het nu vaker gebeurde, zo'n opstanding, zou er nog over te denken zijn. Ja, je hoort er wel eens over van bepaalde predikers, maar dan gaat het altijd over vreemde landen. Het is oncontroleerbaar en ver van je bed. Hier heb je zoiets nog nooit meegemaakt. Het kan ook gewoon niet.

joed bedoeld probeert men deze aanallen te weerstaan met: ja maar het oeft ook zo niet te kunnen. Zo conreet, zo lichamelijk. Ontmoeting met en levende Jezus kan toch ook een tiystieke ervaring zijn. Een geheim, latje innerlijk aanraakt, en datje de noed en de vreugde geeft om hoopvol n verwachtend te leven in Zijn geest.

ngegaan in nieuw leven

ónderen kleden het nog verder uit en itellen: Wat er werkelijk gebeurd is, loet er niet toe. Het fijne daarvan zulen we wel nooit te weten komen. Laen we liever zelf Jezus tot opstanding > rengen, door ons niet te laten beïeersen door de machten van econonisch en militair geweld. De spiralen 'an kapitalisme en uitbuiting te door- > reken. Maar ons in te zetten voor een ïieuw begin van vrede en recht.

4aar zulke pogingen worden altijd veer ingehaald door de zakelijkheid an de opstandingsgetuigen. Het graf was leeg. Feitelijker en zakelijker kan het al niet. Was het anders geweest, dan had ieder dat toen kunnen nagaan. Was het anders geweest, dan was de toen gangbare verering van heiligengraven in de hof van Jozef van Arimethea ook zeker in werking getreden. Hij is hier niet. Hij is opgestaan. Dat is het nog altijd bestreden, maar ook steeds beleden getuigenis van de christelijke gemeente. Het getuigenis van haar hoop en verwachting voor haarzelf en voor heel de werkelijkheid. Immers, datjezus de Gekruisigde is opgestaan, is niet maar dat Hij teruggekeerd is in dit leven zoals het Lazarus en anderen overkwam. Het is dat Hij is ingegaan in het nieuwe leven. Het verloste leven. En dat is realiteit. Hogere realiteit, verheerlijkte realiteit. Realiteit, die in principe het deel is van allen die gelovend in Zijn Woord Zijn verschijning hebben liefgehad. Hij wist de zondeschuld van onze levensrekening. Hij verandert ons door de kracht van Zijn Geest om dagelijks in een nieuw godzalig leven te wandelen. Hij geeft ons hoop op Zijn eeuwige toekomst.

Persoonlijk

Maar juist op dat punt doet nieuwe strijd zich voor. Persoonlijke strijd. Want wat merk ik er dan eigenlijk van? De kracht van Christus' opstanding zou er toch goed voor moeten zijn om mij een echt toegewijd leven te laten leven? En maar al te vaak is dat anders. Ik heb mijzelf weer bedoeld. Ik oordeelde snel en bitter over anderen. Ik wist het weer zoveel beter. Ik betrachtte de liefde niet. Mijn dubbel hart neigde naar kwade zaken. Als ik het goede wil doen, ligt het kwade mij bij. De rook van die twijfel wordt alleen maar dikker als ik om mij heen kijk. In de kerk. In de gemeenten. Als Jezus de Koning van Zijn kerk is, moet het er dan zo ontluisterend aan toe gaan? En als Hij Heere van de wereld is, klemt bij al die verwarring de bange vraag: waarom en hoe? Opstanding bestreden, dat is soms tot op bot van ons bestaan toe. De geestelijke boosheden in de Iufcht duwen ons in de richting van totale ontkenning. Van laatste vertwijfeling.

Maar juist daarin bewijst Jezus zich de Levende. Wat moest Johannes op Patmos er allemaal nog van geloven? Maar Jezus kwam. Ik ben dood geweest en ik leef tot in alle eeuwigheid. Zo bewijst Jezus nu Zelf Zijn opstanding door Zijn woord en Geest.

Ja, en dan speciaal Zijn opstanding. De opstanding van de Gekruisigde. Dat houdt niet minder in dan dat ook wij Zijn kruis zullen dragen. Door het sterven van ons oude leven heen wordt het Pasen. Door het sterven van de wereld heen, komt Zijn Koninkrijk. Dat mag bestreden worden, fel en bitter genoeg. Maar de strijd is allang gewonnen. Want werkelijk: Hij is hier niet. Hij is opgestaan.

J. Westland, Bergambacht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen