Zending in zicht

PAALTJESROUTE

Bij de mooie plattegrond van Staatsbosbeheer sta ik te twijfelen. Eigenlijk heb ik wel zin in een wat langere boswandeling. Zou ik de gele paaltjesroute gaan volgen? Op de kaart, die hier is aangebracht onder een mooi afdak, ziet deze route er aantrekkelijk uit. Vlak bij dit bord met de plattegrond staat een eerste paal, met een heel duidelijke gele markering. De route duurt twee uur, zo valt te lezen. De parkeerplaats is hier mooi aangelegd. Kortom: erg professioneel allemaal. Dat moet goed gaan.

Toch aarzel ik. Want ik heb al vaker paaltjesroutes van Staatsbosbeheer gelopen. Of liever: geprobeerd te lopen. Meestal gaat het een hele tijd goed. Maar er komt bijna altijd een moment dat ik het niet meer weet. Ik kom op een kruising waar geen paaltje te bekennen is. Of op een tweesprong, waar het paaltje precies tussen beide wegen in staat. Of er takt een bospad af, maar nergens zie ik een markering of ik dat pad moet volgen. Eigenlijk durf ik zo'n paaltjesroute alleen maar aan als ik zelf ook een plattegrond bij me heb.

Maar goed, het is-vakantie, en vandaag ben ik alleen. Dus als ik verdwaal, is het geen ramp. Enthousiast begin ik te lopen. Het eerste uur is er geen enkel probleem. Bij het ene paaltje zie je het volgende al, in de verte. Dan wordt het lastiger. Opeens blijken er geen paaltjes meer te zijn, maar geel-witte markeringen op de bomen. Zou dit dezelfde route nog zijn? Ik hoop het maar. En dan: ja hoor, het is zover. Op een T-kruising niets te zien. Geen paaltje, geen markering. Ik loop eerst een stukje naar links, maar vind niets geels. Vervolgens naar rechts, en kom rode markeringen tegen. Dan die maar volgen.

Al wandelend moet ik denken aan de nieuwkomers in onze gemeente. Mensen die interesse hebben gekregen in het christelijk geloof. Bij de start van hun zoektocht is alles goed georganiseerd: een Oriëntatiecursus christelijk geloof, voor wie wil een vervolgkring. Heel veel aandacht van alle kanten. Wie wil, krijgt bezoek, noem maar op. Maar dan? Hoe gaat het dan verder? Je ziet mensen nogal eens een tijdlang enthousiast meedoen, en dan weer verdwijnen. Natuurlijk kun je dan je hoofd schudden en zeggen: 'Het zaad is blijkbaar verstikt door de dorens, of het had geen diepe aarde.' Maar is dat wel zo? Ligt het probleem niet ergens anders? Bij ons als gemeente? Misschien werden onze paaltjes wel tot onduidelijke markeringen, en ontbraken ook die op een bepaald moment. 'Maakt alle volken tot Mijn discipelen, ' zei Jezus. Dat is niet niks! Je kunt als gemeente niet volstaan met een cursus en een kring. Het vraagt om langdurige begeleiding, om mensen die persoonlijk met een nieuwkomer op willen trekken, en hem of haar voortdurend willen helpen bij het vinden van de weg. Alleen dan kunnen ze tot hun bestemming komen. En krijgen ook anderen er vertrouwen in om diezelfde weg te bewandelen.

C. M. VAN LOON,

MISSIONAIR PREDIKANT IN CAPELLE AAN DEN IJSSEL

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen