Kijk voor u!

Kijk voor u! Dat klinkt niet erg vriendelijk. Eerder bits. En dat uitjezus' mond. En het was maar gewoon een vraag van Petrus.

Ze ontmoetten elkaar na Zijn opstanding bij het Meer van Galilea, Jezus en Zijn discipelen. Na de maaltijd richt Hij Zich met name tot Petrus. Bindt hem onder andere op het hart dat hij het er bij het ouder worden niet makkelijker op zal krijgen. Hij zal komen op wegen en in situaties die hij zelf niet kiezen zou. (Tussen haakjes noteert Johannes: Jezus doelt hiermee op Petrus' martelaarschap.) Maar: Volg Mij!

Prachtbevel! Jezus wil gevolgd worden. In Zijn gevolg te mogen verkeren. Dat is o zo wonderlijk: als je bedenkt hoe Petrus in dat volgen was gestruikeld. Hoe hij de Heere tot drie keer toe had verloochend. Terwijl hij nota bene al drie jaar lang met Hem was opgetrokken.

Maar moet ik daar Petrus hard over vallen? Ik kan er ook wat van. Wie hoeft zich niet ootmoedig bij Petrus te voegen? Daar staan we dan. Mensen die Jezus ooit beleden, misschien niet eens zolang geleden, maar we verloochenden Hem, voor een ogenblik of voor langer. En ik zou zeggen: hoort u bij de mensen die Hem nog niet kennen als hun Heere en Heiland, bent u het spoor van het leven bijster, kom er ook maar bij staan. Voel u daar niet te min voor.

Wat gebeurt er? Jezus komt daar waar wij ons bevinden. Aan de grond met ons verleden en heden. Hoe kon ik dat doen? Tegenover Hem. Berouw doet pijn. Hij spreekt ons aan. Wie Hem tot drie keer toe hoort vragen naar de liefde voor Hem, weet met Petrus genoeg. Legt het hart op tafel: Heere, U weet het. En kan zich alleen maar verwonderen over zoveel genade. Gaat er zoveel uit van Zijn kruis? Volkomen vergeving. En van Zijn opstanding? Het Evangelie vol opzoekende liefde voor mensen die het zo verknoei(d)en. Hij komt, Hij vraagt en Hij neemt ons mee. Hoor maar: Volg Mij. Prachtbevel. Want die oproep tot navolging borrelt op uit Zijn volbrachte werk. Wie daarvan leven mag, mag dat niet voor zichzelf houden. Dat blijkt uit de opdracht die Jezus tot drie keer toe in herderstaai aan Petrus meegeeft. Jezus navolgen betekent dan ook van Hem getuigen, Hem dienen.

Maar, zo vervolgt Jezus, dat zal niet altijd even makkelijk zijn, Petrus. Je leven zal anders gaan dan Je dacht. Anders dan je zelf zou willen. Hoe dan ook: Volg Mij! Opeens is Petrus echter afgeleid. Tja, dat gebeurt ongemerkt, onder de preek, bij het bijbellezen. Je ziet iemand. Je denkt wat. Petrus ziet Johannes. Gedachten flitsen: Ik zal het moeilijk krijgen, en hij dan? De vraag is er al uit: Heere, maar wat zal er met hem gebeuren? Jezus reageert direct, scherp: Als Ik zou willen dat Johannes geen marteldood hoeft te ondergaan, ja, dat hij nooit hoeft te sterven en mag blijven leven tot Mijn wederkomst, wat gaat dat u aan? Volg gij Mij.

Kijk voor u! Dat klinkt best bits. Maar weet Wie het zegt: de goede Herder! Blijkbaar zijn Petrus' gedachten een sta-in-de-weg bij de navolging. Dat opzij kijken werkt remmend. Je verliest er Jezus door uit het oog. Wie Hem volgt, moet voor zich kijken.

Maar wat zijn we tot dat opzij kijken geneigd. Uit nieuwsgierigheid of uit jaloezie. We vergelijken ons zo vaak met anderen. Met hen die beter kunnen bidden of makkelijker spreken. Met gezinnen waar alles voor de wind gaat. Met jongeren die er leuker uitzien. Met ouderen die beter uit de voeten kunnen. Met andere moeders, andere collega's.

Stop daarmee, zegt Jezus. Daar word je niet beter van. Je raakt erdoor achterop. Welk voordeel heeft het om meer van Mijn plan met die ander te weten. Volg gij Mij. Kijk voor u!

Die oproep blijft. Ook als Jezus van Zijn discipelen afscheid neemt en ten hemel vaart. Nu gaat het al duidelijker worden wat Jezus indertijd bedoelde toen Hij zei: volgen betekent jezelf verloochenen en kruisdragen achter Mij aan. Dan gaat het leven nogal eens anders dan we denken. Totaal anders dan we wilden. Maar Zijn oproep is zo persoonlijk. Hij kijkt me aan en zegt het met zoveel nadruk: gij, u, jij. Je leert buigen en vouwen, en bidt: Hee-re, leer mij volgen zonder vragen. Daar kunnen Petrus en wij het mee doen. Waar wij Hem volgen, komen wij immers nergens waar Hij niet eerst was! Hij is de weg door ons leven gegaan. Met alle kruispunten en wegomleggingen van dien. Met veel strijd en ten slotte het kruis, de dood. Nee, niet ten slotte. Hij stond op uit de dood. Opende zo voor die vallende volgelingen de weg van het eeuwige leven. Zó te gaan: Neem, Heere, mijn beide handen. Zo wordt God verheerlijkt. Ook als 't anders gaat dan wij wilden. Zelfs als het sterven wordt, desnoods de marteldood. Zou ik dat kunnen?

Daarom nu bindt de Heere het op het hart: Volg gij Mij. Anders gaat h'et niet. Kijk voor u! Wie ziet u dan? Jezus! De Heere. En wat ziet u in Hem? Alles! Dan kunnen we verder. Juist zo, ziende op Hem, zullen we net als Petrus getuigend dienstbaar kunnen zijn aan de mensen om ofls heen. Vol ontferming. Daarom: Kijk voor u!

H. Markus, Rijssen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen