Hand-vat

Wie links is, moet voor het gemak maar even meedenken met de rechtshandigen. Als je rechts bent, doe je veel met je rechterhand. Die is daardoor het sterkst ontwikkeld. Daar schrijf je mee. Daar prikje mee in de aardappels. Wat vertelt die hand veel van uw leven. En nu is het mooiste wat van onze rechterhand te zeggen valt, wat Asaf zingt: 'Ik zal dan gedurig bij U zijn; Gij hebt mijn rechterhand gevat'.

Dit komt er niet zomaar uit. Bij Asaf niet; bij wie wel? Bij Asaf zat het vast op een raadsel dat hij eerst wilde oplossen: dat van het lijden. Waarom gaat het mensen die aan God noch gebod doen zo goed, en waarom krijgen gelovige mensen het één na het ander te verwerken? Zitje hiermee, dan zak je makkelijk in een spiraal naar beneden. Dat benauwt. Je wordt verbitterd. Ziet alleen nog maar het geluk van die ander en de narigheid bij jezelf, terwijl het zicht op de Heere vervaagt. Je hoort alleen nog maar je eigen vragen, je twijfel, je wanhoop, maar Hem niet meer. Hij verdwijnt naar de horizon. Zo tob je maar door net als Asaf.

'Totdat... ik in Gods heiligdommen inging en op hun einde merkte' (vers 17). Eenmaal stilgezet leer ik weer luisteren. Verder kijken dan m'n neus lang is. Het Woord gaat voor me open, de taal van het bloed der verzoening. Ik word tot de orde geroepen en bij het oordeel van God bepaald. Wie zich van God niks aantrekt en zich rijk waant met het geluk van de dag, zal vallen en vergaan. Wat een schrik zal dat zijn: te denken dat niets je kan overkomen en dan eeuwig te moeten omkomen. Een gewaarschuwd mens...

Maar in Gods heiligdom word ik vooral aan mezelf ontdekt. Hoe kon ik zo dom zijn door me blind te staren op luchthartig voor de wind leven, 'lucht-' ballon-geluk', genot zonder God. Zonde! Wat een onrecht tegenover een goeddoend God.

En dan getuigt Asaf van zijn innige band aan de Heere. Overigens kan het ook om andere redenen zijn dat dit er niet zomaar uitkomt. Maar als het dan geuit wordt, dan gebeurt het niet als een aarzelend zonnetje, maar als de zon die krachtig door het wolkendek heenbreekt. Vol overgave. Bezig met dit bijbelwoord komt de vraag op of we met Asaf meekomen. Daar is de Heere op uit! Dat we het persoonlijk beamen. Voor 'ik' en 'mijn' onze eigen naam invullen.

't Is immers geen woord voor later. Ja, dan ook: als ik oud ben, of ziek; als ik sterven ga en we eikaars hand moeten loslaten, en misschien speelt dat nu wel. Maar 't is geen woord voor 'het kan altijd nog'. De Heere wil ons heden in Zijn aanwezigheid laten delen. Terwijl we leren schrijven, elkaar de rechterhand geven op onze trouwdag, elkaar groeten, terwijl... Opdat wij als Henoch wandelen met God. Gedurig! Leven voor Zijn aangezicht.

Maar hoe kun je daar nu zo zeker van getuigen? Mij trof hoe de zekerheid van het 'ik zal' ligt in het 'Gij hebt'. 'Ik bij U' want 'Gij hebt mijn'. Niet langer om onszelf heendraaien, naar de mens kijken, naar die ander en ik, maar op de Heere gaan zien. Op wat Hij gedaan heeft en doet en zal doen.

'Gij hebt mijn rechterhand gevat.' Ik gaf me gewonnen, daar in Zijn heiligdom. Hij werd me te sterk. Hij greep me vast, en ik gaf me over. Wat een ontdekking. Hoe Hij mij Zijn hulp en bijstand bood, Zijn genade en eer. Anders was ik finaal onderuitgegaan, en dat had ik de Heere niet kunnen verwijten. Dat gebeurde 'bijna', maar toen greep Hij genadig in. Nergens zien we dat 'hand-vat' van de Heere dieper dan in de zending van Zijn Zoon. Wat rekt Hij Zich ver uit, en diep. Van Bethlehem naar Golgotha. Deze en gene wordt door Jezus bij de hand gevat en opgericht, opgewekt, gered. Zo gaat nog Zijn Woord uit. Strekt Hij Zich naar ons uit. En Hij houdt wie Hem toebehoren staande. Soms merkje dat heel nadrukkelijk, maar al merkje het minder, 't is er wat Hem betreft niet minder om! Noem het de hulp van de Heilige Geest.

Hoe dat dan gebeurt? Misschien kun je 't vergelijken met het instappen en meegaan in een roeibootje. Vader stapt in. Jij staat op de kant. 'Geef mij maar een hand', zegt hij. Maar je durft niet. Balt je vuistjes. Hij vat je bij de hand. Wat schommelt dat bootje. Als 'tie' maar niet omslaat. Vaart de boot eenmaal en roeit er iemand die betrouwbaar is, dan groeit het vertrouwen. Nog verder en je krijgt er vreugde in. Al schommelt het bootje best wel op de golven en is er tegenwind. 'Geeft de Heere de hand!' (2 Kron. 30 : 8). Noden, angst, pijn, ze zijn niet weg. De omstandigheden zijn misschien nog precies hetzelfde, maar.in mijn hart is een wending gekomen. Oog en oor voor de Heere. Volg gij Mij, hoorden we vorige week Jezus tegen Petrus zeggen. Niet alleen als bevel, ook als belofte! Dan valt er verder te zingen.

'Gij zult mij leiden door Uw raad en daarna zult Gij mij in heerlijkheid opnemen' (vers 24). Met raad en daad begeleid, en door de dood heen is

't leven me bereid. Door lijden heen een leven in Zijn heerlijkheid. Dankzij Jezus, de opgestane Heere en Heiland, Die door Zijn verzoenend lijden en sterven vele kinderen tot de heerlijkheid wilde leiden (Hebr. 2 : 9, 10). Dan zal straks het 'gedurig bij Hem' een ongestoorde werkelijkheid zijn.

Hoort dit hand-vat ook bij het levensverhaal van uw rechterhand?

H. Markus, Rijssen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen