Toespraak van de synodepreses

Broeders en zusters in de Heer, Vanwege uw kritische houding ten opzichte van de vereniging van de SoWkerken zou ik mij voor kunnen stellen dat sommigen van u het als pijnlijk ervaren dat ik hier nu als preses van de synode van de Protestantse Kerk sta, om u de groeten van het moderamen van onze synode over te brengen. Er leefden immers onder u grote bezwaren tegen de vereniging van onze kerken en u heeft in uw eigen kring ervaren dat het wonder van de vereniging van kerken, ook vergezeld ging met breuken en scheuren in uw eigen kring en in de Nederlandse Hervormde Kerk, die u lief was en is. Ik weet dat en kan het ook accepteren, als er bij u op dit moment misschien toch een innerlijke aarzeling en misschien zelfs een gevoel van pijn en vervreemding is. Is niet de preses van de synode van de Protestantse Kerk (die van huis uit ook nog gereformeerd is) volop het symbool dat het eigene van de Nederlandse Hervormde Kerk zich vermengd heeft met de andere kerkgenootschappen én het symbool van de problemen die rondom de vereniging ontstaan zijn?

Nogmaals, ik kan die innerlijke aarzeling accepteren. Maar tegelijkertijd ben ik dankbaar samen met assessor I ds. De Fijter vandaag toch in uw midden te kunnen zijn en u de hartelijke groeten van het moderamen van de synode van de Protestantse Kerk over te mogen brengen. Daarbij wil ik ook uitdrukking geven aan mijn dankbaarheid voor de trouw waarmee de Gereformeerde Bond zich ondanks alle bezwaren verbonden heeft aan de weg die de kerk ging. Vanuit de overtuiging dat de Heer van de Kerk zijn kerk gedragen heeft, bent ook u - soms met moeite en verdriet - de kerk trouw gebleven. Dat roept bij de synode, bij het moderamen en ook bij mij persoonlijk respect en dankbaarheid op.

Daarbij denk ik ook aan de gesprekken die we in de afgelopen jaren met elkaar gevoerd hebben; die gesprekken waren niet altijd eenvoudig, maar we hebben daarin eikaars nieren ge-

proefd en ook - door alle verschillen van mening heen - steeds opnieuw ontdekt dat het Christus is die ons roept en tot elkaar brengt, dat Hij het fundament van de kerk is en dat zijn Geest ons bijeen brengt.

Sinds i mei is onze verenigde kerk een feit. Van 12 t/m 14 mei vergaderde de synode voor het eerst. In de openingskerkdienst stonden de woorden uit de 1 Petrus 2 centraal: 'Laat u ook zelf als levende stenen gebruiken voor de bouw van een geestelijk huis.' Die woorden wilden we horen als een oproep voor onze Protestantse Kerk een geestelijk huis te zijn, waarvan Christus het fundament en de hoeksteen is en waarin de leden in hun verscheidenheid levende stenen willen zijn. Op de vergadering van de synode van 12 t/m 14 mei waren veel gasten uit binnen- en buitenlandse partnerkerken aanwezig. Steeds opnieuw wezen zij ons in hun toespraken op het wonder van de vereniging. 'Zijn Geest heeft u bij elkaar gebracht, ' - dat was de teneur van alles wat zij zeiden. Maar het doet ons gezamenlijk, maar ook mij persoonlijk, verdriet dat niet allen de weg van de vereniging met ons konden gaan. De breuken zijn niet alleen pijnlijk, omdat het ons zeer doet dat we gescheiden worden van mensen met wie we ons innerlijk verbonden voelen, maar het is ook een slecht getuigenis in onze geseculariseerde samenleving. Het geeft buitenstaanders dé argumenten in de handen om te laten zien dat het in de kerk niet deugt.

Juist daarom betreur ik ook van harte dat door sommigen van degenen die niet met ons meegaan, steeds opnieuw met harde aantijgingen tegen de Protestantse Kerk de publiciteit gezocht wordt, om het gelijk van de weg van afscheiding te rechtvaardigen. Er wordt gesproken van processen die de synode zou voeren, maar dit is tot nu toe niet gebeurd. Er wordt gesproken van beslagleggingen, die er tot nu toe in ieder geval niet geweest zijn. Er wordt in gemeenten waar geen of nauwelijks problemen zijn, geworven voor de eigen weg en daar worden mensen in verwarring gebracht.

In deze zogenaamde geestelijke strijd komt veel ongeestelijks naar boven. Het is een grote verantwoordelijkheid voor ons allen hierin zo te handelen dat we het voor de Heer kunnen verantwoorden.

Daarin hebben wij op onze eigen plaatsen een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de kerk en voor de weg van de kerk.

Ik wens u de zegen van onze Heer toe en hoop dat u in de kerk volop uw geluid zult laten horen en ook met die delen van de kerk in gesprek wilt blijven gaan die op een andere manier in de kerk staan.

Ik hoop dat u met het moderamen en de dienstenorganisatie wilt blijven meedenken, dat u ons kritisch zult blijven bevragen, dat u het gesprek zult blijven zoeken, maar dat u ons bovenal wilt begeleiden met uw gebeden. De Here zegene u.

J.-G. Heetderks

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen