Globaal bekeken

'In een boek met daarin gedeeltes uit de Joodse Talmoed en Midrash wordt een overdenking aangetroffen over de geboden. Volgens een Joodse wetgeleerde zou Mozes op Gods bevel daarbij de Israëlieten 630 geboden hebben voorgeschreven. "David - zo vervolgde hij - vatte die allemaal samen in tien voorschriften. Hij deed dat in Psalm 15, toen hij zich afvroeg: '"Heere, wie zal verkeren in Uw tent? Wie zal wonen op den berg Uwer heiligheid? '" Hij antwoordde daarop met de omschrijvingen:

- Die oprecht wandelt en gerechtigheid werkt; - Die met zijn hart de u/aarheid spreekt; - Die met zijn tong niet achterklapt; - Die zijn metgezel geen kwaad doet; - Die geen smaadrede opneemt tegen zijn naaste;

- In wiens ogen de verworpene veracht is; - Maar die eert degenen, die de Heere vrezen; - Heeft hij gezworen tot zijn schade, evenwel verandert hij niet; - Die zijn geld niet geeft op woeker; - Die geen geschenk neemt tegen de onschuldi-

Qt- De profeet Jesaja - aldus dezelfde wetgeleerde - bracht ze terug tot zes voorschriften in hoofdstuk 33 vers 15, nadat hij zich had afgevraagd: "Wie is er onder ons, die bij een eeuwigen Gloed wonen kan? " Hij schreef: - Die in gerechtigheden wandelt; - Die billijkheden spreekt; - Die het gewin der onderdrukkingen verwerpt; - Die zijn handen uitschudt, dat zij geen ge-

schenken behouden; - Die zijn oor stopt, zodat hij geen bloedschulden hore; - Die zijn ogen toesluit, dat hij het kwade niet aanzie.

De wetgeleerde betoogde uerder dat de profeet Micha ze tot een aantal uan drie herleidde in Micha 6:8, want daar staat: Hij heeft u bekend gemaakt, 0 mens, wat goed is; en wat eist de Heere van u dan: - Recht te doen; - Weldadigheid lief te hebben; - Ootmoedig te wandelen met uw God. Vervolgens verwees hij opnieuw naar de profeet Jesaja, die in hoofdstuk 561 twee voorschriften noemde:

- Bewaart het recht; - Doet gerechtigheid. De wetgeleerde besloot zijn verhandeling met een verwijzing naar Amos 5 : 4, waar hij over één gebod las, toen de Heere tot het huis Israéls zei:

- Zoekt Mij en leeft. Tot zover deze Joodse wetgeleerde en hoe men ook over zijn verhandeling mag denken, hij probeerde toch in ieder geval de Schrift te laten spreken. Maar dat wilde een uan zijn leerlingen ook. Deze student schreef bij de uerhandeling uan zijn leermeester: "Wij zouden uit deze passage kunnen opmaken dat wij God moeten zoeken door al Zijn geboden te vervullen. Moeten we echter ook geen aandacht schenken aan de woorden uan de profeet Habakuk? Hij herleidde alle voorschriften uan de Wet tot één, want er staat in Habakuk 2 : 4: "De rechtvaardige zal door zijn geloof leven". Misschien had deze leerling nog wel een scherper inzicht in voorschriften en geboden en in de leer uan de Bijbel dan zijn meester.'

nzicht in de erfelijkheid: zegen of zorg is de titel van een themanummer van De Hervormde Vrouw.

Pieter vertelt:

'Ik was een jaar of 17, toen mijn uader (toen 50 jaar) steeds meer dingen ging vergeten. Dat nam zulke ernstige vormen aan, dat de huisarts ingeschakeld iverd. Die verivees onmiddellijk door naar de neuroloog. Al snel hadden we met het hele gezin een gesprek bij de neuroloog. Een slecht-nieuiosgesprek.

De neuroloog vertelde dat mijn vader aan een zeldzame, erfelijke vorm van dementie leed. Wij, als kinderen, zouden een kans maken van 50 procent op dezelfde ziekte als onze uader. Vanuit de Erasmus Universiteit is er rond 7980 een onderzoek van start gegaan naar de factoren die een rol spelen bij de totstandkoming van dementie; dit ivas vooral gericht op genonderzoek. Ons gezin werd uitgenodigd hieraan mee te doen. Het onderzoek heeft jaren geduurd. Gedurende deze jaren is mjjn vader overleden.

Het hele gebeuren heeft een grote rol gespeeld in mijn pubertijd. Ik dacht na over trouwen en kinderen krijgen, en kivam zo voor ingrijpende vragen te staan. Mijn contacten met vriendinnetjes leden bieronder.

Na de dood van mijn vader was degen-ontleding zo vergevorderd dat het fatalegen gelokaliseerd kon worden. Onmiddellijk spookte de vraag door mijn hoofd of ik zou willen weten of ik de ziekte van mijn vader (de ziekte van Altzheimer) onder de leden heb. Alle voors en tegens speelden door mijn hoofd. Ik besloot het niet te willen weten.

Ik ben namelijk enorm bang voor de negatieve invloed van het weten: de angst volledig weg te zakken in een depressie. Ik ben inmiddels getrouwd en heb drie kinderen. Nee, ik wilde en wil nog steeds niet weten of ik de ziekte ook zal krijgen. Kwaliteit van leven wil ik niet alleen maar laten bepalen door een onzekere levensduur. Ik geniet, ik baal, ik heb lief, ik lach en ik huil, net als ieder ander. Ik heb ook periodes van vertwijfeling. Als ik bijvoorbeeld iets vergeet, ga ik onmiddellijk mijn geheugen checken. Weet ik de korte-termijnzaken nog wel? Toch ervaar ik dat ook mijn leven de moeite waard is.'

(Pieter heet in werkelijkheid anders.)

v.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen