Kostut?

Vele jaren geleden werkte ik in het gemeentehuis van een Alblasserwaards dorp.

In een van de buurtschappen die bij het dorp hoorde, woonde een man, die altijd en overal vroeg: 'Wa kostut? '

In de tabakswinkel, waar hij wekelijks kwam voor een paar pakjes shag: 'Wa kostut? ...'

In de kruidenierswinkel, als het ging om de meest voor de hand liggende artikelen: 'Wa kostut...? '

Op de markt in Gorkum, waar hij wekelijks kwam: weer dezelfde vraag... Altijd en overal!

Kennelijk waren twee woorden hem op den duur te veel en verkortte hij 418 zijn vraag tot: 'Kostut? ' Geen wonder dat hij - zo ging dat in die tijd - van iedereen in de omgeving de bijnaam 'Kostut' kreeg. Het vreemde was dat hij die vraag niet stelde, omdat hij een duitenteller was. Nee, precies andersom. Zijn vraag had iets van: 'Ik heb geld hoor, ik kan het betalen, ik breng wat mee, wat dacht je wel? '

Iets meebrengen

Nu - na zo'n veertig jaar - ben ik eens over die man en zijn vraag gaan nadenken. En ik ben tot de conclusie gekomen dat wij mensen allemaal wel iets van deze dorpsfiguur hebben. Ik ook! Wij willen graag ons mannetje (of vrouwtje) staan en goed voor de dag komen. We zijn niet arm, nee we brengen wat mee. 'Zeg maar wat het kost, betalen kan ik wel, hoor.' Gewoon in het dagelijks leven doen we dat. We laten zien dat we iemand zijn en dat we iets te bieden hebben. Ja toch? In de winkel, tijdens familiebijeenkomsten, op ons werk. We vertellen onze verhalen en meestal komen we er zelf niet slecht af in die vertellingen.

We laten duidelijk horen dat we dit en dat gekocht hebben én betaald! We laten - als er bezoek komt - met een zekere trots zien wat we aan ons huis of aan onze tuin opgeknapt hebben. We verhalen van onze kinderen die een goeie baan hebben of het uitstekend doen op school. En... als het geld kost, zeg het maar, kostut? Jazeker, wij brengen heus wel wat mee of we halen het uit de kast...Want we hebben ook nog reserves.

Geestelijk

En geestelijk? Precies zo!

We stappen - met eerbied gezegd - zó op de Heere God af en zeggen: 'Kostut? '

We hebben van alles te bieden. Wat dan?

Dat kan echt van alles zijn. Reformatorische ernst, evangelische geloofsblijdschap, 'goede werken', hoewel we het eigenlijk vieze roomse woorden vinden, onze onberispelijke levenswandel. 'Bij mijn weten heb ik nooit iemand benadeeld, dominee...' 'Ik geef ieder het zijne...' en ga zo maar door.

We dragen zelfs aan dat we 'vurig voor de waarheid zijn' en 'de bood-

schap van enkel genade hartelijk liefhebben.'

En dan glunderen we net zo hard als 'Kostut' uit het land van sloten en boterbloemen.

Ondertussen vergeten we precies dat waar het in de Bijbel en in het christelijk geloof om gaat.

Hierom: dat we het woord 'genade' moeten leren spellen. En dat niet alleen, maar het ook in de praktijk moeten leren brengen. En dat is verschrikkelijk moeilijk! Dat is vallen en opstaan.

Onmogelijk zelfs voor ons, ik-gerichte mensen, die het zo goed met onszelf getroffen hebben. Er is er eigenlijk maar één die ons dat kan leren. Dat is de Geest van Pinksteren. Als de Heilige Geest in ons leven komt en Jezus Christus in de schijnwerper zet, dan gaan we pas echt zien met hoofd en hart Wie Jezus werkelijk is. De Zoon van God, Die naar deze wereld kwam om Zich zó diep te vernederen voor ons, tot aan kruis en dood toe, om eigenwijze en zelfgenoegzame mensen als wij zijn te redden.

Als de Geest ons dat 'indachtig maakt' om het bijbels te zeggen, dan gaan we onmiddellijk een toontje lager zingen en we gaan beseffen dat in het Koninkrijk van God andere begrippen gelden, namelijk bescheidenheid, zelfverloochening, zachtmoedigheid, ootmoed. Dat is de echte heiliging van ons leven. Onze dikke portemonnee, onze capaciteiten en die van onze kinderen, de

zuivere leer die we aanhangen, ze worden allemaal gegeven goed en geen prestaties onzerzijds. Mag het dan niet, iets vertellen over jezelf, je kinderen, je huis laten zien? Natuurlijk wel. Als we dat maar doen als rentmeesters...

Huisbezoek

Het verhaal ging in de Alblasserwaard dat hun dorpsgenoot zelfs zo ver ging dat hij, toen de ouderlingen op huisbezoek kwamen, ook gevraagd heeft: 'Kostut? ' Ik kan dat niet bevestigen, ik was er niet bij. Misschien heeft een broeder zijn ambtsgeheim even niet zo heel nauw genomen... Aangezien ik 'Kostut' persoonlijk gekend heb, zou het me niet verbazen als het zo gebeurd is. Het was trouwens een prachtig aanknopingspunt geweest voor de huisbezoekers om deze vraag aan te grijpen voor een dieper gesprek. Misschien is dat wel gebeurd, want 'Kostut' was een trouw kerkganger. In ieder geval - al nadenkende over deze man en zijn wonderlijke, telkens terugkerende vraag - heeft hij mij een les geleerd. Wellicht leert hij ons allen een les. Deze:

'Kostut? ' Niets, enkel genade! Kostut? Alles, ons eigen ik!

A. J. TERLOUW, ZEIST

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen