Zending in zicht

Anderszijn

Gisteren kwamen twee theologiestudenten hun werkstuk inleveren. Eindelijk eens gelegenheid om hun levensverhalen te horen. Met nasi en cola op tafel (perfect compromis tussen het Oosten en het Westen), raak ik voor de zoveelste keer onder de indruk van die prachtige jonge mensen aan wie ik les geef. Jonge christenen die vertellen over hun angst om anders te zijn. Anderszijn op Java is geen deugd. Zij hebben zich zo vaak anders en daardoor buitengesloten gevoeld. En als je buitengesloten wordt, groeit het isolement en groeit de angst.

Anderszijn is daarom zo moeilijk voor hen, omdat deze cultuur grote nadruk legt op uniformiteit, op je aanpassen, op jouw anderszijn opgeven. Niet opvallen, volgzaam zijn, het groepsbelang boven het individuele belang laten gelden, daar gaat om. Ze vertellen over de tijd van president Suharto (1966-1998).

De lange jaren waarin elke kritiek keihard werd neergeslagen en vele duistere moorden gepleegd zijn op moedige mensen die durfden te protesteren. Niet opvallen was een soort lijfsbehoud. Dit alles lijkt te leiden tot een diepe angst van binnen, angst als een tweede natuur. Achter de woorden die deze twee jonge studenten spreken, hoor ik die angst. Het maakt diepe indruk op me. Wat weet ik eigenlijk van hun diepste angsten? Wat een nietsaan-de-hand jeugd heb ik dan wel niet gehad! Anderszijn in Indonesië kan heel veel kosten.

Ondertussen aan de thee stellen ze mij hun vragen. Javaans hoffelijk, maar voor de goede verstaander onontkoombaar. Op college Oude Testament hebben we het veel gehad over het anderszijn van Israël onder de volkeren. Anderszijn is daar een opdracht om Israëls eigenheid te bewaren. Die eigenheid, zo wordt hartstochtelijk geloofd, is het heil voor de volken. Met andere woorden: in je geloofseigenheid, in je identiteit, probeer je juist iets door de tijd te dragen van wat, in jouw ogen, onmisbaar is, zowel voor jezelf als voor anderen. Terwijl we met elkaar praten, komt het steeds meer aan het licht. Anderszijn, een volgens mij belangrijk geloofsbegrip, is voor hen een ronduit bedreigend begrip. En ik ga steeds meer begrijpen waarom. Anderszijn doet hen denken aan het anderszijn van hun jonge jaren, toen ze zich buiten gesloten voelden op school. Anderszijn klinkt als: niet willen meewerken aan de opbouw van de maatschappij maar je juist daarvan afzonderen, van alleen staan.

Maar zij willen geen afstand tot hun samenleving, maar nabijheid! Eigenlijk hebben we een prachtig gesprek, waarin we alledrie op zoek zijn naar hoe we in onze eigenheid, zo dicht mogelijk bij anderen kunnen staan. Ik ben ze dankbaar, die twee studenten aan tafel, dat ze me meenemen op hun weg naar theoloog-zijn, naar toekomstig leiding geven in hun moeilijke context. We spreken af samen de Schriften te zullen blijven lezen tot we begrijpen wat precies het Gebot der Stunde hier en nu is. Op hun brommertje verdwijnen ze in de tropennacht. Op weg naar hun toekomst!

Ds. C. M. A. VAN EKRJS, GZB-ZENDINGSWERKER, INDONESIË

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen