Een tong der geleerden

HERVORMD PREDIKANT IN DE PROTESTANTSE KERK (I)

De historische grens van 1 mei 2004 ligt achter ons. We hebben er tegenop gezien. Op die dag is de Protestantse Kerk in Nederland een feit zijn. Hoe staan we vanaf die datum als dienaren van het Woord in de kerk? Om elkaar hierover wat aan te reiken, is het goed om eerst samen terug te kijken.

Nederlandse Hervormde Kerk

Jarenlang dienden we als predikant in de Nederlandse Hervormde Kerk. Met vallen en opstaan hebben we onze houding, onze plaats in het kerkelijk leven min of meer gevonden. Hoewel, zo eenvoudig is dat niet. Daar weten mensen die in het noorden werken, alles van. We weten ons samen betrokken bij de moeiten, zorgen, spanningen die u in het noorden ervaart om hervormd predikant te zijn. Van keer tot keer besluipt ons de neiging ons te isoleren. Steeds weer moesten we binnen de Hervormde Kerk het gesprek voeren, werden we geroepen te getuigen van de waarheid van de Schrift. Dat was niet gemakkelijk.

Keer op keer leden we in centrale kerkenraden, op classicale vergaderingen, op synodaal niveau een kerkelijke nederlaag. Dat wil niet zeggen dat dat ook een geestelijke nederlaag betekende. Hier gold en geldt dat de graankorrel in de aarde valt en sterft, om vrucht te dragen. Waar wij nederlagen telden, verwerkten, hield Gods werk nog niet op. Dat viel en valt nooit samen met onze grenzen.

Predikant en volkskerk

Predikant zijn in de brede volkskerk is anders dan in een afgescheiden kerk. Daar staan we meer in de luwte van het gesprek, van het geding om de grote theologische, kerkelijke vragen. We wisten ons juist steeds geroepen om in deze brede volkskerk te staan. Mede omdat we er van overtuigd waren en zijn dat het geding om ons gereformeerd erfgoed juist tot zijn recht komt in het geheel van de kerk. Ook omdat we er van overtuigd waren en zijn dat het gereformeerde de schoonste en rijkste vorm is van het katholiek-christelijke. Daarvan willen we juist getuige-zijn. Het gereformeerde is tegelijk diep en breed katholiek, en komt in de breedte van de kerk goed tot zijn recht. Want de diepte en de innigheid van de gereformeerde theologie - als die theologie werkelijk gereformeerd is, is er sprake van die diepte en die innigheid - , die diepte en innigheid gaan samen met een brede wijdheid van het hart, een diepe mildheid. Want het gereformeerde blijft deel uit maken van, staat in het spoor van het katholieke. We staan in de gang van de kerk der eeuwen. Maar, daarachter zat en zit nog iets.

We wisten ons geroepen, zei ik. Dat is het. Hervormd waren en zijn we niet uit hobby of uit liefhebberij. Dat zijn we zelfs niet, omdat we ervoor gekozen hebben. Af en toe was ik onaangenaam getroffen als ik de afgelopen maanden weer iemand hoorde zeggen: 'Je moet nu wel een keus maken!' Blijf je binnen of buiten de kerk. Daar zit - hervormd gesproken - een verkeerde theologie achter. Daar - in die keuze - liggen de diepste motieven voor dienaren van het Woord niet. Wij waren geen predikant in de brede Hervormde Kerk, omdat we ervoor gekozen hebben. We hadden en hebben er niet voor gekozen. Ik heb er niet voor gekozen predikant te worden, laat staan dat ik er voor koos om in die brede volkskerk te staan. De voortdurende klemtoon op onze keuze vertoont verkapte trekken van remonstrantisme. Hier ontbreekt het aan de diepe doorleving van de roeping van Godswege. Hier ontbreekt het aan de diepe doorleving van de rechtvaardiging van de goddeloze... uit genade alleen!

Wij zijn geroepen

Wij weten ons geroepen, nee, wij zijn geroepen. Hier geroepen, in het midden van de gemeente, de kerk. 'Ongetwijfeld', schrijft Spurgeon, 'moet een beheerder zijn ambt ontvangen van een Meester. Hij kan geen beheerder zijn, louter omdat hij dat zelf verkiest of omdat hij zo beschouwd wordt door anderen.' Geroepen door de levende God Zelf. Roeping betekent ook steeds weer opnieuw geroepen worden. 'De Heere HEERE heeft Mij een tong der geleerden gegeven, opdat Ik weet met de moede een woord ter rechter tijd te spreken; Hij wekt elke morgen, Hij wekt mij het oor, dat Ik hoor'(Jes. 50 : 4). Geroepen zijn is voortdurend leerling zijn. Iedere morgen sta je er weer mee op. Sterker nog: Je gaat ermee naar bed en je staat ermee op.

Daarom arbeiden we in Gods Koninkrijk. We zijn bereidwillig gemaakt vanwege de innerlijke overtuiging dat God Zelf ons tot het ambt geroepen heeft. Dat Hij ons in deze kerk heeft geleid. Geroepen om Jan Rap en zijn maat het Evangelie te verkondigen. Daarin baant Gods predestinatie Zich een weg. In de prediking aan hen, in de toebrenging van hen die wij zouden afschrijven. Want Hij daar werkt met Zijn Woord en Geest. Ondanks alle ontrouw en gebrokenheid in de kerk zelf.

Dat heeft iets te maken met die prachtige uitspraak van Augustinus: 'Er laait een vuur in het Woord Gods, het is de gloed van de Heilige Geest. Indien de dienaar niet gloeit als hij preekt, steekt hij hem niet aan tot wie hij preekt...'. Zo staan we in de gemeente. Zo staan we in de kerk. De Heere heeft haar niet verlaten. Daarom durfden en konden wij haar niet verlaten. Meer dan eens sloeg de schrik ons om het hart. Denkt u maar aan de bittere en harde vrijzinnigheid, aan de kilte in de kerk, maar: we wisten ons geroepen! Door God Zelf tot het ambt. Zo stonden en staan we in de kerk. Het is geen kleinigheid zich aan Zijn verkiezing te onttrekken, Zich aan de kerk te onttrekken. Men moet daar wel zeer gegronde redenen toe hebben. Wie het daarentegen waagt met God, Die hem tot de ambtelijke dienst riep, mag terugvallen op de beloften van de Heere die voor hem gelden. Die zijn des te wonderlijker naarmate je je eigen beperktheid ontdekt, je eigen onwaardigheid en je onbekwaamheid. En die beloften zijn des te wonderlijker naarmate je het verval van de kerk tot je grote schrik en met grote pijn waarneemt. Het blijft een onbegrijpelijke zaak dat de Heere ons inzet in Zijn dienst. Dat Hij óns inzet. Midden in dit volk, waar van de schare nog resten en sporen te vinden zijn.

Protestantse Kerk

Met deze grondnoties heb ik meteen de toon te pakken, om te spreken over ons staan in de kerk nü, als hervormd predikant binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Dienaar die een hervormde gemeente dient. Die dient uit de volle hervormde overtuiging dat het gaat om het recht van Christus op heel Zijn kerk. Dat het onze roeping is de waarheid van het Evangelie te verbreiden en te verdedigen. U herkent het citaat? Het is de naam van de Gereformeerde Bond. Verbreiden en verdedigen. Meer nodig dan ooit.

Nee, we zijn daarbij niet in dienst van de kerk. We staan in de dienst van God, van Wiens heiligheid en barmhartigheid we getuigen, van Wie we een instrument zijn om Christus'

Twee keer per jaar heeft een delegatie van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond in Sebaldeburen een dag van ontmoeting en toerusting met predikanten die in de noordelijke provincies van ons land dienen. Tijdens de laatstgehouden contio sprak ds. G. O. Kamphuis over het onderwerp Hervormd predikant in de Protestantse Kerk in Nederland. In twee delen drukken we deze bijdrage in ons blad af.

RED. DE WAARHEIDSVRIEND

gemeente te bouwen. Gods zaak is ons vertrouwen ten volle waard. God staat voor het Zijne én de voor de Zijnen in. Dat heeft Hij beloofd. We weten ons geroepen als hervormd predikant de kerk - nu ze fuseert - niet los te laten, ons aan de kerk niet te onttrekken. We vallen terug op onze roeping, op onze bevestiging, toen Gods beloften klonken over Zijn zorg voor hen die Hem dienen. Willen we zinvol met elkaar in gesprek, dan zullen we steeds opnieuw bij deze grondnoties moeten beginnen. Juist als dienaren van het Woord vinden we daar ons houvast.

G. D. KAMPHUIS, AMSTELVEEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen