Het kruis vrolijk dragen?

Als een kind gedoopt wordt, dan wordt er met de oude woorden van het formulier gebeden 'opdat zij hun kruis, Hem dagelijks navolgende, vrolijk dragen mogen...' Nu zijn er predikanten die zeggen dat dat woord 'vrolijk' in het doopsformulier eigenlijk een verschrijving is. 'Het staat nergens in de Bijbel', zeggen zij, 'datje je kruis op die manier zou moeten dragen'. Zij beweren dat er, net als in het dankgebed, eigenlijk 'vromelijk' zou moeten staan. En dat betekent: dapper. Dat klinkt een stuk aannemelijker: dapper, flink, misschien wel stoer, een kruis dragen.

Maar in de oudste uitgave van het formulier, vastgesteld op de synode van Dordrecht van 1578, staat wel degelijk 'vrolijck'. Zelfs in het formulier dat nog eerder in Heidelberg was opgesteld, staat 'vroylick'. Een verschrijving kan het dus echt niet zijn. Laten wij het er maar op houden dat onze voorouders wel degelijk bedoelden: vrolijk kruisdragen.

De enige man die letterlijk het kruis achter Jezus gedragen heeft, lijkt dat echter bepaald niet vrolijk gedaan te hebben. Er staat immers in het Markus-evangelie: 'En zij dwongen een Simon van Cyrene, die daar voorbijging, komende van de akker, de vader van Alexander en Rufus, dat hij Zijn kruis droeg.' Als je ergens toe gedwongen wordt, kun jet het toch moeilijk vrolijk doen? Zo hebben heel velen het gevoel een kruis niet gewild te hebben, maar toch te moeten dragen.

Of zou met dat kruis dan iets anders bedoeld worden dan tegenslag, een handicap of een ander verdriet? Als Jezus Zelf over kruisdragen spreekt, dan zegt Hij dat Hij veel lijden moet en dat Hij door ouderlingen en schriftgeleerden verworpen zal worden, maar dat Hij na zijn kruisdood weer zal opstaan op de derde dag. In dat verband klinkt zijn oproep: 'Zo iemand achter mij wil komen, die verloochene zichzelf, en neme zijn kruis op en volge Mij' (Matth. 16: 24). Jezus volgen, betekent dus: een kruis te dragen krijgen. Wat kan dat dan zijn? Volgen, zegt de Bijbel, is: dezelfde weg gaan. Jezus navolgen is achter Hem aangaan en niet voor jezelf leven, maar voor zijn Vader en voor al die naasten om je heen. Wie zo leeft, krijgt, net als de Grote Voorganger, de hele wereld tegen zich. Als je niet meedoet in de race om carrière, word je niet voor vol aangezien. Wie er zich niet voor schaamt te belijden te willen leven in de waarden en normen die Gods Woord ons geeft, die telt als hopeloos ouderwets niet meer mee. En dat kun je op school, of op je werk, soms heel duchtig voelen. Vervolging in de letterlijke zin van het woord is in Nederland (nog) niet aan de orde, maar minachting om Jezus' wil wordt ervaren overal, waar je voor Hem uit wilt komen. Christenzijn wordt steeds minder populair.

'Och', denk iemand misschien, 'dat valt toch nog wel mee. Ik heb in mijn vrienden- en werkkring toch niet het gevoel geminacht te worden'. Dan hebt u het mogelijk erg goed getroffen; wees er dankbaar mee. Maar zou dat ook misschien niet komen omdat u uw geloof verbergt in het dagelijks leven? Lauw christendom is voor satan geen aanleiding om zich in te spannen om het te bestrijden. Wie van geen enkel vervolgingskruis in zijn leven weet, mag zich wel afvragen: 'Volg ik de Meester wel echt? Loop ik maar wat mee of druk ik Zijn spoor'? Bij het Hem volgen hoort onlosmakelijk het dragen van het kruis.

En dat discipelzijn, het net als de Meester gehaat worden, dat mag niet met een lang gezicht en met veel geklaag gebeuren. Dat mag, en dat moet, vrolijk geschieden. Zouden wij met een somber gezicht door de wereld gaan, dan zou er ook geen mens zin in krijgen om zo'n Heiland te volgen. Het getuigenis van de Heere Jezus moet vooral blijmoedig klinken. Wie zou er anders jaloers kunnen worden op Zijn gemeente? Onze voorouders stelden hun doopformulier op in een tijd dat de vervolging zeer heftig was.

De kans gedood te worden om de naam, waarin men gedoopt was, was zeer reëel! Toch schreven zij, denk ik nu, heel bewust 'vrolijk dragen!' Waarom dan? Lijden is toch geen pretje? Omdat wie het kruis achter Jezus draagt, onder een belofte leeft. De Heere Jezus belooft: 'Zalig zijt gij, als u de mensen smaden en vervolgen en liegende alle kwaad tegen u spreken, om Mijnentwil. Verblijdt en verheugt u, want uw loon is groot in de hemelen!' (Matth. 5:11 en 12). Ook voor Christus was het kruis een hoge berg om tegen op te zien. In Gethsémané vraagt Hij: 'Is het mogelijk dat het voorbij gaat? ' Maar Hij is gehoorzaam aan Vaders wil. Toch staat er ook in de Bijbel dat Hij vreugde in die zware strijd gehad heeft. De schrijver van de brief aan de Hebreen spoort zijn lezers aan dapper Jezus' naam te belijden in een wereld, die daar niet op wacht. Dan zegt hij erbij: 'Ziende op de overste Leidsman en Voleinder van het geloof, Jezus, Die voor de vreugde, die Hem voorgesteld was, het kruis heeft verdragen en de schande veracht... (Hebr. 12: 2). Dat is het geheim van dat vrolijke kruisdragen: Blijmoedig zien op Hem, die het zwaarste kruis Zelf droeg en die het Zijn gemeente vergunt om achter Hem aan te komen. Dat betekent zelfverloochening. Zelfs dapper strijden tegen de zonde in eigen hart, maar ook in de hele wereld. Het betekent smaad en hoon. Maar de belofte dat strijders de overwinning behalen, geeft moed door te gaan. Het Koninkrijk dat komt, mag blijmoedig gezocht worden. De Koning dienen is vrolijk werk.

H. HARKEMA, ONSTWEDDE

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen