Bewuste aandacht voor vrije tijd

CHRISTEN IN DE VAKANTIE?

Tja, die vraag kan rijzen, wanneer je met je auto de gemeentegrens passeert. Vrij van alle regelmaat en je sociale omgeving verliest je christen-zijn de vertrouwde context en moet je het in den vreemde opnieuw vormgeven. En dat valt niet altijd mee. Soms gebeurt het dat in die vrijheid ook de vormen zélf zomaar verdwijnen voor de zon... Maar is dat erg? De gestalte van geloven is toch het geloven zelf niet? Dat is waar, maar de vormen vórmen het geloof wel; en ze bieden je beleving en expressie.

Hoe ben ik christen in de vakantie? Persoonlijk denk ik (met een knipoog naar Galaten 5), dat voor wie in de ware vrijheid staat, er wezenlijk maar heel weinig veranderen zal. Waarom zou het ook? Je christen-zijn is toch niet seizoens- of plaatsgebonden? Natuurlijk: je dagelijkse programma zal volstrekt anders zijn, maar het zoeken van erediensten en van persoonlijke momenten van schriftlezing en gebed, het verlangen daarnaar zal toch niet afnemen? Weet je, zelf ervaar ik het juist als heel mooi dat temidden van dat totaal andere vakantieleven, met al die nieuwe indrukken, het gelóóf hetzelfde blijft. Oké, ik loop nu met mijn wc-rolletje over de camping en oké, ik pruts wat op een primus - jawel, maar mijn Bijbel en mijn geloof zijn hier hetzelfde als thuis. En oké, de liturgie is hier anders en oké, de gemeente is kleiner

- jawel, maar mijn God is overal Dezelfde. Wanneer ik in de vakantietijd met dié ogen rondkijk, is het mijn ervaring dat bepaalde geloofsthemata opeens veel meer gaan leven: de alomtegenwoordigheid van God bijvoorbeeld, of de wereldwijde kerk en de gemeenschap der heiligen, of de pracht van Zijn schepping. Zo kan een vakantie mijn christen-zijn juist verdiepen.

Maar zien anderen aan mij dat ik christen ben? Die vraag hoort er ook bij. Vroeger zou ik makkelijker 'ja' durven antwoorden. Vijfjaar mocht ik Dabar-werk doen op een camping: dan ben je - voor iedereen herkenbaar - christen op vakantie; dan kun je heel open getuigen van God. Heerlijke tijd. Ja, maar hoe is het nu? Ben ik nu ook een herkenbaar christen? Dat weet ik niet. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik op vakantie altijd graag op mezelf ben. Je zult mij niet avond aan avond aantreffen bij de tent van de buren, druk in gesprek... Ook dat is vrijheid. Tegelijk neemt daardoor de kans te getuigen af. Of toch niet? Zien ze het aan de zojuist genoemde dingen? Ik hoop het maar. Want juist op vakantie kan de onkerkelijkheid je zo aangrijpen...

Hoe ben ik christen op vakantie? Misschien toch de moeite waard om het er eens vaker over te hebben. En van mij mag de kerk überhaupt vaker spreken over 'vakantie'. Want het calvinistisch arbeidsethos is in onze gezindte wel voldoende bekend; terwijl het mij, in deze tijd van recessie en depressie, van burn-out en relationele problematiek, geen overbodige luxe lijkt als de kerk bewuster aandacht vraagt voor de waarde van vrije tijd en bezinning, van rust en sabbaticals. Daar heeft ze, wetend van re-creatie, tenslotte een goddelijk patent op.,

A. SCHROTEN, PASTORAAL MEDEWERKER MEERKERK

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen