Toekomst

Waar gaat het naar toe? Een beklemmende vraag, wanneer wij op het kerkelijk leven letten. Trouwens, niet alleen op het kerkelijk leven. Maatschappelijk, politiek, misschien zegt u ook wel persoonlijk, zijn de vooruitzichten niet rooskleurig.

Nu kun je daar op een bepaalde manier nuchter en gelaten onder zijn: er is niets nieuws onder de zon. Je kunt allerlei dooddoeners op die vraag loslaten, die je even verlossen van de zwaarte van de ernst. 'Het zal zo'n vaart niet lopen; die goeie oude tijd heeft nooit bestaan; als wij samen de schouders er onder zetten, redden wij het wel'. Je kunt, hopelijk met gepaste ernst en niet als cliché, constateren dat wij in een gebroken wereld leven en daarom niet moeten doen alsof ons iets vreemds overkomt.

Waar gaat het naar toe? De toekomst tegemoet. Wij trachten de toekomst enigszins te beïnvloeden en te doorgronden door beleid en prognoses. Iedere kerkelijke gemeente wordt geacht een beleidsplan te hebben, waarin, naast uitgangspunten, zowel principieel als praktisch, ook toekomstgericht een visie wordt ontvouwd. Pastoraat, diaconaat, evangelisatie, en nog veel meer worden in de concrete eigen omstandigheden in doelstellingen omschreven. Het plan is doorgesproken en goedgekeurd. Soms komt het tot ons in een lay-out, die de welstand en de vaardigheid van en in de gemeente aangeeft.

Somber of negatief?

Het is goed, dat een gemeente up to date, eigentijds, dus niet ouderwets, de toekomst tegemoet gaat. Die eigen tijd is ook bepaald door Gods voorzienigheid en trouw. Wie zijn wij dat wij daarover zouden somber of negatief zijn? Wie zijn wij dat wij de Heere, de Ik zal zijn, die Ik zijn zal, daarin afwezig zouden verklaren? Het jaar dat wij beleven, is annus Deï, 'jaar onzes Heeren'. Van het 'oude' kunnen wij, naast dat wij opmerken veel goeds - zegeningen -, met name ook leren hoe 'wij met onze vaderen' falen, zondigen. Zij deden het, wij doen het niet beter.

Toch is ook de 'tijdgeest' in het eigentijdse actief. Hij neemt ons in beslag door de waan van het moment. Het valt mij op dat de demonische kanten van de 'tijdgeest' soms verward worden met gaven en vruchten van de Geest. Een mondigheid gevuld met snedige veroordelingen vooral van hen die vroeger als broeder en zuster werden aangemerkt, is totaal iets anders dan altijd bereid tot verantwoording aan een ieder die rekenschap afeist, met ootmoedigheid en vreze. Wie angst aanjaagt (en onderdrukt), is het tegendeel van wie ontzag inboezemt (en de ander in waarde laat, 'zegent'). Laat niemand nu in eerste instantie aan de ander denken. Wie veel moet spreken, weet van de valkuil van eigenmachtig psychologisch overwicht. Daar werkt de Geest niet.

Ik denk ook aan de maakbaarheid van Gods Koninkrijk. Velen zijn druk aan het inrichten van eigen koninkrijkjes, en menen hierdoor een Gode welgevallig werk te verrichten. Laten wij daarin ook kritisch naar onszelf zijn, ook in het verleden. Waren getal, macht, invloed vaak niet onderliggende motieven in ons streven? Ik, voor mij zelf, ervaar dat als een ontdekkend leermoment, waarvoor ik mij heb te verootmoedigen. Hoezeer wij geroepen zijn tot bouwen en bewaren, ook in de gemeente van God, wij mogen onze afhankelijkheid daarin beleven dat wij in stilheid en vertrouwen, zonder het geweld van superioriteit en overwinningsdrang, onze gang gaan, in het spoor van Christus, door de Geest geleid. Daar passen ook onze plannen en voornemens in. Er moet op gezette tijden op niveau geconfereerd worden! Maar vooral: de wil des Heeren geschiede. Die wil vraagt gehoorzaamheid. Volg MIJ, zegt de Koning van de Kerk. Dat vraagt vooral om een persoonlijke relatie met Hem, hoezeer het van belang is dat wij samen met al de heiligen onderweg zijn en zoeken wat Hem welbehagelijk is.

Hij komt

Waar gaat het naar toe. Belangrijker is dat wij weten, dat Jezus de Christus komt. Wij gaan, omdat Hij komt. Hij komt, omdat Hij er is. Dat komen van Christus bepaalt onze toekomstgerichtheid. Dat komen verklaart zich vooral in het licht van Zijn belofte. Als ik mij opstel in het licht van Zijn Woord, dan straalt dat licht daar het meest, waar het aardedonker is.

Hoe ziet u de toekomst? Ons oordeel is ten diepste niet doorslaggevend, hoe optimistisch of pessimistisch wij gestemd zijn. Laten wij vooral, hier en nu, genieten van en in het licht van Christus' komst! Daar horen wij van op, iedere zondag weer, in de samenkomst van de gemeente onder het Woord en het sacrament. Daar mogen wij in ons pastoraat elkaar mee bemoedigen en troosten en terecht wijzen.

Het gaat om de eenvoud van de werkelijkheid dat Hij de Christus is. Die eenvoud wint ons in en maakt ons bereid om christen te zijn. Ongecompliceerd, soms ook met veel vragen. Ook aan de kerk, de gemeente. Lijden en strijd zullen in het beleidsplan niet snel genoemd worden. Zij zijn essentieel voor het ambt, voor iedere christen, die op zijn, haar plaats en post blijft. Waar bereiden wij ons op voor? Beperk uw commentaar op het verleden. Dat is zonde van de tijd! In het nieuwe seizoen gaat het om een ding: wees getuige van Gods grote daden. Dan komt u tijd tekort. Maranatha.

J. L. W. KOPPENHOL, HUIZEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen