Globaal bekeken

• Hoe God werd aangeroepen bij het hijsen van de zeilen:

'Op 20 september 1519 verlieten de vijf schepen uan de armada de monding van de Gualdalquivir en waagden zich de Atlantische Oceaan op. Juan de Escalante de Mendoza, een ervaren Spaanse zeeman, beschreef de koortsige opwinding aan boord toen ze San Lucar de Barrameda achter zich lieten en de zee op voeren. "Toen het uur u/as aangebroken om weg te zeilen", schreef hij, "gaf de stuurman de mannen opdracht alle ankers op een na te lichten en de kabel uan het laatste anker aan de kaapstander vast te maken [...] en toen de ra's en zeilen gehesen waren, gaf hij twee scheepsmaatjes opdracht in de fokkenmast te klimmen en zich gereed te houden om de zeilen te laten vallen 'wanneer en indien ze daartoe opdracht kregen." Te midden van de ingewikkelde choreografie van uerwoede activiteiten aan boord uan de schepen schreeuwden officiers hun beuelen, maar op dit zo gewichtige moment klonken ze eerder als gebeden. "En toen de speciaal uoor de zandbank ingehuurde loods liet uieten dat het tijd was om de zeilen te laten uallen, riep de stuurman uan het schip het uolgende naar de twee man bouen op de ra: '"Vier het touw uan het fokkenzeil, in de naam uan de Heilige Drieuuldigheid, Vader en Zoon en Heilige Geest, drie personen in de ene waarachtige God, dat zij ons mogen begeleiden en ons een goede, veilige reis schenken en ons veilig en wel mogen terugvoeren naar ons huis!'" Terwijl deze woorden nagalmden in hun oren trokken de matrozen aan de touwen van hennep die met de ankers uerbonden waren, maakten zeil en voelden de wind in hun gezicht frisser worden. De schepen kregen uaart en de kust begon te wijken; er was nu geen weg terug. De zee zou hen bewaren of uernietigen. Om zijn doel te bereiken zou Magelhaes twee zeeën moeten bedwingen: de grote Oceaanzee en een zee van onwetendheid.'

• Hoe Plinius de Oudere (T 79 na. Chr.) in zijn Naturalis historiae de vreemde, verre wereld beschreef. Een fragment:

'Plinius verzekerde zijn lezers dat de natuurlijke wereld oneindige wonderen herbergde; het resultaat van zijn inspanningen was dan ook een geweldige hutspot van feiten en verzinsels, met hier en daar verwijzingen naar andere klassieke schrijuers. "Dat vrouwen in mannen zijn veranderd is geen fabeltje", schreef hij. "In historische bronnen vinden we vermeld [...] dat een meisje in Casinum uoor de ogen van haar ouders in een jongen veranderde." Om zijn uerhaal kracht bij te zetten beweerde Plinius het uerschijnsel met eigen ogen te hebben waargenomen: "In Afrika heb ik zelf iemand gezien die op haar trouwdag in een man veranderde". Maar hij had nog veel meer te melden. Zo beweerde

hij dat er mensen in Oost-Europa waren die twee paar ogen bezaten, een hoofd dat achterstevoren stond, of helemaal geen hoofd. In Afrika, schreef Plinius, u/aren er mensen die de beide seksen in hun lichaam verenigden en zich desondanks voortplantten, mensen die zonder voedsel in Ieuen bleuen, mensen met oren zo groot dat ze er hun hele lichaam mee konden bedekken, en mensen met paardenhoeven. In

India waren er uolgens hem mensen die zes handen hadden. Zjjn wonderbaarlijke uerhalen werden door diverse gerespecteerde kroniekschrijvers overgenomen en nog in Magelhaes' tijd algemeen als waarheid geaccepteerd.'

V.D.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen