Luisteren naar de Bijbel

Na in de vorige twee artikelen verschillen binnen de gemeenten benoemd te hebben en aan de oorzaken daarvan aandacht geschonken te hebben, willen we nu luisteren naar wat de Bijbel ons zegt over de eenheid en de verscheidenheid van de gemeente.

Eenheid en eendracht

Wanneer we de Bijbel op het punt van het gemeente-zijn lezen, dan valt direct de grote nadruk op de eenheid van de gemeente op. Steeds wordt er in het Nieuwe Testament over de eenheid van de gemeente gesproken. Dat zien we al direct op de Pinksterdag. Het is veelzeggend dat de Heilige Geest werd uitgestort toen de gemeente eendrachtig bijeen was. De leden van de gemeente worden niet voor niets broeders genoemd (waarbij de zusters inbegrepen zijn). Van de eerste christengemeente lezen we dat ze volhardende was in de gemeenschap. Terwijl het toch echt geen kleine gemeente was. De Heere verbond er Zijn zegen aan. Deze eenheid van de gemeente wordt ook in de brieven van Paulus benadrukt. Blijkbaar waren er toen ook vele gevaren, die deze eenheid bedreigden. Vooral in de brieven geschreven aan de gemeente te Korinthe laat Paulus eerlijk zien welke gevaren er waren. Daar was de dwaalleer, daar deden zich partijschappen voor, er waren sterken en zwakken in de gemeente. De zwakken meenden dat ze geen offervlees mochten eten, dat aan de afgoden geofferd was; de sterken dachten daar anders over. Zij hadden er geen problemen mee.

Over de bijzondere gaven van de Heilige Geest was er meningsverschil. Er waren dus spanningen genoeg in de gemeente van Korinthe, waardoor de eenheid onder grote druk kwam te staan. Wat doet Paulus? Hij houdt de gemeente voor dat zij het lichaam van Christus is. Paulus werkt dan dit beeld . van het lichaam uit. Op deze manier laat hij zien dat de gemeente niet alleen aan haar Hoofd, Jezus Christus, gemeenschap heeft, maar dat de leden ook aan elkaar zijn gegeven. De leden zijn verschillend, maar allen zijn op elkaar betrokken. Daarom mag de een zich niet boven de ander verheffen, maar men moet elkaar dienen met de door God geschonken gaven. De gemeente bestaat niet uit allemaal dezelfde leden. Zo is dat ook bij het natuurlijk lichaam niet, maar zoals geen lid van het lichaam tot een ander lid kan zeggen: ik heb u niet nodig; zo is dat in de gemeente ook. Verdeeldheid strijdt met het wezen van de gemeente als lichaam van Christus. Sterken en zwakken hebben elkaar te dragen en te verdragen. Rijken en armen ontmoeten elkaar aan de éne tafel. Aan de eenheid van de gemeente is Paulus veel gelegen.

Onderlinge liefde

Een tweede punt waarop de Schrift de nadruk laat vallen, is de liefde, de onderlinge liefde. Dit hangt nauw samen met het punt van de eenheid. Maar op verschillende plaatsen in de Bijbel wordt de onderlinge liefde als een kenmerk van de broeders genoemd. Hoe vaak komen we de vermaning niet tegen om elkaar hartelijk lief te hebben, om die liefde ook te beoefenen. Vooral de apostel Johannes roert dit punt veel aan. Hij laat zien dat in de onderlinge liefde de identiteit van de gemeente ligt, in onderscheid met de

wereld. Onderlinge haat en naijver laten zien dat men niet in het licht wandelt, dat men niet uit de waarheid is, maar dat men behept is met de geest van Kaïn (1 Joh. 2 en 3). Wat deze liefde concreet betekent, heeft de Heere Jezus laten zien in de voetwassing (Joh. 13). Hij heeft ons hierin een voorbeeld nagelaten. Liefde betekent dus bereidheid tot slavendienst, of ontferming over een broeder, die in zonde gevallen is. (1 Joh. 5).

Ambtsdragers

Een derde punt waarop de Bijbel ons wijst, is de ootmoed. Ik denk hierbij aan een woord uit Filippensen 2:3: 'Doet geen dingen door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de één de ander uitnemender dan zichzelf'. Paulus schrijft hier geen valse nederigheid voor, maar wie zijn eigen zondigheid, schuld en verdorvenheid voor de Heere kent, zal een open oog hebben voor de gaven, die de Heere aan een ander verleend heeft. Hij zal niet als een betweter door het leven gaan. Hij acht de ander hoog, om des Heeren wil. Johannes de Doper sprak die indrukwekkende woorden, waaruit zijn ootmoed bleek: 'Hij moet wassen en ik minder worden'. Een vierde punt dat in verband met ons

onderwerp van belang is, is dat de Schrift laat zien dat de Heere de leiding van de gemeente toevertrouwd heeft in handen van ambtsdragers. Ambtdragers zijn mannen uit de gemeente, dus gewone gemeenteleden, maar door God met Zijn gezag bekleed. Zij dragen zorg voor de kudde. Zij hebben aan haar leiding te geven, voor haar te zorgen, haar te weiden. Zij zijn in de eerste plaats aan God verantwoording schuldig. En de gemeenteleden worden opgeroepen om de ambtsdragers hoog te achten, te eren en voor hen te bidden.

Heilsgeschiedenis

Ik wil in dit verband nog één punt noemen: het valt bij het lezen van het Nieuwe Testament op dat er niet één bepaalde vaste liturgie wordt voorgeschreven. Wel komen we steeds dezelfde elementen tegen: het lezen van de heilige Schriften, de prediking, het gebed, de sacramenten, de diaconia, het zingen. Maar nergens wordt ons nauwkeurig voorgeschreven hoe een kerkdienst er uit moet zien. Onder het Oude Verbond was alles tot in de details voorgeschreven. Onder het Nieu-

we Verbond niet meer. Dat heeft met de aard van de heilsgeschiedenis te maken.

Prof. dr. C. Trimp zegt het zo: 'Niet de zorgvuldigheid, maar de mondigheid markeert het verschil tussen en oude en nieuwe verbond'. Het is de taak van de gemeente om nu vanuit de vaste elementen, die we in het Nieuwe Testament tegenkomen een liturgie samen te stellen tot eer van God en tot versterking van de onderlinge gemeenschap.

P. J. Teeuw, Veenendaal

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen