Geroepen tot dienst!

Wat dienst betekent, heeft het meisje dat in onze tekst aan het woord is, begrepen. Waar velen in Israël niet over zouden piekeren, wordt door haar in praktijk gebracht.

Wanneer ze hoort dat Naaman melaats is, vervult haar dat met medelijden. Dat is het eerste wat ons hier opvalt. Wanneer er gestaan zou hebben dat ze heimelijk dacht, dat is h'm net goed, het zou ons niet verbaasd hebben. Zo zitten wij mensen vaak toch in elkaar. Bij dit meisje merken wij daar niets van. Hoewel ze als een slavin aan Naaman verkocht is, gaat haar toch het welzijn van Naaman aan het hart.

In een vertrouwelijk gesprek met de vrouw van Naaman kan ze zich dan ook niet langer stilhouden. 'Och', zo zegt ze, 'was mijn heer maar bij de profeet in Samaria, dan zou die hem van zijn melaatsheid genezen'. Laten we eerlijk zijn, een dergelijke reactie hadden we niet zo gauw verwacht. Ze is verkocht als een slavin. Schijnbaar door God vergeten. Ze mist elke steun van ouders en gemeente en tóch geeft ze blijk van haar geloof in God. Hoe ze daar aan kwam? Wel, heel eenvoudig: door haar opvoeding. Het zaad van het Woord, gestrooid door vader en moeder, heeft in haar jonge hart wortel geschoten. Ze heeft ondanks alles vertrouwen in de God van Israël. Laat het voor ouders een aansporing zijn de kinderen op te voeden in de vreze des Heeren. Echt, het is de Heere niet onverschillig hoe u ze voorgaat. De Heere wil uw gebrekkige werk zegenen en gebruiken.

Onder de druk van de omstandigheden komt het geloof bij dit kind ineens tevoorschijn. Hier blijkt wat het waard is. Beproefd en gelouterd komt het voor de dag. Het blijft niet verborgen, zelfs niet in een God-loochenende omgeving. Zullen we daaraan denken, ook in onze tijd? 'Och, was mijn heer maar bij de profeet in Samaria'. Dat is het adres waar voor hem genezing is bij de God van Israël. Met deze woorden getuigt ze van haar rotsvaste geloof in God. Onverschrokken komt het er uit. Is het niet beschamend voor u en mij? Hoe dikwijls doen wij er het zwijgen toe met het excuus: daar kun je toch zomaar niet over beginnen. Vanwaar toch die beduchtheid? Zou het soms te maken hebben met het feit dat we zo weinig vertrouwen in de Heere hebben?

Dit meisje is een wegwijzer naar de God van Israël. Zij fungeert in dit heidense land als een ambassadrice van de Heere. Zij spreekt een goed woord van Hem. Dat is ook uw en mijn taak. Vraagt de Heere niet van ons een lichtend licht en een zoutend zout te zijn? We hoeven ons voor Hem toch niet te schamen?

Natuurlijk, het gaat nooit buiten het geloof om. Maar wat God dit meisje gaf, wil Hij ook u geven! Hij is in dat opzicht niet veranderd. Daarom zegt het eerder wat van u dan van Hem, namelijk dat u Hem niet betrouwbaar acht. En dat is ongeloof, zonde. Kom rofeet, niet met het argument dat u zich niet zo goed kunt uitdrukken, want gaat het over andere zaken dan weet u meestal best wat u zeggen moet. Om de boodschap van Gods reddende genade bekend te maken, kan de Heere iedereen gebruiken: van groot tot klein, van ontwikkeld tot minder ontwikkeld. De Heere zondert in Zijn roeping niemand uit. Ik zou dit met name ook tegen onze jongeren willen zeggen. 'Grote deuren', zo las ik ergens, 'rusten vaak op kleine scharnieren'. Een eenvoudig, maar duidelijk beeld.

Bovendien zit het 'm echt niet in het grootte. Kijk maar naar dit meisje. Ze houdt niet een overspannen preek. Ze zegt niet: 'Naaman, u moet zus of zo'. Nee, ze getuigt eenvoudig van haar geloof in de God van Israël, die machtig is haar heer te genezen. Om een getuige van Hem te zijn, heeft de Heere geen grote, geestelijke krachtpatsers nodig, maar eenvoudige boodschappers, die niet zichzelf komen aanbieden, maar slechts een wegwijzer willen zijn naar de levende God in Jezus Christus.

Daaraan is in onze tijd behoefte, aan jongeren en ouderen, die zichzelf hebben leren wegcijferen, die hun eigen ik hebben leren kruisigen en die daarom ernst maken met hun roeping een goed woord van hun Koning te spreken. Het gaat om Hem!

Dat merkt u ook bij dit meisje. Ze spreekt niet over zichzelf, maar getuigt in alle eenvoud van haar geloof in God. Immers, Hij moet wassen, zij minder worden. Dat is een van de grondpatronen van het Koninkrijk van God. Wie goed van de Heere spreekt, zal daarin door Hem gezegend worden. Natuurlijk weet ik ook wel dat we iemand niet kunnen bekeren tot het gelóóf in God. We kunnen ons er niet simpel van afmaken met de opmerking: God moet het doen. Want God doet het door ons getuigenis. Dan kan een enkel woord slechts voldoende zijn. God gebruikt mensen. Ook u en mij wil Hij gebruiken. Dit meisje bij Naaman sprak van de levende God. U, jij ook? Zij is ons tot een voorbeeld. En dan maakt het niet uit wat u doet of waar u bent. We worden geroepen tot de dienst aan Hem, een dienst die

tegelijk een dienst wil zijn aan de naaste, die God op onze weg brengt, ook wanneer het iemand is met een heel andere achtergrond. Dat kan maar zo in de multiculturele en multi religieuze samenleving van vandaag. Dan niet zwijgen, maar een goed

woord van de Heere spreken! Hij weet als geen ander de knopen van ons leven te ontwarren. Daarom: niet te benauwd zijn, het geloof in de levende God kan 't wel verdragen.

J. W. GOOSSEN, VRIEZENVEEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen