Geen prestatie maar genade

Niet tot behoud

Het wondergeloof heeft de schijn heel wat te zijn. Het is ook geen kleinigheid als men een gave van de Heere heeft ontvangen om anderen te helpen. Ik denk nog eens aan Judas. Hij was tot veel in staat Toch zal op de jongste dag blijken dat het wondergeloof onmetelijk ver afstaat van het geloof dat behoudt, dat is het zaligmakend geloof. In de dag dat Jezus terugkeert en ieder voor Hem zal staan, zullen er mensen zijn die zeggen: 'Heere, wij hebben in Uw Naam geprofeteerd en in Uw Naam vele krachten gedaan.' Zij willen daarmee zeggen dat zij aan de kant van de Heere gestaan hebben en in Zijn naam het een en ander hebben gepresteerd. Niettemin zullen zij uit de mond van de Heere Jezus Christus horen dat Hij ze nooit als een van de Zijnen heeft gekend, ook al beweren zij dat zij in hun leven het een en ander voor Hem gedaan hebben. Zij zullen voor altijd worden weg gedaan en in die plaats komen waar wening en knersing der tanden is. Onder meer kunnen wij daarvan lezen in Matthéüs 7:22 en 23. Wat zal dit een geweldige ontmaskering zijn! Altijd heeft men gedacht erbij te behoren. Bij de Heere te behoren, maar ook bij Zijn volk. Misschien zelfs wel leiding gegeven hebben, maar dat het toch alleen maar schijn zal blijken te zijn.

Ziekbedbekering

Het komt wel voor dat mensen dat mensen ernstig ziek zijn. Zij moeten een grote operatie ondergaan. Wij kunnen begrijpen dat men daar bijzonder tegen opziet. Wie zou dit niet doen? In sommige gevallen belooft men de Heere van alles en nog wat, als Hij door de operatie heen helpt. Om een voorbeeld te geven: Men zal zich meer inzetten voor de dienst des Heeren; ook zal men ijveriger zijn in het nakomen van allerlei plichten. Kortom, men zal zijn leven heel anders inrichten als er een wonder van genezing aan hem/haar geschiedt.

Het zijn soms heel serieuze mensen die allerlei beloften afleggen. Trouwens, het is op zich helemaal niet verkeerd, wanneer er gevraagd wordt of de Heere door de operatie wil heen helpen en genezing wil schenken. Het doet een ambtsdrager goed zo'n gemeentelid te ontmoeten. Zo'n ontmoeting is aangenamer dan dat men iemand ontmoet die ook een grote operatie moet ondergaan, doch het alleen maar heeft over het goede zieken-huis en de bekwame chirurgen die er in dat ziekenhuis zijn. De Naam des Heeren wordt niet genoemd, omdat men zijn vertrouwen op mensen en niet op de Heere stelt. Blijkbaar heeft men er nooit aan gedacht dat de Heere ook de handen van bekwame chirurgen moet zegenen.

Verlegen om Hem

Maar goed, blijven wij nog even bij de mens die de Heere beloften doet, als men door de operatie heen komt. De Heere zorgt er inderdaad voor dat die mens er doorheen komt. Hoe zit het echter met het inlossen van de beloften die men gedaan heeft? In het begin wordt er nog wel eens aan gedacht en is er sprake van een zekere dankbaarheid. Maar na verloop van tijd als men volledig herstelt, vergeet men het inlossen van de beloften. Ja, vergeet men de Heere Zelf. Men gaat over tot de orde van de dag. Wat is de oorzaak? Dat is niet alleen, omdat men weer opge-

slokt wordt door de alledaagse dingen. Maar de vreze des Heeren ontbreekt. Er is geen sprake van het ware geloof en dus ook niet van een vereniging met Christus. Men heeft Hem niet nodig die met klem heeft gezegd dat Hij in de wereld is gekomen om zondaren zalig te maken. Het wondergeloof ontbreekt het aan het geloof in Christus.

Maar kan de Heere geen ziekbed gebruiken om ons te bekeren? Brengt de drukking van de melk nooit boter voort? Ik zou het werk van de Heere tekort doen als ik zou zeggen dat de Heere een ziekbed niet kan gebruiken om een mens naar Zich toe te halen. Toch moet niet vergeten worden dat men dan altijd als zondaar om Christus verlegen zal zijn. Ook zal de bede van de tollenaar gehoord worden: 'O God, wees mij, de zondaar genadig.' Het is altijd weer Christus en Zijn volbrachte werk. Hij verzoent ons met God. Hij doet ons aan het hart van God rusten. Hij doet ons aan de hand des Heeren gaan. Zijn volbrachte werk staat er garant voor.

Sterfbedbekering

Over een sterfbedbekering kan ik kort zijn. In het ambtelijk leven heb ik gezien dat er mensen aan het einde van hun leven tot ruimte kwamen. Lange tijd hadden zij in donker, kommer en kwel geleefd, hoewel zij als zondaar uitzagen naar de openbaring van Christus in hun leven. Korte tijd voordat zij heengingen, behaagde het de Heere Zijn Zoon in hen te openbaren. Maar let wel: er was voorbereidend werk in hun leven. Zij waren daardoor als in barensnood. Voor hun sterven schonk de Heere verlossing.

Wat ik schreef, zijn incidenten geweest. Doorgaans is het zo dat men sterft, zoals men geleefd heeft. Heeft men met Christus geleefd, dan gaat men heen in Christus. Zalig zijn de doden die in de Heere sterven. Maar heeft men zonder Christus geleefd, dan moet men er maar niet op rekenen dat men Hem op het sterfbed leert kennen. De genadetijd houdt een keer op. Men zal mij niet horen zeggen dat het nooit gebeurt dat een mens kort voor zijn heengaan als een vuurbrand uit het vuur gerukt wordt. Maar vergeet niet: In de Schrift lees ik er slechts één keer van. Bovendien maak ik deze opmerking dat tegen het einde van het leven wij zoveel met ons lichaam te maken kunnen hebben dat wij geen gedachte aan de Heere kunnen wijden. Ons lichaam houdt ons al te zeer bezig.

Met dit alles wil ik maar zeggen: Het is nodig dat wij in onze gezonde dagen de Heere zoeken en vinden. Hoe wij dan heengaan met veel óf weinig licht, maar wij komen thuis. Wij komen thuis in het Vaderhuis, waarin er voor velen woningen zijn.

Het geloof naar de Schriften

Het geloof zoals het ons in de Schrift wordt voorgehouden, heeft niets te maken met prestatie, maar alles met gratie (genade). Nu wordt er onder ons wel gezegd dat het geloof je gegeven moet worden! Dat is inderdaad het geval. Wel zeg ik er direct bij dat dit niet gezegd moet worden om ons daarachter te verschuilen in een soort valse lijdelijkheid. Er staat nergens in de Schrift dat het verboden is om te vragen, te roepen en te smeken. Toch valt het niet te ontkennen dat de Heere het geloof geeft.

Het geloof wordt door de Heilige Geest, dat is door God Zeifin mijn hart gewerkt (Zondag 7, vraag en antwoord 21). Daarom is het geloof nieuwe schepping, wonder van God. Het houdt in dat ik mij nooit op het geloof kan beroemen alsof het mijn werk is. Dat ik geloof, is vrucht van het feit, dat God mij Zijn hand heeft toegestoken. Ik kan ook zeggen dat Hij Zich aan mij in Christus geopenbaard heeft. Het is en blijft daarom een wonder dat Christus in de wereld gekomen is, ook voor mij. Wat blijft over? Niets meer, maar ook niets minder dan de lof op de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Soli Deo gloria!

In vrijwel ieder artikel van deze reeks schreef ik dat het geloof een geschenk van God is. Dat behoeft niemand af te schrikken. De Heere wil het geschenk graag kwijt. Hij is zeer gewillig om het te geven. De Heere Jezus hoor ik zeggen dat Hij niet in de wereld gekomen is om de ziel van mensen te verderven, maar om die te behouden. De Heere is goed! Hij is best! Niemand wijst Hij af. Wat zegt de Psalm? Wie Hem nederig valt te voet, zal van Hem Zijn wegen leren, dat is het geloof waarom het gaat. Dat wil zeggen: Met Jezus als brandpunt.

G. S. A. DE KNEGT, BARNEVELD

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen