Moeilijker positie van christen

Waar een overheid zich niets gelegen laat liggen aan de geboden van God, die haar met gezag bekleedde, hoeft zij niet te rekenen op sympathie, laat staan voorbede van haar onderdanen. Nee! Zo mag het tóch niet zijn. Ik citeer een gebed uit het jaar 96 na Christus, toen christenen vervolgd werden door de Romeinse overheid: 'U hebt hun koninklijke macht gegeven door uw majesteit en onuitsprekelijke kracht, opdat we de aan hen door U gegeven heerlijkheid en eer erkennen en wij ons aan hen onderwerpen, waarbij we ons in niets tegen Uw wil verzetten'.

Wat wordt de Vroege Kerk meer en meer leerzaam voor ons, in het hedendaagse klimaat in de samenleving. Geen verzet tegen de overheid, geen negeren van hen die over ons gesteld zijn en door wie God wil dat wij geregeerd worden, maar een erkenning dat ook zij hun gezag van de Heere ontvingen. Maar tegelijk moeten we de overheid laten weten dat we ons in niets tegen de wil van God zullen verzetten, en we ons dus wél zullen afkeren van wetgeving die in strijd met Zijn gebod is. Dat is geen grootschalig program, maar een summier getuigenis, een belijdende positie, die tegenspraak zal oproepen, en weerstand. Met deze houding echter dragen christenen de belofte van Gods zegen met zich. En waar God Zijn zegen geeft, wordt ook kracht verleend om staande te blijven.

In Leeuwarden gedoogd

Dat laatste hebben we gezien bij Nynke Eringa. Al zullen de afgelopen jaren in mentaal opzicht slopend geweest zijn, ze heeft haar principiële bezwaar tegen het sluiten van homohuwelijken niet opgegeven. Waar een ambtelijk van de burgerlijke stand niet anders doet dan blijven bij het standpunt dat in de kerk der eeuwen gemeengoed is geweest én dat tot voor kort in de maatschappij ook gedragen werd, wordt ze door de gemeenteraad en het college van burgemeester en wethouders van Leeuwarden tot 2015 nog gedoogd. Die uitzonderingspositie heeft ze zelfs niet kunnen bevechten, omdat men erkent dat haar overtuiging er ook mag zijn. Nee, men ziet 'juridisch geen mogelijkheid van haar af te komen'. Een geldverslindende procedure is immers geen optie. De tijd dat christenen in Nederland vanwege hun overtuiging uit publieke functies geweerd worden, is kennelijk nabij. Die constatering is geen dramatiek, maar realiteit. Plichtsbesef of verantwoordelijkheidsgevoel, vanouds onder christenen niet minder dan gemiddeld aanwezig, tellen minder mee. Hier is sprake van discriminatie op grond van een geloofsovertuiging. Vorige maand was het tien jaar geleden dat ons land de Algemene wet gelijke behandeling kreeg, waarin uitgesproken is dat geen onderscheid gemaakt mag worden op basis van godsdienst. Daarbij wordt ook verstaan dat iemand zich volgens die godsdienst mag gedragen. Het is de taak van de werkgever erop toe te zien dat werknemers elkaar vanwege een overtuiging niet discrimineren - in Leeuwarden discrimineert de werkgever echter zélf!

Verdraagzaamheid

Tegelijk wordt in Leeuwarden duidelijk welk een vervlakte invulling men aan verdraagzaamheid geeft. Maar tolerantie betekent principieel iets anders dan dat iedereen geacht wordt te denken en te handelen als de meerderheid van de bevolking. Tolerantie veronderstelt immers het op goede wijze samenleven van mensen met een verschillende overtuiging, die met elkaar in gesprek gaan en elkaar respecteren. Waar de vraag naar de waarheid niet meer gesteld mag worden, omdat de waarheid bij voorbaat bij de meerderheid berust, ligt de democratie onder vuur.

Het is een goed signaal geweest dat de predikanten in de Friese hoofdstad zich onlangs gezamenlijk achter mevr. Eringa gesteld hebben. Waar de kwestie-Leeuwarden voor de toekomst van onze maatschappij een richting kan aangeven, zou ook de Protestantse Kerk in Nederland zich hierover moeten uiten. Het gaat immers niet alleen om een van haar leden, maar meer nog om de vrijheid het Woord van God door te vertalen naar het concrete leven.

Europarlement

Het is toch wel veelzeggend dat enerlei Nynke Eringa en de voorgedragen eurocommissaris Buttiglione wedervaart.

Het ergste wat van deze Italiaan gezegd schijnt te kunnen worden, is dat hij een bewonderaar van de paus is. Zijn persoonlijke houding ten opzichte van homoseksualiteit is negatief, terwijl hij zich sterk maakt voor de rol van de vrouw als moeder en voor de waarde van het huwelijk - en voor zo'n standpunt is zelfs het tot 25 lidstaten uitgebreide Europa te klein. Deze man op Justitie, dat kan niet goed gaan voor degenen die het non-discriminatiebeginsel tot allerhoogste geloofsregel hebben verheven.

Ook hier is de vraag wie er discrimineert. Het gaat niet aan om de Italiaan een reactionair te noemen, die zich in ethische zaken wil binden aan de leer van de kerk. Hier wordt geen eerlijk debat gevoerd, zijn we evenzeer verwijderd van werkelijke tolerantie, en zien we dat het thema homoseksualiteit ideologisch benaderd wordt.

Expreszo

Dat laatste weten we sinds vorige week ook weer in Nederland. Beklaagde was nu echter geen politicus, maar waren christelijke en islamitische scholen, die een vunzig blaadje als Expreszo niet onder de leerlingen wilden verspreiden. Twee dagen lang is Nederland druk bezig, om alle grieven te uiten aan degenen die aan deze scholen leiding geven. Hun integriteit wordt in twijfel getrokken en het verwijt klinkt dat het thema homoseksualiteit bewust onder het vloerkleed gehouden wordt.

Wat gebeurt hier? Hier wordt een karikatuur van (onder meer) christenen gemaakt, die vervolgens met alle mogelijke mediageweld bestreden wordt. Verlichte kamerleden zijn zo verblind dat ze niet zien dat hier fundamentele grondrechten terzijde geschoven worden, de vrijheid van de inrichting van het onderwijs en de vrijheid van godsdienst, gekoppeld aan het uitdragen van godsdienstige opvattingen. Het is

veelzeggend dat de libertijnse paarse ideologie het klimaat in ons land zodanig heeft verziekt dat het zicht op de identiteit van een christelijke school helemaal weg is.

We leven in een land waarin ieder maar wat mag roepen. Zo keerde het WD-kamerlid Hirsi Ali zich tegen de besnijdenis van jongetjes, zonder enig benul te hebben van de betekenis hiervan voor de Joodse religie en identiteit. Het maakt dat christenen - niet alleen zij - zichzelf aan het front geplaatst zien om in het openbare gesprek hun overtuiging uit te dragen. Voortdurende toetsing van de Bijbel is daarbij even nodig als de wekelijkse voorbede voor hen die hiertoe geroepen zijn. Zo mogen de kerken hun maatschappelijke betrokkenheid vorm geven.

Uit de schaduw

Waar scherpe uitingen over homo's en lesbiennes het gesprek in Nederland bepalen, moeten we tot slot zeggen dat niemand hier winst mee behaalt, zeker niet degenen over wie het gaat.

Ik kan me niet voorstellen dat homofiele mensen die geen boodschap aan de Bijbel hebben, polarisatie rond de aanvaarding van hun levenswijze waarderen. Nog minder zal dit gelden voor christenen, die zoeken de wil van de Heere te verstaan. Vorige week is gelukkig ook openbaar geworden hoe scholen inzake deze thematiek pastoraat bedrijven en jonge mensen begeleiden.

Dezer dagen verscheen Uit de schaduw, (uitg. Buijten & Schipperheijn, Amsterdam; 64 blz.; € 8, 90), een paperback waarin tien homo's openhartig vertellen over hun worsteling met geloof en kerk. Het zou goed zijn als welk ministerie dan ook dit boekje zou toesturen naar alle politici in Leeuwarden, Den Haag en in vertaling naar Straatsburg. Zonder commentaar wordt hier het concrete zoeken naar de identiteit als mens en naar Gods wil daarin benoemd - overigens niet zodanig dat elke homo aanvaardt dat God in Zijn wijsheid een seksuele relatie bestemd heeft voor de levensverbintenis van een man en een vrouw. De waarde van deze uitgave is daarom vooral dat we zicht krijgen op de mens achter deze discussie, die zo gemakkelijk over de rug van hen gevoerd wordt, ook binnen de christelijke gemeente. Als we die mens in het oog hebben en samen Gods Woord gaan lezen, kan er een werkelijke ontmoeting plaatshebben.

Vrede met God

Uit de schaduw leert ons homofiele mensen als zodanig zien. Velen van hen liepen vast in het bidden om verandering van hun gevoelens. Eén van hen schrijft: 'Het was alsof mijn christen-zijn maar om één ding draaide: hoe raak ik mijn homofiele gevoelens kwijt? Als ik dat bereikt had, zou ik pas echt een goede christen zijn. Ondertussen werd ik er bijna gek van - want het lukte niet! Ik beleef homofiele gevoelens houden'. Het is dezelfde man die vervolgens schrijft: 'In die tijd raakte ik erg geboeid door de boeken van Martyn Lloyd-Jones. Op zich hadden die niks met homoseksualiteit te maken, maar ik leerde eruit dat er zoveel méér was om je druk over te maken: God beter leren kennen, genieten van het leven met Hem'.

Hier wordt de wijsheid van God centraal gesteld: 'Nadat ik accepteerde dat ik homofiel ben en dat Gód me dat kruis had opgelegd, ging het allemaal veel beter. Tóén ervoer ik pas echt vrede met God'. Hier spreekt een door het leven en de strijd, ook door de omgang met God gelouterd gemeentelid. Met ons leven, met onze levensweg staan we bij Christus, die het ons leert: Mijn genade is voor u genoeg.

Die genade bekwaamt ook om op de plaats waar wij geroepen zijn - in de politiek of de rechtspraak, in het onderwijs of de hulpverlening - God centraal te stellen. Onze Schepper vraagt gehoorzaamheid in het gewone leven.

P. J. VERGUNST

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen