Nadenken over ons levenseinde

Walhallabal

In het voorjaar van 2003 werd in de Stadsschouwburg van Amsterdam de 68e Boekenweek geopend met het zogenaamde 'Walhallabal'. Ongeveer driehonderd bekende Nederlandse schrijvers waren daarbij uitgenodigd. De gasten hadden als kledingadvies meegekregen: parelwit, hemelsblauw en helrood. Via de tien centimeter diepe doodsrivier de Styx, die dwars door de hal liep, konden ze de feestzaal binnenkomen.

Zo betrad men als het ware de onderwereld, waarin de zaal voor het openingsfeest van de Boekenweek was veranderd. 'Styx, leven en dood in de letteren', luidde officieel het thema van de Boekenweek 2003. Zo stond het ook op de grafsteen in boekvorm die voor het 'Walhallabal' een plaatsje kreeg in de Stadsschouwburg. De genodigden kregen hun entreebewijs, een tegeltje, thuisgestuurd met daarop de tekst: 'Op de rivier van het leven, wendt de pont soms zijn steven.' Waarbij door sommigen werd aangetekend dat het in de hel die dinsdagnacht toch veel leuker moest worden dan in de hemel. 'In de hel komen toch de meest interessante zielen. De hemel is voor de dommerdjes en de lieverdjes', zei een van de organisatoren.

De genodigden wachtte na het oversteken van de mini-Styx met waterval eerst Het Grote Niets, witter dan wit. Daarna konden ze kiezen voor de Hemel (linksaf) of de Hel (rechtsaf). 'Op het moment dat ze de rivier over zijn, zijn ze allemaal dood', grapte de organisator van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek.

Wellicht heb u destijds ook kennis genomen van de Boekenweek met haar thema en haar opening. Uit de manier waarop deze stichting omgaat met de werkelijkheid van hemel en hel, zou je de indruk kunnen krijgen dat de postmoderne mens daar betrekkelijk serieus mee omgaat. Bij nader inzien lijkt het toch wel tegen te vallen.

Daarom willen we in deze artikelen nadenken over de werkelijkheid van hemei, hel, dood en leven, op formule gebracht in de persoonlijke vraag: 'Als ik sterf, wat dan...? '

Indringend

Zo'n titel roept ondertussen allerlei gevoelens op, waarmee niemand graag tot zichzelf inkeert. Vragen die heel wat bij ons los kunnen maken. Toch wil ik er een paar zwart op wit uitschrijven.

Denkt u wel eens na over uw eigen begrafenis? Hebt u wel eens stilgestaan bij uw eigen dood? En wat komt er dan het eerste bij u boven? Hoe dat zal gaan, als u er zelf niet meer zult zijn? Kunt u zich dat voorstellen? Als u plotseling wegvalt? Of als u na een langere periode van ziek zijn dit aardse bestaan moet verlaten? Wat er dan verder gebeurt hier op aarde? En hebt u wel eens nagedacht over wat er dan met uzelf gebeuren gaat? Waar u blijft? Als ik sterf..., wat dan?

Misschien wilt u nu één minuut nemen om daarover na te denken.

Afweer

Bijna niemand is graag met zijn/haar eigen dood of begrafenis bezig. In deze artikelen richten we ons op een onderwerp, dat we van nature liever van ons afhouden. We zijn immers geschapen om te leven. Toch is er niets zekerder dan de dood. Er is wel eens gesproken van de huiveringwekkende democratie van de dood. Wie leeft er die de slaap des doods niet eens zal slapen? Wie ontkomt er aan het graf? De dood scheert iedereen over een kam. De koning en de bedelaar, de generaal en de soldaat, de directeur en de loopjongen, de oude vrouw of de jonge vent.

Tussen nu en vijf dagen kan mijn begrafenis plaatsvinden. We schrikken allemaal bij die gedachte. En de vraag komt op allerlei manieren boven: Als ik sterven ga, wat gebeurt er dan? Als ik sterf, wat dan?

Want ook christenen moeten sterven. Ook aan het leven van Gods kinderen komt op deze aarde en in deze bedeling een einde. Juist vanuit ons christelijk geloof kan de vraag zich enorm opdringen, wat er volgens de Bijbel na de dood komt.

Soms wil je die vragen niet langer van je afhouden. Je wilt er een antwoord op hebben. Je moet er een antwoord op ontvangen. Als de dood zelf zich op allerlei manieren aandient. In je eigen bestaan of in dat van anderen. Als mensen plotseling wegvallen in de familie. Of onder je vrienden.

Pasen

De Bijbel geeft antwoord op onze vragen. Want niet voor niets leven we na Pasen! Zou het Boek van het leven zwijgen als het gaat over ons grootste probleem? Namelijk: dat wij tijdelijk verblijven op deze aardbol. Dat we sterfelijk geworden zijn? Dat we dagjesmensen zijn. Voorbijgangers die er een tijdje zijn en plotseling of na een ziekteperiode of een leven van ziekte worden weggenomen?

We kijken met elkaar naar deze diepingrijpende zaken en proberen er luisterend naar de Schrift een antwoord op te vinden. We zoeken achtereenvolgens een antwoord op de volgende vragen: Wat is de hemel? Vervolgens staan we wat uitgebreider stil bij de vraag naar de hel. Aansluitend stellen we de vraag waarom mensen in het algemeen sterven. Vervolgens waarom ook christenen nog moeten sterven. Daarop stellen we de vraag: wat gebeurt er als ik sterf? Waarna we afsluiten met de vraag, wat nu de uiteindelijke toekomstverwachting van een christen is.

Literatuur

Veel van wat u leest, treft u aan in drie boeken van dr. J. Hoek, Voorbij de dood, Nabij de toekomst en Hoop op God. Daarnaast noem ik van drs. M. van Campen, De dood is het einde niet en het onder redactie van drs. A. G. Knevel verschenen boekje Hemel of hel, onze eeuwige bestemming. Van de Amerikaanse schrijver Randy Alcorn zou veel te noemen zijn. Zijn samenvattende inzichten staan in het boekje In het licht uan de eeuwigheid.

J. FLIKWEERT, RIJSSEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen