Isolement

Centraal op ons eiland

Op het eiland Goeree-Overflakkee liggen de plaatsen Middelharnis en Sommelsdijk centraal. Middelharnis en Sommelsdijk vormen een tweelingdorp. De Langeweg vormt de scheiding tussen de twee dorpen. Dit moetje weten - anders denk je dat de beide dorpen één plaats vormen. In een van deze centraal liggende dorpen, Sommelsdijk, staat het verpleeghuis 'De Samaritaan'. Het verpleeghuis is bedoeld voor bewoners van heel het eiland, vandaar de centrale ligging. Wie de Langeweg in rijdt vanaf het dorp Nieuwe Tonge, slaat bij de eerste afslag linksaf. Aan uw linkerhand ziet u een groot bord, waar de naam van ons verpleeghuis op staat.

Een geïsoleerde plaats

Ons verpleeghuis ligt daar al meer dan vijfentwintig jaar verscholen. Rondom dit huis liggen er huisjes die bestemd zijn voor oudere mensen. Ze waren bestemd voor mensen van wie de man of de vrouw het verpleeghuis bewoonde.

Ons verpleeghuis ligt geïsoleerd, omgeven door vijvers, bomen, gras en bloemen. Het ligt in een schitterend park. Het geeft rust. Hier kan je op adem komen

En toch... wie er niet moet zijn, komt hier niet. Iemand die hier slechts een paar honderd meter vandaan woonde, was nog nooit op het terrein geweest. Wat had hij hier te zoeken?

Het verpleeghuis heeft letterlijk en figuurlijk een bijzondere plaats.

Deze geïsoleerde plaats is bewust gekozen met alle goede bedoelingen.

Zo past deze plaats bij het hedendaagse levensgevoel. Wie reclames bekijkt, ziet er zelden, oudere, door de tijd getekende mensen op afgebeeld.

Het lijden, het ouder worden, de donkere kanten van het leven, worden geïsoleerd.

Geïsoleerde mensen

Wie hier als bewoner opgenomen wordt, verlaat de vertrouwde omgeving. Niet alleen het huis wordt verlaten, maar ook de straat en het dorp. Bij het vertrek naar het verpleeghuis wordt er vaak afscheid genomen. Goede beloften hoor je dan: 'We komen u nog eens opzoeken!' Wanneer wordt dit 'eens' werkelijkheid?

Ja, er zijn wel bewoners die elke dag bezoek krijgen. Ik bewonder bezoekers om hun trouw. De kring van de bezoekers is doorgaans klein.

Wat heb je er aan?

Die woorden hoor ik regelmatig. Op weg naar de begraafplaats hoorde ik opnieuw die woorden spreken. 'Ik kwam er de laatste tijd niet meer, want wat heb je er aan? ' Zelfs in een toespraak tijdens een rouwdienst, zei iemand dat zonder blikken of blozen. Die woorden doen me pijn. Mensen die hier op de geriatrische afdeling wonen, mensen die dementeren, hebben hier niet om gevraagd. Het gaat er niet om, wat u aan zo'n bezoek beleeft. Het gaat er om wat die ander, de mens die hier tegen haar of zijn zin woont, beleeft.

Gevoelsmatig gaat er meer in hen om dan u denkt. Ook al kunnen deze mensen het niet meer laten blijken, ze zijn meestal blij en dankbaar voor een bezoek.

Tijdsbeeld

Druk... druk... druk Zien we ook hier niet het egoïsme dat voor een deel het tijdsbeeld bepaalt? De liefde van velen verkoelt. Ik zie dat door een handicap een vriendschap vaak op een laag pitje komt te staan. Vriend zijn en vriend blijven van iemand in een rolstoel? Kind, man of vrouw blijven van een mens die aftakelt? Wat heb je er aan? Wat beleef ik er aan? Mij niet gezien. Dat kost me te veel tijd te veel moeite. Vrienden hebben, dat wil iedereen. Vrienden blijven? Ook als de ander niet meer zoveel kan geven, wie blijft dan trouw?

Roeping

Ik denk aan de man uit Johannes 5 : 5. Al ruim 38 jaar lag hij in het verpleeg- en ziekenhuis Bethesda. Vergeten door de mensen. Hij had geen mens. Jezus ontmoet hem. Jezus, God en mens. Wat een perspectief gaf deze Mens. Welke een vriend is deze Jezus! Wat een liefde laat Hij zien, ook voor deze man. Wat dacht u over de woorden van de Heere Jezus uit Matthéüs 25: 39: 'Wanneer hebben wij U ziek gezien? ' U kent die bekende woorden toch wel?

'Voorwaar, zeg Ik u, voor zoveel gij dit een van Mijn minste broeders gedaan hebt, zo hebt Gij dat Mij gedaan!' In ons verpleeghuis 'De Samaritaan' wonen veel minste broeders en zusters. En niet alleen hier, op allerlei plaatsen wonen mensen die oud geworden zijn, ziek zijn, dementeren, niet meer meekunnen. Isoleer hen alstublieft niet verder!

T. W. VAN BENNEKOM, SOMMELSDIJK

Dit is de eerste aflevering van de rubriek Pastor in het verpleeghuis, die ds. T. W. van Bennekom, predikant uan het verpleeghuis 'De Samaritaan', enkele keren per jaar in ons blad hoopt te verzorgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen