Verschraling en eenzijdigheid

'"-i-1"'... • Lezen de gemeenteleden nog? [i] - ^ •

-1 • . • Een oude liederenbundel, ik meen Van Woensel-Kooy, heeft als ondertitÊlLfederen uit de schat der eeuwen. Ook het Liedboek voor de kerken gebruikt inZijn' Verantwoording deze zin, daarmee verwijzend naar de liederen die in dplöop 1 van de tijd uit de schoot van de kerk zijn geboren. Wat nu van het kerklied'gezegd kan worden, geldt in niet mindere mate van wat er in de loop van dè tijd* - geschreven is: Over de kerk, haar geschiedenis en dogma. Over het Woofd, 1 ' n zijn boodschap en uitleg.

Belijdenissen en sermoenen, oude en nieuwe schrijvers, stichtelijke boeken en kerkgeschiedenis, samen vormen zij de indrukwekkende boekenschat Van ' de kerk van alle tijden. Wie deze schat ongelezen laat (en de grootste lezer; • : leest maar een klein beginsel), doet zichzelf en daarmee zijn omgeving scha* de. Een ambtsdrager of gemeentelid die op zijn tijd met 'een boekje in een' ' hoekje' is te vinden, kan, als hij uit dat hoekje stapt, zoveel goeds dooifgevèn v van wat gelezen is. Dat zal zeker het geval zijn als ook de anderen gelezen hebben. Er ontstaat wisselwerking. Het is ronduit verrijkend als gedachten en woorden die we eerder lazen, een plaats krijgen in het geestelijk leven van onszelf en van de gemeente.

Oude schrijvers

Als we nu horen van een snelle daling van het aantal (jonge) lezers, is dat zorgwekkend. Voor het gemeenteleven betekent dat verschraling en eenzijdigheid. De dingen worden niet meer in de brede verbanden gezien. Omdat vooral de jongeren in het SCP-rapport genoemd worden, lijkt het mij voor de toekomst een uitdaging voor de kerk om het leesgedrag van de 'internetgeneratie' te beïnvloeden. Overigens denk ik dat, zonder aan de conclusies van het rapport te tornen, het wat eenzijdig is om over 'de jongeren' te spreken. Wij moeten het verleden maar niet verheerlijken. Is ervan de oude schrijvers, met het oog op een eerdere generatie lezers, niet gezegd 'veel geprezen, weinig gelezen...'

Het komt mij voor dat de kerk de mogelijkheden van het digitale tijdperk niet moet veronachtzamen. Toen Luther de stellingen aansloeg aan de kerkdeur, was dat in zijn tijd een veel gebruikte communicatieplaats. Het was het begin van een grote stroom geschriften. Tenslotte blaast de wind waarheen hij wil.

HANS MOUTHAAN, BLESKENSGRAAF

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen