Boekbespreking

Voor mij ligt een dagboek dat bepaald geen doorsnee is. Het is niet van de hand is van één persoon of van een aantal yan dezelfde signatuur. Ook biedt het zich aan, zowel via de auteurs als de uitgever, als een boek mei: extra aandacht voor het gevoelsleven dat uit de teksten spreekt. Over dit laatste later. Men wil ook zoveel mogelijk de 'katholiciteit der kerk' onderstrepen, en men schakelde daarom zowel vertegenwoordigers in van de calvijnse en van de lutherse als van de rooms-katholieke traditie. Allen echter ambtsdragers die met hun belijden duidelijk binnen de kring van de orthodox-klassieke kerkelijke overlevering, dus binnen de katholiciteit der kerk, staan. Daardoor klinken in dit boek ook vaak ongedwongen gezaghebbende stemmen mee uit het verleden en heden der kerk.

Ik noem eerst even de namen van der medewerkers, met weglating van titulatuur. Hervormd: W. Dekker, G. W. Marchal, M. Verduin, H. Vreekamp. Christelijk gereformeerd G. C. den Hertog. Gereformeerd vrijgemaakt: J. R. Douma. Evangelischluthers: H. Mudde. Rooms-katholiek H. W. M. ten Have en J. B. M. Wissink. Sommige voor u mogelijk onbekenden vindt u als zingende belijders terug in het Liedboek der kerken.

Nu die nadruk op de geloofsbeleving achter de tekst, die zo kenmerkend zou zijn voor dit dagboek. Waarom wordt dit element door redacteur Dekker en door de uitgever als zo uitzonderlijk gepresenteerd? Ik heb daar wat moeite mee. Er is toch geen (geestelijke) waarheid achter de waarheid? Ieder goed dagboek luistert toch naar wat er in de tekst staat, en hoort daarin dan tegelijkertijd ook de beleving klinken waarvan de tekst getuigt? Het spiritueel-bevindelijke hoort toch bij de tekst zelf? En dit helpt dan toch weer de actualisering in het heden? Geen breedte toch zonder diepteboring en invoelingsvermogen? Wat kan men dan ook meer bedoelen dan dat het geen oppervlakkig dagboek wil zijn? Bij het Woord en bij de tijd?

De consistentie, de saamhorigheid, van de schriftinhoud wordt onderstreept door een ordening in een zestal thema's, voor telkens zes weken. Al lezend verheugde ik mij over het resultaat van veel getrouwe en zorgvuldige exegese - de Schrift is geestelijk in zichzelf! - die de tekst hielp om voor zichzelf te spreken. Het persoonlijke en eigentijdse hierbij is geen bijzaak: zo werkt de Heere. Het staan in de werkelijkheid van Gods openbaring, het je inleven in de historische situatie van het behandelde tekstgetuigenis én in die van de eigen tijd vormen 'drieërlei bevinding'. En ook deze drie zijn één.

De verwijzing naar de verborgenheid Gods in de titel doet eigentijds, zo niet (te) modern aan. Ik ben er wat schuw voor geworden: alsof God ooit een vraagteken zou kunnen zijn. Zijn verborgenheid is immers geopenbaard: in die van dat kind in de kribbe, van die man aan het kruis, in het heil in nederigheid begonnen en gewrocht. Gods verborgenheid is voor mij vooral de ons volslagen te boven gaande onbegrijpelijkheid van Zijn heilshandelen, Zijn majesteit daarin. Gelukkig wordt er al direct een lijn getrokken naar Gods aanwezigheid in de geschiedenis, in Christus, als Redder en Koning (het slot van het Onze vader). Wel mag dan m.i. iets royaler worden beleden dat wij het zijn die de Heere verborgen doen zijn. Tot slot nu: een waardevol dagboek, niet erg cultuurkritisch maar wel telkens verrassend, ook in de onverwachte citaten, versregels en gedichten. Een lintje voor de uitgever vanwege dit eenvoudig maar smaakvol uitgegeven boek. Hij heeft het trouwens al zelf aan het boek aangebracht, omdat het u kan helpen u te herinneren waar u gebleven bent. Dus ook weer beginnen moet.

S. Meijers, Zeist

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen