In memoriam ds. R. J. van de Hoef

Dinsdag 23 november overleed op de leeftijd van 76 jaar ds. Rutger Jan van de Hoef. In februari 2002 werd hij ernstig ziek. We vreesden toen al voor zijn leven. Maar heel langzaam herstelde hij enigszins en kon hij na een lange revalidatieperiode in De Halderhof terug naar huis, waar hij nog een goede tijd heeft gehad, ondanks de beperkingen die zijn kwaal hem oplegde. Vanaf eind september ging hij zienderogen achteruit, totdat op 23 november het einde kwam. Voor ons wel te verstaan. Voor onze broeder de doorgang tot het eeuwige leven. Met weemoed en dankbaarheid gedenk ik hem. Weemoed omdat we zoveel in deze dienaar van het evangelie verliezen. Dankbaarheid voor wat God ons in hem gegeven heeft:

Vijf gemeenten

Rutger van de Hoef groeide op in een kerkelijk zeer meelevend gezin in Lunteren; hij nam er zijn plaats in als gemeentelid, maar later ook als diaken en ouderling. Aanvankelijk leek zijn weg in het onderwijs te liggen. Maar onder de indruk van de prediking van ds. G. Boer en ds. L. Kievit, die beiden veel betekend hebben voor onze collega, kwam het verlangen op om predikant te worden. Dat betekende zware jaren waarin werkkring en studie gecombineerd moesten worden. Voor het gezin Van de Hoef was het, zoals hij ergens uitdrukte: een zware, maar prachtige tijd.

Op 15 april 1962 werd hij door ds. Boer in Hierden bevestigd. Vijf gemeenten heeft hij als predikant mogen dienen: Na Hierden (1962-1966) volgden Papendrecht (1966-1971), Zeist (1971-1975), Harderwijk (1975-1982) en Bodegraven (1982-1990). Ook na zijn emeritaat bleef hij actief. Een aantal jaren verleende hij bijstand in het pastoraat in Eindhoven en was hij werkzaam als pastor in het hervormde verzorgingshuis 'Bethanië' in Ede. Elke gemeente is weer anders; een Veluwse dorpsgemeente betekent een andere uitdaging dan een verstedelijkte nieuwbouwwijk of een gemeente in de Randstad. Hij was in al die situaties op zijn plaats en wist samenbindend te werken. Dat geldt ook voor zijn positie in de breedte van de kerk. Jarenlang was hij lid van het hoofdbestuur van de Bond. Hij wist zich geestelijk met hart en ziel verbonden met de hervormd-gereformeerde beweging, maar partijman was hij allerminst. Ik heb altijd de indruk gehad dat kerkpolitieke kwesties hem maar matig interesseerden.

Prediking

Zijn hart lag bij de gemeente, pastor in hart en nieren als hij was. Op de kansel, in de catechese, in de contacten met jongere en oudere gemeenteleden. Al verloochende de onderwijzer in hem zich nooit helemaal. Hij hield van vertellen en zoals hij mij eens toevertrouwde: 'Ik preek het liefst over verhalende stof'. Van zijn didactische kwaliteiten hebben ook velen mogen profiteren die hem als docent pastoraat meemaakten op de catechetencursus en de cursus theologische vorming van gemeenteleden. Jarenlang heeft hij zich daarvoor ingezet.

Velen in de gemeenten en daarbuiten bewaren goede en zegenrijke herinneringen aan zijn prediking en pastoraat. Hij kon luisteren, begreep de mensen in hun worsteling om tot geloofszekerheid te komen. Hij leefde met ze mee en stond heel dicht bij hen in verdrietige situaties. 'Je moet de gemeente laten voelen datje haar zo graag wilt meenemen op de weg van het geloof', zei hij in een interview in 1997 in de Waarheidsvriend. Dat pastorale en existentiële element stempelde ook zijn prediking: Een sterk christocentrische boodschap vanuit de liefde van Christus, appèllerend en bewogen, eenvoudig en verzorgd. In heldere en verstaanbare taal, zodat jong en oud hem graag beluisterde. Hij bracht in praktijk wat hij studenten en jongere collega's op het hart bond: 'Besteed heel veel zorg aan de preken'. Hij heeft na zijn emeritaat nog vele jaren bijna elke zondag gepreekt, totdat zijn ziekte het hem onmogelijk maakte. Het viel hem niet makkelijk dat los te laten.

Beloften

Wat me in de vele gesprekken met hem bijgebleven is, is zijn vaste overtuiging dat de Heere Zijn Woord waarmaakt en dat Zijn beloften vast en zeker zijn voor ieder die tot Hem gaat. Als mensen in de avond van hun leven klaagden dat ze geen zekerheid hadden, zei hij: Denk er toch aan... de Bijbel staat vol van beloften. Daar kun je staat op maken.

Dat was ook in zijn eigen leven ondanks strijd en aanvechting uiteindelijk de vaste grond. Moedig en geduldig heeft hij de laatste moeilijke etappe van zijn levensweg afgelegd. Met alle beperkingen die zijn kwaal hem oplegde, kon hij genieten van gewone dingen: een boswandeling, een weekend weg met zijn zoons, een bezoek bij vrienden. Wat was hij dankbaar dat hij weer thuis mocht komen uit De Halderhof in zijn eigen vertrouwde omgeving, omringd door de liefde en de zorg van zijn vrouw, zijn kinderen en zijn kleinkinderen voor wie hij, zoals een het uitdrukte 'de allerliefste opa' was en die hij omgekeerd innig liefhad.

De laatste weken was duidelijk dat zijn levenstijd snel inkortte. Spreken viel hem moeilijk. Maar aan een enkel woord kon je merken wat voor hem het houvast was in leven en sterven.

Herder

Het is vreemd hem niet meer onder ons te weten. Onze eerste contacten met het gezin Van de Hoef dateren uit zijn Hierdense tijd. Toen het echtpaar Van de Hoefin 1990 in Ede kwam wonen, pakten we de draad weer op. Het leidde tot een hechte vriendschap, waaraan mijn vrouw en ik vele kostbare en fijne herinneringen bewaren. Een bijzondere collega en een fijne vriend is heengegaan, een bescheiden en eenvoudig mens. Eenvoudig ook in zijn geloof.

Het is moeilijk uit te drukken wat we in hem verliezen. Wij... allereerst zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen. Maar ik denk ook aan de kerk die hem lief was, aan de gemeenten, die hij zo trouw gediend heeft. En niet te vergeten aan de kring van hen die zijn vriendschap, zijn hartelijkheid en humor zo zullen missen.

In een dienst van Woord en gebed in de Nieuwe Kerk van Ede hebben we op zaterdag 27 november afscheid genomen. Uit de grote belangstelling bleek welke plaats hij onder ons innam. Psalm 23, de psalm van de Herder van Israël, stond centraal. Een van de psalmen die hem zeer lief waren. Menig keer heeft hij er over gemediteerd en gepreekt. Ook voor hem geldt dat deze Herder Zijn schapen voorgaat door de dood heen tot in het eeuwige leven. Wij mogen weten dat Hij in de hoede van de goede Herder voor eeuwig geborgen is. Wij bidden zijn vrouw, zijn kinderen en kleinkinderen toe dat zij in alle verdriet om het gemis de herderlijke zorg van onze goede God mogen ervaren.

A. NOORDEGRAAF

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen