Ik geloof...

Ik ... Dat ben ik! Niemand anders. Persoonlijker kan het niet. Ik geloof ...  Dat zegt nog niets, want 'geloven' is een werkwoord dat altijd verbonden moet worden met een ander woord. Je gelooft iets, in iets, je gelooft iemand, in iemand. Geloven is verbonden met dingen of met personen. Laat die 'dingen' nu maar even rusten, er zijn al dingen genoeg in deze wereld en in ons kleine mensenleventje ... Personen dus. Ik geloof ... 
In wie? In mezelf? Laat ik dat maar vergeten, want binnen de kortste keren komt mijn geloofwaardigheid zeker en gewis op de tocht te staan. Anderen vallen om met mij en ik val om met mezelf!
In andere mensen? Daar kun je veel aan hebben, maar ... als het echt spannend wordt, dan houdt het op. Nee, ik geloof in God, de Drie-enige God.
Ik geloof in God de Vader, die mij heeft geschapen naar Zijn beeld, ik lijk dus nog een beetje op Hem. Niet veel meer, want ik ben smerig geworden, aangetast zelfs, lelijk geworden, veel lelijker dan ik had kunnen zijn. Tóch lijk ik nog een beetje op Hem. Hij zorgt voor me als een echte Vader. Dat merk ik elke dag, hoewel ... mijn ogen zitten daar dikwijls helemaal dicht voor. Dat heeft weer te maken met die aantasting, zal ik maar zeggen.

Ik geloof in God de Zoon, Jezus Christus, Die gezien heeft dat ik er niet zo best aan toe ben. Hij heeft Zijn oog op me laten vallen, mijn smerigheid gezien, mijn aantasting, mijn ongeloofwaardigheid, kortom mijn zonde. Zonde? Ja, dat is niet zo maar een woord, maar dat betekent niets minder dan dat ik volslagen het doel van mijn leven mis.
Dat heeft Jezus gezien en Hij heeft Zich mijn lot erg aangetrokken en dat van mijn soortgenoten. Hij is er voor uit de hemel gekomen en heeft voor mij geleden, is voor mij gekruisigd.
Waarom? Uit pure liefde! Ik geloof in God de Heilige Geest. Die heeft er voor gezorgd dat ik oog kreeg voor Jezus en Zijn werk voor mij. Hij heeft mij een goede bril opgezet, mij het Woord van God in handen gegeven, zwart op wit en de vinger gelegd bij woorden en beloften waar ik altijd overheen had gelezen. Toen kwam het geloof me als het ware aanwaaien, door de sterke wind van die Geest.
En ondertussen doet de Geest ook nog iets anders. Hij gaat iets doen aan mijn aantasting, Hij brengt een proces van vernieuwing op gang in mij. Helemaal genezen word ik in dit leven niet. Daar is een ander leven voor nodig, het eeuwige. Dat is al wel een beetje begonnen, maar het beste komt nog. Maar hier knap ik al wel van op, al moet ik zeggen dat ik mijn eigen genezing soms duchtig in de weg sta.
Ik geloof ...  Waar is dat vandaan gekomen? Loodrecht van Boven! Niet van beneden. Rondom me heen grijp ik mis, in mezelf vind ik het niet. En als je denkt wat houvast te hebben gevonden, dan ligt het zo aan gruzelementen op de grond. Het valt gewoon uit je handen.
Ik geloof ...  Gaat dat zonder slag of stoot?
Zeker niet. Het vergaat mij dikwijls als Petrus, de discipel van Jezus, van wie we in het evangelie lezen dat hij - weliswaar wat overmoedig -  maar wel in geloof, naar Jezus stapte over de golven. Maar ... het ging mis! Hij zonk weg. Kleingeloof, twijfel, ongeloof, wat was het? Hij zonk in ieder geval als een baksteen.
Dat overkomt mij ook, niet zo letterlijk, maar wel in dezelfde geest. Maar dan is er, precies als bij Petrus, onder mijn verdrinkende bestaan het schepnet van de genade van Jezus, die mij weer op het droge zet. In de zon van Zijn liefde om te drogen en bij te komen.
Nee, ik zeg het verkeerd, geen schepnet. Zijn eigen Hand! Persoonlijk ben ik beetgepakt door de Heiland en voor verongelukken bewaard.
Maar, ik krijg wel een les van Hem: 'Heb je geen geloof, waarom heb je zo gewankeld? ' Daar kan ik het mee doen!
Ik geloof...  Natuurlijk, er is veel meer te vertellen, je kunt ook zeggen: 'wij geloven ...', want je bent niet de enige. Goddank niet. Er zijn broeders en zusters. Er is een gemeente, een volk van God. En toch: ik geloof ...  Dat persoonlijke wil ik hier en nu benadrukken. Immers, je kunt nog zoveel broeders en zusters hebben, en een fijne gemeente, maar je komt toch een keer heel persoonlijk voor God te staan. Zo maar ineens kun je dat ervaren.
Dat overkwam mij. Hoe? Heel simpel, enkele weken geleden kon ik de slaap niet vatten en toen heb ik hierover liggen denken. Het denken werd mediteren en het eindigde in verwondering.
En toen kwam de slaap. De andere ochtend dacht ik: ik schrijf dit op, anders blijven deze gedachten tussen de lakens van mijn bed liggen. Ik vergeet ze voor een deel en dat zou jammer zijn. Voor mijzelf, want ik heb ze als een geschenk van God ervaren. En wie weet ook jammer voor anderen, want er zijn vast wel meer mensen die soms niet in slaap kunnen komen. 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen