Toewijding aan de Heere

De praktijk van het gebed
Het gebed is de slagader van het geloof. Gelukkig als we dat mogen ervaren. Ik ben dankbaar dat ik in een gezin ben opgegroeid waar hardop gebeden werd aan tafel en bij de dagsluiting. Ook trof ik mijn vader menigmaal ergens aan in gebed tot God. Hij beoefende de verborgen omgang met God. Dat gebed in de schuur duurde soms vrij lang. Dat was zijn binnenkamer. Hij bad ook daar hardop en knielend. Als klein kind kroop ik ernaast en luisterde mee. Het meest heb ik van hem geleerd. Ook vroeg hij mij al op tamelijk jonge leeftijd om voor te gaan in het gebed aan tafel. (Niet bij iedere zoon of dochter zal dat mogelijk zijn. We moeten er in zekere zin ook voorzichtig mee zijn.) Door hardop te bidden met de andere gezinsleden gaf ik wel iets van m'n innerlijk bloot. Het gevolg was dat ik ook gemakkelijker gesprekken kreeg van hart tot hart over de omgang met God.
Talloze getuigenissen van Gods kinderen uit het verleden zouden er genoemd kunnen worden wat het gebed in hun leven te betekenen heeft gehad en ook voor anderen betekend heeft. Zij mogen in deze tijd van gebedsarmoede en gebedscrisis voor ons fungeren als een wolk der getuigen om ons te bemoedigen en aan te sporen tot volharding in het gebed. Niet door een lezing op een ambtsdragersvergadering of door een artikel in de Waarheidsvriend zal het gebed zijn kracht bewijzen. We moeten het gewoon gaan beoefenen! We moeten naar de binnenkamer om de knieën te buigen en God aan te roepen. Daar leren we het, eventueel samen met anderen. Daar zullen we ook de kracht ervan ervaren.

Diepe crisis
Momenteel bevindt het gebed zich helaas in een diepe crisis. Dat kan veroorzaakt worden door diepsnijdende, verbijsterende gebeurtenissen in het leven: ziekte, werkloosheid, verbroken relaties, depressiviteit enz. Ook schokkende ervaringen in het wereldgebeuren kunnen van invloed zijn. Men krijgt het gevoel dat het gebed niet meer is dan geprevel. God verbergt Zich voor ons gevoel. Het gebed is er dan nog wel, maar het is geen vertrouwelijke omgang met God. En dat komt niet alleen voor bij mensen die zich aan de rand van de kerk bevinden, maar ook wel bij actieve en meelevende gemeenteleden.
Anderen laten het gebed steeds meer achterwege, omdat ze meegezogen worden door de vloedgolf van de secularisatie. De natuurwetenschap laat zich erop voorstaan alles te kunnen verklaren vanuit wetmatigheden. Wat moet je dan nog met het gebed? Of de welvaart verstikt het gebedsleven. We missen niets. Menigeen meent er ook geen tijd meer voor te hebben. Het nieuws verdringt het gebed. Maar wat is er dan nog van de godsdienst over? Wat is het geestelijke leven dan verdord.

Het wezen van het gebed
Wat is bidden? Heel kort kunnen we zeggen dat elk gebed een antwoord van ons is op het Woord van God, met andere woorden een menselijke reactie op de Zelfopenbaring van God. Calvijn zegt: het gebed is een dialoog van de kinderen van de Vader, waarin zij Hem in eigen persoon op Zijn beloften aanspreken. Het ware gebed is dus niet een monoloog, een in zichzelf gekeerd spreken, een gemompel of geprevel. Ook geen magisch ritueel dat de hemel moet openscheuren. Ook geen eenzijdig spreken van Boven. Maar een dialoog. Een tweespraak. Iedere gedachte aan goed werk of verdienste wordt bij de hervormers de pas afgesneden.
Gebed is geen middel om Gods genade te verwerven, ook geen peinzende (contemplatieve) verzinking in de godheid of in de leegte, niet een in gesprek zijn met jezelf, een inner talk, een afdalen in de diepte van je eigen bestaan, maar het antwoord op het spreken van God in Zijn Woord. Het gebed wordt door Calvijn getypeerd als de belangrijkste geloofsoefening, waarin wij God op Zijn beloften aanspreken.
Wat een geweldig voorrecht dat wij na het luisteren naar God tot Hem mogen spreken. Dit ontspringt aan de verbondsverhouding tussen God en mensen. Het is echter duidelijk: wie bidden wil, moet met luisteren beginnen. 'Spreek, want Uw knecht hoort,' antwoordde de jonge Samuel op de roep van God.
De jonge koning Salomo bad om een verstandig hart, dat wil eigenlijk zeggen een luisterend hart. Als we niet meer in de Bijbel lezen of als we daarin verslappen, dan zullen we ook steeds minder bidden. We spreken misschien nog wel over God, maar niet meer met Hem en tot Hem. Het gevaar bestaat zelfs verkeerde dingen van Hem te gaan zeggen. Dat kunnen we niet volhouden, als we Hem in de ogen kijken als het ware en tot Hem spreken.
Het voeren van een gesprek met God begint dus met luisteren. Juist dat is een vorm van dankbaarheid. We nemen God serieus in Zijn spreken. We aanvaarden het dat Hij ons wat te zeggen heeft.

Toewijding
In de Heidelberger Catechismus wordt het gebed daarom het voornaamste stuk der dankbaarheid genoemd. Dat heeft alles ook te maken met de definitie van het gebed, zoals we die reeds gaven. We nemen God dan ernstig in Zijn spreken. Als we onze schuld belijden, hebben we de wet van God toegestemd dat deze goed is. Als we smeken om vergeving en pleiten op Gods beloften, erkennen we God als betrouwbaar.
Daniël leest bijvoorbeeld in het boek van de profeet Jeremia dat de ballingschap zeventig jaar zal duren en dat geeft hem gebedsstof. Als we geraakt worden door het Woord van God, worden we werkzaam aan de troon der genade. Als we bidden om dagelijks voedsel, geloven we Gods Woord dat Hij de Schepper en Onderhouder van ons leven is.
Het gebed behoeft dus echt niet alleen een loven en prijzen van Zijn Naam te zijn om te behoren tot het stuk der dankbaarheid. Het kind dat z'n hoofd in moeders schoot legt om daar zijn hart uit te storten en ermee erkent moeders nabijheid nodig te hebben, is echt kind. Het doet moeder goed! Dat is dankbaarheid. Misschien betekent dat nog wel meer voor haar dan wanneer het boodschappen voor haar doet, ook al is dat een blijk van liefde. Het gebed is één van de voornaamste uitingen van toewijding van de gelovigen aan de Drie-enige God.

De noodzaak van het gebed
De Zoon van God is ons voorgegaan in een diepgaand en langdurig overleg met Zijn Vader bij het nemen van beslissingen met het oog op Zijn ambtelijke taak. We treffen Hem overdag in de tempel aan om te leren en 's avonds en 's nachts op een eenzame plaats in gebed tot Zijn Vader. Voordat er discipelen gekozen worden, brengt Hij de nacht door in gebed. Als Zijn discipelen bij storm op zee zijn, is Hij op de berg alleen om te bidden. Voor de aanvaarding van de lijdensbeker zien we Hem worstelen in Gethsemané. Hij leeft ook nu altijd om te bidden, te 

 In de maand september hadden op twaalf plaatsen de ambtsdragersvergaderingen plaats, die het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond jaarlijks organiseert. In Noordhorn en in Zwolle sprak ds. H. Roseboom. We plaatsen zijn lezing vanaf vandaag in enkele afleveringen. De overdenking daarvan mag ons opnieuw wijzen op Gods bedoeling met Zijn schepselen, namelijk dat Hij de mens wil roepen tot een leven van gebed.

RED. DE WAARHEIDSVRIEND
 

pleiten voor degenen die door Hem tot God gaan.
Als de Zoon van God, Die met de Heilige Geest gezalfd is, Zich bij Zijn ambtelijk werk zozeer van Zijn Vader afhankelijk weet dat Hij urenlang verwachtingsvol op Hem geconcentreerd is en volhardend bidt, moeten wij dan nog niet veel méér tijd vrijmaken voor het gebed? We mogen toch wel vaststellen dat bidden een onmisbaar element van een leven voor het aangezicht van God is. Er wordt door het gebed vorm en inhoud gegeven aan de intieme omgang tussen God en mens. Van meet af heeft God als de Schepper de mens willen roepen tot een leven van gebed.

Niet in verzoeking
Christus is ons niet alleen voorgegaan, maar heeft door middel van de gelijkenis van de weduwe en de onrechtvaardige rechter ook geboden altijd te bidden en niet te vertragen. Geboden heeft Hij om te waken en te bidden met het doel niet in verzoeking te komen. Daarom alleen al is het gebed noodzakelijk en nuttig. Ook na Pinksteren zien we de gemeente volharden in de gebeden. De apostelen roepen er daarom ook voortdurend toe op, gedreven door de Heilige Geest, om te volharden in het gebed. De profeten en apostelen verkondigen dat in de aanroeping van de Naam des Heeren het enige middel tot onze zaligheid ligt!
We mogen onze begeerten in alles door bidden en smeken met dankzegging bekendmaken bij God. De Vader kent weliswaar de noden van de kinderen reeds voordat zij Hem erom bidden. Hij heeft er eigenlijk al in voorzien. Toch is om die reden het gebed niet overbodig: de Vader wil erom gevraagd worden. Bidden is een tweegesprek tussen de Vader en de kinderen.
Er is namelijk een verbondsverhouding tussen de Vader en Zijn volk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen