EEN GEDICHT OVER GODS NAAM [1] Roemen in de binnenkamer

Geruime tijd lag het daar. Voor me op m'n bureau, dit gedicht. Het keek me aan en ik keek ernaar. Soms vertwijfeld - wat moet ik hiermee? Toch liet haar blik me niet los en trok me meer en meer aan.
Ze boeide me en omarmde me, soms zelfs had ik het gevoel dat ze me in haar greep had. Woorden van toen werden levend in het heden; woorden over de Levende hebben een zekere draagtijd nodig om tot rijpheid te geraken. Zo verging het mij met dit gedicht van Willem de Mérode, geschreven onder het pseudoniem Joost van Keppel.
In dit gedicht wordt het kleine van grote waarde, het accent aigu een ontroerend streepje. Lees nu zelf ..: Wij móeten roemen!

We móeten roemen!
De zoveelste praise-avond staat op stapel. Maar je hoeft er de deur niet voor uit om te roemen. Want roemen leer je in de binnenkamer.
Roemen leer je als je tot God nadert; als de Geest je hart opent bij en voor de Woorden van God. Als we tot God komen en Hij tot ons nadert. Dat is een openbaring!
Als ogen open gaan, kan het hart niet gesloten blijven en gaan lippen loven: we móeten roemen, als wij tot U komen.

Een pakkende opening die je aangrijpt.
Eenmaal gegrepen, hoef je soms niet naar woorden te zoeken; ze schikken zichzelf. Als door God gegeven.
Veel woorden strijden om de voorrang. Soms is het hart zo vol dat de tong struikelt over al die woorden. En toch ...
Al die woorden die soms als een waterval uit de monding stromen, kunnen niet zeggen wat het hart bedoelt.
Woorden zijn slechts symbolen. En dan te bedenken dat een symbool een verdichting is, gecomprimeerd. Hoeveel verdichtingen, ontrafeld, vormen de volheid van de NAAM?
Wie zal zeggen wie de HEERE is?

We vinden in de Bijbel en in de berijmde psalmen van die mooie reeksen.
We zingen ze uit volle borst: 'barmhartig is de HEERE, lankmoedig en groot van goedertierenheid'. Misschien is de naam in het Hebreeuws hét symbool: JHWH.
Spreek maar uit; wie zal het zeggen.
Laat het Hem zelf zeggen: Ik ben, Die Ik ben (en dat zal Ik zijn ook)!
Lees een andere naam met die met dezelfde letter begin: Jezus.
Zeg het maar: verdichting of openbaring? Johannes 1:18 geeft het antwoord. Wij vinden geen woorden, God gaf een naam: Jezus, zie Gods liefde.
Maar met het laatste woord verdicht ik opnieuw, want God is meer, groter, heerlijker.
De laatste twee regels van dit gedicht zijn wel heel diep. Eén woord in te voegen hielp mij in het verstaan: En liefde en haat weigeren iets [anders] uit te drukken dan niet te vatten  Goddelijk verrukken. Een hart, vervuld met de liefde van God, komt woorden te kort om uit te zeggen wat het is: Gods liefde voor mij.
En een-door-haat-vervuld leven kan ver gaan, maar krijgt Gods liefde er niet onder. Gods heerlijkheid overstijgt alles. Niet te bevatten.

Naam die oplicht in de nacht, zo luidt de titel van een bundel met gedichten en liederen over de Naam van God, samengesteld door Hans Werkman en verschenen bij uitg. Boekencentrum. De redactie van de Waarheidsvriend legde enkele gedichten uit deze bundel voor aan vier lezers van poëzie en vroeg aan hun om een persoonlijk commentaar, een verwoording van wat dit gedicht bij hem wakker riep. Vandaag het eerste deel, waarin ds. J. van het Goor uit Rijssen ingaat op een gedicht van Joost van Keppel, verschenen zonder titel.

RED. DE WAARHEIDSVRIEND

Wij móeten roemen, als wij tot U komen.
De woorden hebben maatgenomen en
schikken zich gewillig en geheim
naar wet en dwang van maat en rijm.
O, wat wij spreken, alle woorden saam,
zijn slechts symbolen, namen van Uw Naam.
En liefde en haat weig'ren iets uit te drukken
dan niet te vatten Goddelijk verrukken.

JOOST VAN KEPPEL (1887-1939)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen