Vriendelijk gericht

De laatste jaren
Van dit lange leven

zie  ik omgeven
van bijzonder licht

waarin ik alles,
alles weet vergeven

vergeven is een
vriendelijk gericht

Onder mijn naam staat
in Zijn Naam geschreven

Vrees niet, uw schuld
heeft voor mij geen gewicht.

GEERT BOOGAARD

De dichter vertolkt in dit gedicht onder meer zijn gedachten over vergeving. Hij schrijft in de eerste persoon enkelvoud. Dit zou erop kunnen wijzen dat hij zelf vergeving heeft ervaren. Het is ook mogelijk dat hij zich verplaatst heeft in de ervaring van iemand  anders. In beide gevallen is mogelijkheid tot herkenning in de versregels: vergeving is een vriendelijk gericht.
Hier is sprake van een paradox. Een gericht is in zijn aard iets strengs. Er wordt door een rechter een vonnis geveld. Dat vonnis dient in overeenstemming te zijn met de regels van het recht of de gerechtigheid. Iemand die gericht houdt, schenkt geen vergeving, maar handelt naar recht en billijkheid. De schuld is bewezen en er moet overeenkomstig 'het gewicht' van die schuld, recht worden gedaan. Vergeving betekent op zich geen vrijspraak.
Heel bijzonder is daarom de uitdrukking vergeving is een vriendelijk gericht. Er zou straf moeten komen, maar er is vergeving voor in de plaats gekomen. Wat daarvan 'het geheim' is, vertolkt de dichter in de slotregels: Vrees niet, uw schuld heeft voor mij geen gewicht.
Deze bevrijdende boodschap staat geschreven in Zijn Naam. Daarmee duidt de dichter God aan of Jezus Christus. In Zijn Naam staat het te lezen: Jezus, dat is Verlosser, Bevrijder van schuld. Het is ook in zijn Naam geschreven. Hij heeft deze blijde boodschap van genade laten opschrijven: uw schuld heeft voor mij geen gewicht. Deze woorden zijn heel persoonlijk gericht. Ze zijn onder mijn naam gezet. Degene die 'het gericht' houdt, laat weten: U bent schuldig, maar ik zet een streep door uw schuld. Uw schuld weegt voor mij niet. Dat gegeven wordt door degene die dit te beurt is gevallen, ervaren als een bijzondere verlichting:
De laatste jaren van dit lange leven zie ik omgeven v an bijzonder licht.
Licht doet denken aan Hem die het Licht der wereld is. Bijzonder is dat licht. Lange tijd was het er niet. Maar de laatste jaren wel. De woorden het lange leven wekken het gevoel op van moeite en verdriet. Een leven waarin wellicht ook de schuld steeds zwaarder is gaan drukken.
Maar er is nu licht dat de laatste jaren omgeeft. Daar spreekt een gevoel van veiligheid uit. Er is een rust gekomen. Beschermd, omgeven van bijzonder licht zijn de laatste jaren van dit lange leven. Waarin ik alles, alles weet vergeven.
Het is weer goed in de relatie met God. Er is de zekerheid dat alles, alles is vergeven. Heeft de personage in dit gedicht ook nog van iemand anders vergeving ontvangen of zelf vergeving aan iemand geschonken, zodat hij nu alles vergeven weet?
De regels hierboven laten ruimte voor deze gedachte. Er is dan sprake van vergeving in de relatie met God, maar ook in de relatie met de naaste.

Naam die oplicht in de nacht:
zo luidt de titel van een bundel met gedichten en liederen over de naam van God, samengesteld door Hans Werkman en
verschenen bij uitg. Boekencentrum.

De redactie van de Waarheidsvriend legde enkele gedichten uit deze bundel voor aan vier lezers van poëzie en vroeg aan hun om een persoonlijk commentaar, een verwoording van wat dit gedicht bij hem wakker riep. Vandaag het derde deel, waarin ds. A. Visser uit Apeldoorn ingaat op het gedicht Laatste jaren van Geert Boogaard.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen