Globaal bekeken

Wekelijks staat in Trouw een vraaggesprek met iemand over (leven naar) de Tien Geboden. Meestal komen mensen aan het woord die het christelijk geloof niet aanhangen, in de marge beleven of achter zich lieten. Af en toe ook een belijdend christen, zoals afgelopen zaterdag Andries Knevel. Op de vraag aangaande het spreken van vals getuigenis tegen de naaste reageert hij door terug te blikken op de wat hij noemt de 'heftigste' uitzending uit zijn journalistieke loopbaan (in zijn Elfde uur):

'Ja, daar ben ik flink geraakt: toen Abdul Jabbar van der Ven eind vorig jaar in een uitzending zei dat hij Geert Wilders dood wenste, werd mij verweten dat ik deze godsdienstleraar slechts als een vehikel had gebruikt om mee te scoren. Dat is niet waar.
Ik ken die scoringsdrift wel, ik ben echt geen heilige, maar ik bemerk de laatste jaren bij mezelf dat ik steeds oprechter ben. Ik wil volstrekt integer zijn, geen spel spelen, geen dirty tricks uithalen. Het is altijd mijn bedoeling de ander tot zijn recht te laten komen. Dat is mijn hoofdmotief; een van mijn ethische kaders, als het ware. Kijk, als ik een professionele fout heb gemaakt, accepteer ik die kritiek, maar dit gaat over een van de essentialia van mijn 'zijn'. Ik ben niet oneerlijk geweest. Het was mijn blik, mijn te gretige gezicht, in combinatie met mijn gekozen woorden, die sommige mensen op een verkeerd been hebben gezet. Dat begrijp ik nu wel. Maar het motief ... was het motief om hem uit te nodigen zuiver? Ja.
Die uitzending gaat de geschiedenis in als het heftigste journalistieke moment uit mijn loopbaan bij de EO. Positief of negatief? Gemixt. Als je het op gevoelsniveau vraagt: negatief. Ik had achteraf met die jongen te doen. Ik heb ook spijt van de vraag of hij Wilders kanker toewenste. Daar heb ik veel kankerpatiënten diep mee geraakt. Ik kan het allemaal wel uitleggen, maar toch ... Goed, en aan de andere kant kan ik de keuze voor AbduI Jabbar van der Ven als gast in mijn programma nog altijd rechtvaardigen. Dus, ja, we hebben 'gescoord', maar niet met die intentie.'

Met zijn laatste boek 'Knielen op een bed violen trekt Jan Siebelink, wiens vader een Paauweaan was, breed aandacht. Binnenkort wijden we aandacht aan dit boek, waarin hij het geestelijk leven van zijn vader (nog) nader probeert te komen en hij de invloed voor 'oefenaren' op diens leven schetst. In een interview in Het Goede Leven (zaterdageditie Friesch Dagblad) sluit hij als volgt af:
Ik heb wel geprobeerd om iets van dat mysterie te begrijpen, maar uiteindelijk kom ik geen steek verder. Ik zie mijn vader nog zo op die tuin staan met die mannenbroeders, samen in gebed: Oooohhhh, Aanbiddelijk Opperwezen enz. en mijn vader staat er gewoon bij te trillen en moet ik dan zeggen dat God daar niet in hun midden was? Moderne theologen hebben de gelovigen helemaal niets meer te bieden. Dus waar de theologen de mensen niets meer te bieden hebben, kun je wel zeggen dat een schrijver zoals ik nog dingen aan de orde stelt. Dat de wereld niet zo plat is als een schol, een beetje leven, beetje lol, beetje op vakantie en dan ga je dood en dan is er niks meer. De mensen pikken dat niet. De golf aan secularisatie is zo enorm, daar komt een reactie op en zo'n roman als van mij heeft daar ook iets mee te maken. Dat komt niet maar zo uit de lucht vallen. Of hij wellicht, staande in de keten der geslachten, zelf ook nog eens een krachtdadige bekering gaat doormaken? Jan Siebelink slaat heel even zijn handen voor zijn gezicht. Nee, een kerk van binnen, dat wordt niks meer. Maar ja, tot zijn veertigste, bijna, lid geweest van de Nederlandse Hervormde Kerk, daarna zich laten uitschrijven, waarvan achteraf spijt. Maar wat hij wel wil zeggen is dit: 'Ik ben ten eerste heel dankbaar dat ik dit boek mocht schrijven, dat God daar zogezegd de toestemming voor heeft gegeven. Maar aan de andere kant denk ik ook wel eens: vindt de Heere dit wel goed? Wie weet zal ik er later bij de afrekening wel verantwoording voor moeten afleggen. Echt, daar denk ik continu over na. Ik moet je ook heel eerlijk zeggen dat ik een steeds grotere hekel krijg aan die intellectuelen als Rudy Kousbroek en Jaap van Heerden, die zeggen dat je je moet schamen als je gelooft en dat de Bijbel het grote verzinselboek is. Wat een hovaardij en hoe intolerant ook.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen