Met woord en daad

Belijdenis van het geloof is een geloofsreactie op de actie van de Sprekende. De sprekende God, de sprekende Jezus in de kracht van de Heilige Geest. Hij spreekt via Zijn woorden, die in de Bijbel opgeschreven staan. Woorden die gelezen en verkondigd worden, woorden die gehoord worden, woorden die de praktijk van ons leven totaal kunnen veranderen. Dat is de reactie op de Geestrijke actie van de Heere. Ze hebben betrekking op ons doen.

Twee huizen
De Bergrede sluit af met de gelijkenis van de bouwers en hun huizen. Twee huizen die uiterlijk sterk op elkaar lijken. Maar na hevige regenval en/of overstroming, zoals onlangs in Zuid-oost-Azië, stort het ene huis in en wordt meegesleurd in de kolkende massa. Het andere huis blijft echter statig overeind staan. Het beeld van twee schijnbaar identieke huizen kan zomaar veranderen. Dat is het contrast waarin de Heere Jezus het leven van zijn hoorders zet. Zullen we ons bij hen scharen? Zowel belijdeniscatechisanten, zij die belijdenis gedaan hebben als zij die daartoe (nog) niet gekomen zijn?
Het leven van een volgeling, een hoorder van Jezus wordt vergeleken met een huis. Ons persoonlijk leven, met onze levensloop. Daar staan ze dan: twee huizen. Twee (bijna) volwassen mensen, beiden hoorders van Jezus.

De hoorders
In het geheel van de Bergrede gaat het eveneens over twee soorten volgelingen, die uiterlijk en qua levensstijl veel op elkaar lijken. Ze luisteren beiden naar de woorden van de Heere Jezus. Ze tonen beiden interesse, ze hangen aan Zijn lippen, ze brengen hun zieken en volgen Hem massaal. En toch is er kenmerkend verschil.
Ziet u ze voor u? 'Die gekomen waren', meldt Lukas ons aan het begin van zijn beschrijving van Bergrede (6:18).
We nemen een kijkje in het gebergte. Zij zitten niet in een mooi kerkgebouw zoals wij, maar wel rondom Jezus. Alle ogen zijn op Hem gericht, de oren gespitst, met inspanning wordt naar Hem geluisterd. Het is niet zomaar een verhaal. Nee, Zijn rede is gericht op het hart en op heel hun gezindheid, hun totale leven met God. Kortom, alle facetten van het leven betrekt Jezus erbij.
En nu loopt de rede van de rabbi ten einde. Hoe zal Hij zijn betoog afsluiten? Hij eindigt met een vraag: 'Wat noemen jullie Mij Heere, Heere?' Sommigen hadden dat geroepen: Heere, Heere! Een uiting van serieuze instemming. Ze hadden Zijn preek met veel betrokkenheid beluisterd. Er was geen speld tussen te krijgen. Wat een indringende spreker is die rabbi en wat een waarheid! Anderen zeiden het niet hardop, maar in hun hart hadden ze grote waardering voor de woorden van Hem.

Wij komen en horen
Is dit niet een vorm van belijdeniscatechese, daar in de bergen? Komen naar deze vorm van catechese heeft toch iets van warme interesse voor de woorden van God. Anders doe je toch zoiets niet. Je kunt toch wel op een andere wijze die wekelijkse vaste(n) avond invullen. Je hebt het al zo druk. Naar belijdeniscatechisatie gaan heeft te maken met een duidelijke keuze. Wekelijks is het ons komen. Zondags naar de kerk, in de samenkomst van de gemeente. Wekelijks horen, bespreken en leren de woorden van de Heere in catechese. In de loop van de winter gebeurt er wat met je. Het raakt je. Je raakt meer en meer geïnteresseerd in de woorden van God, in de woorden van Jezus. De lessen bereid je goed voor. Je leest en herleest de woorden. Wekelijks verlang je naar de catechisatie en zo'n avond vliegt om. Je hoort zondags aandachtig het Woord vanaf de preekstoel. Het heeft met de praktijk van jouw leven te maken. Zouden andere catechisanten dit nu ook ervaren? Voor je waarneming gaan sommigen er anders mee om.
Halverwege de catechese vroeg de dominee of we belijdenis wilden doen. Aan het begin wist je het nog niet zeker, maar nu groeit die zekerheid en het innige verlangen wordt sterker. Dan volgt er een les over de praktijk van het geloofsleven.

Belijden en niet doen
Sommigen spreken een belijdenis uit: Heere, Heere! Echter, Jezus doorziet hen. De Meester reageert met een confronterende vraag: 'Wat noemen jullie Mij, Heere, Heere en doet niet wat Ik zeg?' (Luk. 6:46) In de eerste plaats horen we achter die confronterende vraag van Jezus een bepaalde gedachte. Want als je Heere, Heere zegt, bedoel je dat je Zijn onderdaan bent.
Heere, U hebt het te zeggen over mijn leven, ik hoor bij U! Slaven en knechten waren toen immers het eigendom van hun heer. Dus dat houdt het belijdende Heere, Heere in!
In die vraag van Jezus zit vervolgens iets van verwondering, van ironie, maar ook van verontwaardiging. Daarmee ontmaskert Hij de huichelarij van deze belijdenis. Best schokkend, vind je niet? Een heel belangrijk leerpunt voor ons is kennelijk dat we niet slechts instemmen, niet alleen belijden, maar ook doen wat we belijden. Wat vanbinnen beleden wordt, wordt duidelijk in onze daad van elke dag. Dus in de praktijk van het leven kun je enerzijds Jezus als Heere belijden en anderzijds zo doen alsof je nooit van de woorden van Jezus gehoord hebt. En dat vindt Jezus erg. Vind je zo'n vraag van Jezus waardevol of schrikt het je af?
Jezus vergelijkt deze belijdende mensen met de bouwer die zijn huis bouwde zonder fundament op het zand. Wel horen en niet doen. Wel horen en niet echt geloven. Wel horen en niet graven, geen vastigheid in Jezus zoeken. Wel horen, maar de woorden wegredeneren. De geestrijke woorden brachten je niet in beweging. Jezus maar laten praten, maar ondertussen toch aan je levenshuis bouwen. Je wilt snel bouwen, even belijdenis doen, het hoort erbij en je ouders stellen het op prijs. En de regen stroomde neer en de vloed kwam op en het huis viel neer met een ...!
De stroom van tegenslag komt en je raakt je vermeende geloof kwijt, je wordt meegesleurd in de golven van de onzekerheid. Je neemt het God en iedereen kwalijk. Je wordt verhard. Of anderen verrijken, carrière en welvaart trekt hen bij Gods woorden vandaan.
Jezus zei het reeds in de Bergrede: 'Wee u, jullie rijken, want jullie hebben je loon weg. Wee u, die verzadigd is, want jullie zullen hongeren.' Hoelang is het geleden dat zij belijdenis deden, we zien hen niet meer in de kerk en ze deden toch jeugdwerk? Nee, ze hebben het zo druk en zondag is hun vrije dag.

Belijden en doen
De Meester gaat verder: 'Een ieder, die tot Mij komt, en Mijn woorden hoort en die doet, Ik zal u tonen, wie hij gelijk is. Hij is als een mens, die een huis bouwde, en groef, totdat hij op een steenrots kwam en ging hierop de fundering bouwen'. Toen de tsunami kwam, zo sloeg die golvenmassa tegen dat huis aan, maar er was geen beweging in te krijgen, vanwege die sterke basis.
Een ieder die tot Mij komt en Mijn woorden hoort - belijdt - en die ook doet.
Wat zijn concreet Jezus' woorden? Welnu, wij weten dat Jezus veel heeft gesproken. We beperken ons tot de context, de Bergrede. Die woorden hadden Zijn hoorders immers gehoord. We vatten ze samen uit Lukas 6: de zaligsprekingen (17-23), een drievoudig 'wee u' (24-26), de opdracht om vijanden lief te hebben, barmhartigheid te doen (27-40) en ten slotte de vier gelijkenissen (41-45). We moeten met het doen van het geloof niet het gevoel hebben de nette ethische mens een beetje op te stijven of ons moralistische levensgevoel te bevorderen. Integendeel, de Bergrede is een vernieuwde openbaring van de God van Israël, die vroeger gesproken heeft vanaf een andere berg, de Sinaï. Het spreken van God tot het hart van Zijn volk, dat werkt in de diepste zin van het woord verticale liefde in horizontaal 'doen' uit.
Ook de Bergrede heeft een diepe samenhang met het hart van de belijdende hoorder en zijn leven. Het is niet zomaar een historische rabbi, die toevallig Jezus heet. Maar het is de incarnatie, de vleeswording van de God van Israël, Die deze woorden spreekt, met de kracht van de Heilige Geest. Dat is de Steenrots, Jezus Christus en Zijn woorden, want Hij leerde hen als machthebbende en niet als schriftgeleerde.

Innerlijke reiniging
Die ene bouwer graaft. De beeldspraak graven en verdiepen zien we in dit verband als een zoeken naar de oorsprong van de gehoorde woorden. Dan kom je bij Jezus terecht en zien we in gedachten de sprekende Jezus. De woorden van Hem komen uit Zijn hart. Vervolgens arriveren we bij het hart van de Heiland. Als Jezus zegt: 'Mijn woorden doen', dan betekent dat: Mijn woorden worden jouw woorden, en Mijn doen wordt jouw doen. Dan krijg je door het geloof verbinding met Jezus en vindt er een innerlijke reiniging van zonde en genezing plaats.
Dan ben je niet meer gericht op jezelf, maar op Hem en de medemens in je 'doen' van elke dag. Bekering noemt Jezus dat elders. Binnen- en buitenkant komen bij Hem overeen en die Geestrijke woorden van de Heiland praktiseren dat.
Jezus' woorden horen en doen, kan dus niet anders dan in een hartelijke verbondenheid met Hem. Graven en verdiepen zodat je levenshuis gefundeerd is op Hem, vastgemetseld op de Rots. Onafscheidelijk, als een vaststaand fundament. De woorden van Jezus zijn bouwstenen van gemêleerde kleuren zoals: Zaligsprekende woorden, vijanden liefhebben, barmhartigheid, vergevingsgezindheid en zoals u wil dat de mensen doen, doet u alzo. Dit is het leven en het verlangen van u en jou als belijdeniscatechisant die straks het jawoord uitspreekt. Het belijdende huis, gebouwd op de Rots Christus. Als de tsunami (de watervloed) van de verleidingen, de beproeving, verdrukkingen en de grote wereldstorm komt, sta ik vast op het fundament Jezus Christus. De vaste Rots van mijn behoud.

Belijden in woord en daad in 2005 in hartelijke verbondenheid met Christus! Een rijk gezegend belijdenisuur toegewenst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen