Belemmerd in het geloof

De regering
Van India is bekend dat het land voorkomt op een lijst van landen, waar christenen in hun geloof belemmerd worden. Wie er meer van weet, noemt daarbij soms de anti-conversionlaws, anti-bekeringswetten en de gedwongen herbekeringen van christenen tot het hindoeïsme. Van dat laatste hebben we tijdens ons verblijf in India niet gehoord. Van het eerste wel. Een aantal staten heeft deze wetten uitgevaardigd, met name onder de vorige landsregering. Tot vorig jaar was de nationalistische hindoepartij Bharatiya Janata Party (BJP) aan de macht. Verrassend verloor ze de verkiezingen, waardoor nu weer de Congrespartij regeert. Deze probeert zich zo breed mogelijk te profileren als een nationale partij, die alle lagen van de bevolking vertegenwoordigt.
Wie niet thuis is in de politiek in India, heeft meer informatie nodig. In India is de laatste jaren een sterke beweging actief en merkbaar die India bepleit als land vooral en eigenlijk alleen voor hindoes. Deze beweging is actief onder de naam RSS. Er zijn er die de beweging zelfs als fascistisch bestempelen. Deze beweging opereert binnen de BJP, de partij die sinds 1998 tot vorig jaar aan de macht was. Qua economisch beleid waren velen binnen India en vooral ook buiten India over de regering van deze partij zeer te spreken. De deuren richting westerse economie gingen goed open. Westerse bedrijven konden investeren in India en gebruik maken van de lage lonen. Tegelijk komt via de economische contacten met het Westen andere invloed, ook aan gedachtegoed een land binnen. Die invloed wilde de BJP tegengaan.

Globalisering
Velen wijzen erop dat hierin de spanning voelbaar is, die eigenlijk in bijna heel de wereld waar te nemen is. Dat heeft te maken met wat we globalisering noemen. De wereld wordt tot één economie. Grote handelsondernemingen bepalen over heel de wereld veel. Van dat gebeuren profiteren velen en willen velen economisch profiteren, zoals dus ook die BJP. Tegelijk is er een tegenbeweging. Landen zoeken hun eigen identiteit en benadrukken die daarbij zelfs graag.
Zo benadrukt die BJP dat India een hindoeïstisch land is en zet men christendom en islam neer als godsdiensten die veel later in de geschiedenis van India via anderen het land binnenkwamen. In dat kader kwamen die anti-bekeringswetten tot stand. Christenen mogen geen activiteiten ondernemen om niet-christenen tot hun godsdienst te bekeren. Daarbij heeft de politieke partij er voordeel bij als het aantal christenen minder is. Bij verkiezingen helpt juist immers een minderheid de grote partijen aan een meerderheid. Een grote christelijke en moslimminderheid die niet op de BJP stemt, kan voorkomen dat deze aan de macht komt. 

De kerken
In deze context moest en moet de christelijke minderheid in India een weg vinden. We zagen tijdens de studiereis hoe christenen hierop reageren.
Over de grote bestaande kerken van India hoorden we helaas in dit opzicht niet veel goeds. We hebben het dan over de Church of North India en de Church of South India. Deze kerken zijn net na de onafhankelijkheid van India, in 1947, ontstaan uit een samengaan van nog heel wat meer kerken dan de drie bij ons. Van deze, nu dus twee grote kerken in het noorden en zuiden, hoorden we dat ze temidden van alles stug doorgaan op hun, al jaren geleden, ingeslagen paden. Maar dan dus zo dat men zich niet of nauwelijks rekenschap geeft van wat zich in het land afspeelt. Omdat ze op de oude voet voortgaan, maken ze, omdat India onder Engels bestuur heeft gestaan, meteen blijvend een westerse indruk. Dat speelt de kritiek dat het christendom niet tot India behoort, in de kaart.
Verder wordt ervaren dat de kerk heel druk is met zichzelf. Men wil de eigen posities binnen de kerk, bv. die van bisschop vooral in stand houden. Daarbij: in het verleden heeft de kerk vooral op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs allerlei instellingen opgericht. En nu is men druk met het onderhouden daarvan. Die instellingen roepen juist bij de omgeving het gevoel op dat de kerk macht heeft en macht uitoefent en dat mogelijk met westers geld.
De indruk die de omgeving van de grote kerken in India heeft, brengt ons meteen tot de vraag wat in ons land de omgeving van onze kerken ziet. Zijn wij zeker de afgelopen jaren niet ontzettend intern bezig geweest? En is het bij ons soms ook niet zo dat we vooral bezig kunnen zijn om het bestaande voort te zetten, soms stug voort te zetten, zonder te zien dat onze omgeving verandert en zonder ons af te vragen of de veranderende omgeving niet andere accenten en aandachtspunten nodig maakt en zonder te vragen wat de nood is van onze omgeving?

Grote Amerikaanse zendingsbewegingen
Hoorden we zo, als het gaat om staan in de omgeving van India, over de bestaande grote kerken niet veel goeds, ook proef je angst over wat soms grote Amerikaanse zendingsbewegingen in India doen. Zij organiseren mega-evangelisatiebijeenkomsten en vliegen dan grote predikers voor een moment het land in. Zonder dat men zich, zo lijkt, bewust is, wat een met zo grote publiciteit omgeven activiteit, betekent voor de verhoudingen tussen de godsdiensten in het land.
Tegelijk zie je in India christenen die proberen op de situatie in te gaan. We zagen verschillende dingen. Zo kocht ik een boek, waarin twee wetenschappelijk actieve christelijke theologen, Dr. Leonard Fernando en Dr. G. Gispert-Sauch de christenheid en de geschiedenis ervan in India beschrijven om zo, zo open, informatief en evenwichtig mogelijk, de niet-christenen uit te leggen wie die christenen onder hen zijn, wat hen beweegt en wat ze doen. Is zo'n boek of video er bijvoorbeeld al in ons land over de christenen in Nederland?

Getuigen
In het boek, getiteld Christianity in India, wordt onder andere meteen ingegaan op bekering. Het lijkt me voor onze situatie in Nederland zinvol dat ik iets van wat de auteurs daarover schrijven weergeef. Onder ons kun je mensen tegenkomen die het aanmatigend vinden een niet-christen te willen bekeren. Je moet elkaar immers respecteren. Dat betekent volgens velen in Nederland dat je elkaar helemaal moet vrij laten. In het bewuste boek bepleiten de auteurs dat mensen in een land de ruimte moeten hebben, te spreken over wat hun ten diepste beweegt, dus ook over hun geloof. Het moet zelfs mogen dat ze daar vol van en enthousiast over zijn. Je mag dit wat fundamenteel is voor een mens, niemand in een land ontnemen, schrijven zij. Tegelijk moet ieder de ander de ruimte geven daarmee te doen wat die ander vindt en wil. Dat is meteen de verantwoordelijkheid van die ander. Die ander moet dan bijvoorbeeld evenzo de vrijheid hebben en behouden, om in te gaan op de boodschap van een anders-gelovige. Dus bijvoorbeeld zich tot het christendom kunnen bekeren. Dit betekent dat de christen die vindt dat om de ander te respecteren, je als christen niet vrijuit en positief en gedreven over je geloof moet spreken, zichzelf als gelovig mens tekort doet. Trouwens, waar het hart vol van is ... Tegelijk moet je er alert op blijven dat de ander ruimte, vrijheid behoudt, om met wat die hoort en ziet, te doen wat hij en zij meent er mee te moeten doen. Het antwoord is aan die ander en het is diens verantwoordelijkheid. Het gaat zo vooral om een houding. Meteen zie je dat de methode van getuigen en evangeliseren er echt toe doet. Het doel heiligt zeker niet alle middelen. Volgens mij is in de situatie van ons land van belang dat wij deze houding nog meer leren.

Woord voor allen
Verder is boeiend dat het boek serieus ingaat op de kritiek van buiten het christendom. Bijvoorbeeld dat het christendom vooral zielen werft onder mensen die zich in uitzichtloze situaties bevinden. Dit wordt door niet-christenen ervaren als makkelijk mensen winnen. Je denkt dan in India aan gerichte zendingsactiviteiten richting armen en richting de 'kastelozen' binnen het hindoeïsme. In het volgende artikel ga ik op deze laatste groep nog nader in. De auteurs van het boek geven als reactie op deze kritiek aan dat in de Bijbel werkelijk God een bijzonder oog blijkt te hebben voor armen en onderdrukten. Dat is een spits in de Bijbel. Een spits die je trouwens in een land als India temidden van zoveel armoede opvalt en je in Nederland zou kunnen ontgaan. De schrijvers geven daarmee aan dat het bij het christelijk geloof hoort dat er aandacht is voor armen en onderdrukten.
Tegelijk stellen ze dat de Bijbel Woord heeft voor iedereen. En ze vinden dat christenen van dat laatste ook meer serieus werk moeten maken en zich ook bewust moeten richten tot andere groepen in de samenleving. Zomaar een vraag van hieruit in Nederland: richten wij ons eveneens op de jonge goed verdienende tweeverdieners in ons land?

De apostel Thomas
In reactie op de situatie in India zie je verder een opvallende tendens om te benadrukken dat het evangelie al heel lang geleden in India is gebracht. Men komt dan met het verhaal dat de apostel Thomas het evangelie in India bracht. Een verhaal dat nog altijd van de nodige vraagtekens wordt voorzien.
Thomas zou in het jaar 52 in West-India aan land zijn gekomen, zou het land zijn doorgereisd en in het jaar 78 in Oost-India zijn vermoord. Een deel van onze groep stond bij wat men ziet als zijn graf.

In het volgende en laatste artikel gaan we verder in op doorgeven van het evangelie buiten de christenheid in India.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen