Geloven in de oogst

In deze bijdrage kunnen we geen afgeronde bespreking van de thematiek bieden. Het blijft een fragmentarisch verhaal. Als je bezig bent met wat op papier te zetten, dan bemerk je dat je gedachten zo vol zijn. Het kan bijna geen sluitend betoog worden. Al schrijvend voel je ook de pijn. En er zijn dingen, die je weet - als het gaat om persoonlijke motieven, waardoor je tot een bepaalde overtuiging en beslissing kwam - die je toch maar niet moet rondbazuinen. Want uiteindelijk bereik je daar niets mee.
Toch zijn er valkuilen - dat woord is verschillende keren gevallen - geweest. Ze zijn er nog steeds, 'k Zal één voorbeeld noemen: Inmiddels mag ik meer dan dertig jaar dienaar van het Woord zijn. Er zijn gemeenten waarin ik al die dertig jaar één of meerdere keren per jaar mocht voorgaan. Er zijn soms dierbare herinneringen aan bepaalde diensten in die gemeenten. Nu kom je daar niet meer. Soms heel nadrukkelijk werd het gezegd: 'U bent meegegaan, dus we vragen u niet meer.'
Dat doet pijn, zoals het ook pijn doet, wanneer je in bepaalde gemeenten waarin je wel mag voorgaan, bepaalde mensen mist, met wie je in voorgaande jaren naar aanleiding van de prediking goede gesprekken had.

In Zijn dienst
 U mag best weten: toen ik op 3 januari van dit jaar in mijn studeerkamer zat en de lijst met preekbeurten voor 2006 die te vervullen waren, op mijn bureau legde, was ik verdrietig. Maar toen aan het eind van de morgen alle lege plekken op de lijst ingevuld waren en er gemeenten op stonden, waarin ik tot nog toe niet of weinig voorging, was ik dankbaar. Niet omdat de lijst weer vol was, maar omdat er gemeenten op stonden, waar ik nooit eerder kwam en ik zag: De Heere wil me nog gebruiken. In eigen gemeente en elders. En dat ondanks alles. Hij wil me gebruiken in Zijn dienst. Want tenslotte is dat het.
We staan - en dat geldt ons allen in welk ambt we ook werkzaam mogen zijn - niet in de dienst van mensen, maar in Zijn dienst! Met het oog daarop denk ik aan dat waarmee ik begon:
Vooruit te zien. Want het gaat toch - in al onze arbeid - om Zijn Koninkrijk, dat zal komen. Of beter gezegd: Het is er en zal komen. Zijn toekomst! En dan op weg daarheen ploegen. Nee, dat is geen gemakkelijk werk. Want het gaat erom rechte voren te trekken. Dus niet achterom te zien, want dan is dat onmogelijk. Inmiddels mag je geloven in de oogst, waarvoor je dient (Roland Holst) en waarvoor de Heere je op de plaats, die je innemen mag, nog gebruiken wil.

Nederlandse Geloofsbelijdenis
Aan de andere kant: we zijn door alles heen wel afgeslagen van onze eigen zekerheden en vanzelfsprekendheden. Hoe pijnlijk ook! En we hebben ons - en dat moeten we nog steeds - des te meer rekenschap moeten geven van bepaalde zaken.
Als er iets is wat we moesten leren -  en ook in dezen raak je nooit uitgeleerd - dan is het wel dat het niet dankzij ons, maar ondanks ons en uit genade is, dat de Heere nog wil voortgaan met ons. In mijn vorige gemeente heb ik een serie preken gehouden over de Nederlandse Geloofsbelijdenis, ook over die geloofsartikelen die handelen over de kerk. Ik deed het met vreugde.
In mijn huidige gemeente heb ik dit belijdenisgeschrift weer ter hand genomen voor de prediking en ik moet zeggen:
Bij de voorbereiding van de preken nu - en bijzonder die over de kerk, maar niet over die alleen - heb ik meer nog dan de eerste keer de waarde en de diepte van deze artikelen leren zien. Des te meer heb ik de fundamentele rijkdom ervan gezien.
Door alles heen - en ik heb de indruk dat dit een proces is, dat nog niet tot een einde gekomen is - ben je meer gedreven (ik hoop dat u dit herkent) naar wat de kern van de bijbelse boodschap is: de rechtvaardiging van de goddeloze om niet. Zo kun je staan in deze kerk, hoe dan ook.

Martelaarsboek
Daarmee verbonden is de vraag: wat is de gemeente? Dat is door alle moeiten heen een wezenlijke vraag geworden. Nu gaat het er mij niet om te zeggen: zijn wij als leden van een gemeente binnen de Protestantse Kerk werkelijk een gemeente in bijbelse zin of zijn zij dat nu, die staan in de Hersteld Hervormde Kerk?
Wel heb ik vaak moeten denken aan de titel van het Martelaarsboek van Tileman van Bragt, dat met name handelt over het lijden van de Doopsgezinden in en na de tijd van de Reformatie: Het Bloedig Toneel of Martelaarsspiegel der Doopsgezinde of Weerloze Christenen. Nu is er bij ons geen bloed gevloeid en zijn er geen brandstapels opgericht. Toch hoop ik dat we door alles heen daarvan weer wat hebben geleerd, namelijk dat wat dit zeggen wil toch behoort bij het wezen van de gemeente en meer nog bij wat nu de kern van de gemeente des Heeren uitmaakt: de navolging van Christus! En dan niet meer te kunnen en te willen zijn dan zó gemeente te zijn in deze wereld.
In dit verband denk ik aan wat ik las in een dagboekje, dat mijn vrouw en ik gebruiken (A.J.Th. Jonker): 'Bestaat er inderdaad gelegenheid om Jezus lief te hebben met zijn ganse hart, en niet in botsing, pijnlijke botsing te komen met zoveel, dat tegen Hem inwerkt in de wereld, ook in de christelijke wereld? Gaat niet alléén, wie achter Jezus gaat? Is het mogelijk met Hem uit te gaan naar de legerplaats zonder Zijn smaadheid te dragen? Kan men één met Hem zijn zonder één te zijn met Zijn smart, één met de Man en niet één met de smart, waaruit de Man van smarten bestaat? Wordt het tenslotte maar niet christendommetje-spelen, wanneer we Hem bij gelegenheid onze palmen voor de voeten strooien en Hem onze Hosanna's tegenjubelen, maar er voor bedanken Hem te volgen naar Gethsemané en naar Golgotha? '

Op weg
Daarmee kom ik weer bij het begin van mijn verhaal. Want tenslotte gaat het toch om het Koninkrijk Gods en daarheen op weg te zijn. Samen met allen die de verschijning van onze Heere Jezus hebben mogen lief krijgen. Dan geef je leiding in een gescheurde gemeente, terwijl je jezelf altijd maar weer laat leiden door Hem. Door Zijn Woord, dat waar (betrouwbaar) is en afziende van mensen. Want als er óók iets is wat we moesten leren door alles heen, dan is het wel dit: we moesten van mensen af. Dat wil zeggen: om in hen houvast te vinden.
Maar de Heere wil van u en van Zijn gemeente niet af. Zo mag je voortgaan als mensen, ook staande in het ambt, die door Zijn hand Zich laten leiden en zo maar één ding op het oog hebben: Zijn eer.

.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen