De zendingsagenda voor Nederland

Een dezer dagen ontvangen alle kerkenraden en/of predikanten van onze kerk een speciale krant, gewijd aan het thema: met missionair elan kerk zijn in de samenleving. Laat zien wat je bezielt. Dat is het motto, dat men koos en zo luidt de naam van de krant. De uitgave van deze krant is een eerste stap, nadat de Protestantse Kerk besloot de komende jaren veel aandacht te gaan besteden aan de missionaire agenda van de kerk.
Al de jaren, waarin het SoW-proces speelde, werd de energie opgeslokt door het bezig zijn met interne kerkelijke vragen. Nu moet dat anders worden, zo besloot de synode. Kerk zijn we niet voor onszelf, maar met het oog op het heil van de wereld. Dat moeten we weer leren. De synode wees daartoe zeven wegen aan, die in de krant worden toegelicht. Ik som ze hier achter elkaar op: getuige zijn in eigen omgeving, cultuurschatten delen, activiteiten voor 'niet ingewijden', missionaire voorposten, partner in het samenleven in de eigen omgeving, laat zien wat je bezielt: 'daar' is ook 'hier', dialoog met andere religies. Het is niet doenlijk toe te lichten wat deze zeven wegen precies inhouden. Daartoe leze een ieder de krant zelf.

Neem en lees
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik inderdaad hoop dat de krant gelezen wordt. Dat deze ook gelezen wordt in onze hoek van de kerk. Met veel post van de landelijke kerk gebeurde dat voorheen niet. Die werd ongelezen terzijde gelegd, vooral wanneer het post betrof rond zending en jeugdwerk, waarvoor wij onze eigen bonden hebben opgericht. De IZB wil echter graag de hele kerk ondersteunen in haar missionaire werk en ziet daarom ook graag omgekeerd dat in de eigen achterban wordt meegeleefd met wat vanuit de landelijke kerk aan stimulansen rond het getuige zijn in eigen omgeving wordt aangereikt.
Laat ieder daarom de krant lezen en zijn winst doen met wat bruikbaar is in eigen gemeente. Want er staan zeker bruikbare ideeën in. We kunnen als gereformeerde belijders ook alleen maar blij zijn dat de synode van onze kerk als een van de eerste taken de missionaire situatie in eigen land heeft opgepakt. Want Nederland is zendingsland geworden. Steeds minder mensen kennen de God van de Bijbel. Er heeft de laatste tientallen jaren een desastreuze kaalslag plaatsgevonden, niet alleen in het kerkelijke leven, maar ook en vooral in het godsbesef van de meeste Nederlanders. Niet voor niets werd een aantal jaren geleden steeds gesproken over 'Godsverduistering'. En wat betreft de kerk, bijna alle kerken verliezen jaarlijks leden, de Protestantse Kerk verliest er zelfs vijftig à zestigduizend per jaar.

Gemoedelijk
Ben ik blij met deze krant? Ik ben blij met het initiatief en er staan bruikbare ideeën in. Maar daarmee is wat mij betreft dan ook alles gezegd. Wanneer ik de sfeer, die de krant kenmerkt moet typeren, dan komt het eerst het woord 'gemoedelijk' bij mij naar boven. De krant ademt de sfeer van een kerk, die graag anderen wil laten delen in de schoonheid en rijkdom van de christelijke traditie en cultuur, die graag mensen wil helpen, wanneer ze met zingeving bezig zijn, die oog heeft voor mensen in knelsituaties en die in een tijd, waarin er weer vrij gepraat mag worden over religie, haar leden aanspoort daar vooral dan ook op in te spelen en iets te delen van de eigen inspiratie.
Is dat alles verkeerd? Nee. Maar het is veel en veel te weinig. Het komt over als een interessant gesprek over verschillende blustechnieken en het interessante werk van brandweerman, terwijl de hele tent waarin we verkeren, in lichterlaaie staat. Ooit schreef de Hervormde Kerk een rapport over de Godsverduistering, nadat prof. H. Berkhof in het begin van de jaren tachtig de kerk op dit punt flink had wakker geschud. Daarin klonk in ieder geval iets door van de nood. Het gesprek hierover is echter thans in de kerk geheel afwezig. In grote delen van wat nu de Protestantse Kerk is, is de kerk in de laatste twintig jaar, sinds deze discussies, alleen nog maar leger en leger geworden.
Daar komt bij dat alle onderzoeken aantonen dat het geloof, dat mensen er zonder kerk zelf op na houden, in de meeste gevallen een pantheïstisch karakter draagt. In ieder geval, het geloof in God als Persoon, die in Jezus Christus en de Schrift tot ons gesproken heeft en spreekt, is geheel en al verdwenen. Dat betekent concreet dat Nederland thans voor het grootste deel bevolkt wordt door mensen die er een variant op nahouden van het algemeen religieuze beleven, zoals de zendelingen dat ook meer dan duizend jaar geleden hier aantroffen. De zendelingen hebben toen echter niet een boeiende dialoog gevoerd over de grote waarde van de Germaanse mythen en sagen, maar ze hebben het evangelie van Jezus Christus verkondigd als iets dat ieder mens van nature totaal vreemd is en waarvan toch geldt dat het zijn diepste verlangen vervult. Alleen kan dat pas achteraf worden vastgesteld.

De missionaire agenda
Een ander woord dat bij mij boven kwam na het lezen van de krant, was het woord 'subjectief'. 'Laat zien wat je bezielt'. Die titel zegt veel. In heel de krant gaat het over de inspiratie, die we zelf gevonden hebben in het christelijk geloof en die we dan vervolgens mogen delen met anderen. Maar dat is mij te weinig. Het is me te subjectief. Ik begrijp heel goed dat in het getuigenis van het evangelie vandaag de authenticiteit van de getuige van het grootste belang is. Authenticiteit is echter iets anders dan het evangelie vooral als subjectieve bron van inspiratie communiceren. Wij zijn als christenen gegrepen door een boodschap, die van buiten af tot ons gekomen is en die ons ook nooit helemaal 'eigen' wordt. Het blijft het 'vreemde' verhaal van de 'vreemde' vrijspraak. In die zin is er helemaal geen verschil tussen kerkelijk en buitenkerkelijk, gelovig en ongelovig. Het gaat om de Schrift, om de openbaring, om de levende God, die al onze gevoelens en inspirerende gedachten verre te boven gaan. Daarom moet de missionaire agenda van de kerk vooral bepaald worden door de overtuiging dat het evangelie opnieuw verkondigd moet worden in ons land. We hebben zendelingen nodig die hier het evangelie weer gaan brengen, zoals zendelingen dat altijd gedaan hebben in onbereikte gebieden. Het vreemde verhaal vertellen in de taal en cultuur van een volk. Enerzijds de aansluiting zoekend, anderzijds haaks daarop staand. De kerk moet mensen op gaan leiden voor de zending in eigen land of breder: Europa. Gelovige gemeenteleden moeten worden toegerust om zendeling te zijn in eigen omgeving. Gelden moeten worden vrijgemaakt om in proefpolders goed opgeleide mensen te laten werken, waarbij een leerproces ontstaat voor heel de kerk. De nood is veel groter dan in deze krant gepeild wordt. De kloof is ook veel dieper tussen het evangelie en de cultuur waarin wij leven. Maar daarom is het nog niet hopeloos. De God van de openbaring schept zich in elke tijd, onder elk volk een eigen toegang. Het is heel boeiend om te ontdekken hoe Hij dat doet. Maar dan moeten we wel weer in de beweging van Zijn toewending naar deze wereld toe, als tolk en getuige durven gaan staan. Daarna wordt ook weer een nieuwe theologie geboren. Theologie als reflectie op wat er vandaag gebeurt, wanneer het Woord ingaat in onze postmoderne en postchristelijke wereld. Misschien kunnen we in een volgende krant over dit alles iets horen en kunnen we als IZB dan ook gezamenlijk optrekken met allen in onze kerk, die de taak van de evangelieverkondiging in eigen land ter harte gaat.

 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen