Diepe sporen van pijn

De ontstane breuk binnen de hervormde gemeente te Middelharnis heeft diepe sporen van pijn en verdriet getrokken. Het is nu een gesmaldeelde gemeente. Dan is het al moeilijk over haar welbevinden te spreken. Maar om er iets van te begrijpen, is een stukje van de geschiedenis weergeven noodzakelijk.
In de tweede helft van het jaar 2003 begonnen de breuklijnen al zichtbaar te worden. Wetticisme en vooringenomen dogmatische stellingen verstoorden al langer tijd de verhouding binnen de kerkenraad. De spanningen namen toe, naarmate de tijd vorderde. Twee derde deel van de kerkenraad huldigde de gedachte; 'Wij zijn het en wij hebben het'. Zo werd er gewerkt en vergaderd. Een grote overmacht maakte een eerlijke voorlichting naar de gemeente onmogelijk. Zwaar en ingrijpend is het geweest voor dit kleine gedeelte van de kerkenraad. Wij allen deelden de ernstige bezwaren aangaande de kerkorde van de Protestantse Kerk. Maar de ruimte om naar het reformatorische belijden gemeente te zijn en dat schriftelijk per gemeente vast te leggen, mogen we niet voorbij zien. We konden en mochten de weg van de scheiding niet gaan.

Gods leiding en zorg
12 december 2003 en 1 mei 2004 volgden. De breuk voltrok zich. Diep aangrijpend was voor mij het moment de laatste 'grote' kerkenraad met gebed te moeten besluiten. Het lichaam van Christus, dat is de gemeente toch, scheurde en dan een gebed. Al gaande en overwegende was er voor mij een ander aspect, namelijk het niet vertrouwen van Gods leiding en zorg over Zijn gemeente. Want dat is ze toch? De kerk wordt niet bewaard bij synodebesluiten en haar belijdenissen. De kerk is er vanaf Genesis 3 bij de gratie van de trouw van haar Heere en Koning. En het is Zijn trouw dat ondanks de breuk in de gemeente zondag aan zondag dienst des Woords mag beginnen met de belijdenis in het votum verwoord. Niet onze trouw en inzet, maar 'onze hulp is in de Naam des Heeren ... Die trouw houdt in eeuwigheid en nooit laat varen het werk Zijner handen'.
Voor het welbevinden van de gemeente is naast de trouw des Heeren er het voorrecht dat de spanning die er was, niet meer gevoeld wordt. Er mag met vrijmoedigheid het Woord Gods verkondigd worden. En de God van het Woord laat Zich niet onbetuigd. Onder de bediening van Woord en sacrament mag bijzondere zegen ervaren worden. Maar daarmee spreken we niets uit over anderen die zijn heengegaan. De Heere gaat soeverein Zijn eigen weg. Die mogen wij niet zoeken na te rekenen. We mogen de Heere oprecht danken dat Hij Zijn dienaar staande heeft gehouden. Dit is ook de trouw des Heeren.
Maar het gebeurde trekt diepe pijnlijke sporen. Kinderen Gods met wie we zulke heerlijke pastorale en/of geestelijke contacten hadden, worden gemist. De lege banken staren je aan ...

Bidden en uitzien
Het gaan van de kerkelijke weg leerde je oefenen in het gaan naar de grondregel van het koninkrijk Gods, verwoord in Mattheüs 16:24 en andere plaatsen. Het is in de eerste plaats zelfverloochening. Daarnaast kruisdragen. Om alleen Hem te volgen. Maar zorgen zijn er ook. Er leeft bij meerderen een optimistisch mensbeeld. Inherent daaraan is oppervlakkigheid. Het staan naar vernieuwingen volgt dan snel, als het niet verhoed wordt.
Op de kerkenraad rust grote verantwoordelijkheid. Een uitdrukking als: 'het is nu een fijne gemeente, geen zorgen', getuigt van gebrek aan inzicht en realiteit. Bij het invoeren van vernieuwingen mag de eerste overwinning zijn: Dient het de Naam en de zaak des Heeren of gaat het toch weer om het ik- en het wij-gevoel. Het is en blijft een gemeente buiten het paradijs Gods. Laat ons gebed niet verslappen. Maar tegelijkertijd is er het uitzien naar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen