Naar een land vol gevaren

September naderde. Halverwege die maand zou mijn militaire missie in Irak beginnen. Als commandant van 25 manschappen wachtte mij een uitdaging om vier maanden lang onder verzwaarde omstandigheden leiding te geven. Met deze 25 mensen bemanden we wapenlocatieradars, die vijandelijke mortieraanvallen moesten lokaliseren. Afscheid nemen van mijn vrouw en dochtertje, van mijn dagelijks ritme, mijn vrienden, de volleybalclub en van de kerk en de zondagse invulling. Ik zou de enige christen binnen mijn groep zijn. Een grote overgang. Ik was gewend elke zondag naar de kerk te gaan. Ik was actief in het jeugdwerk en had een warm en geborgen gevoel in mijn (kerkelijke) leven. Behalve het gevoel van nieuwsgierigheid naar deze uitdagende missie kriebelde dan ook, ergens in een ander klein hoekje van binnen, een gevoel van tegenzin. Tegenzin in de eenzaamheid op 'vrije' avonden, in de lange zondagen waarop ik hoogstwaarschijnlijk alleen maar naar huis zou verlangen.

Geestelijke verzorging
Negatief ingesteld? Nee, maar de ervaring met de geestelijke verzorging op de kazerne stemde mij niet echt vrolijk. Ik was al dominees tegengekomen die niet eens geloofden ... In de kerkdiensten tijdens oefeningen werd er meestal niet gebeden en psalmen en gebed heb ik daar nog nooit gehoord. De psalmen werden vervangen door popmuziek met een toepasselijke tekst en gebed werd meditatie. De geestelijke verzorging wordt niet alleen door dominees gedaan, maar ook door aalmoezeniers (rooms-katholiek) en door humanisten. Zoals ik het zie, richten deze geestelijk verzorgers zich op de hele militaire gemeenschap zonder te kijken naar de religieuze achtergrond. Voor hun eigen achterban zijn er ook nog rabbijnen (joods) en pandiths (hindoeïsme). Ik ging niet met het idee naar Irak dat de zondagen zoals ik die gewend ben (en waarmee ik gelukkig ben) zouden worden geëvenaard. Te weten dat ik (bijna) niemand zou hebben om mee van gedachten te wisselen, was niet erg hoopgevend. Voorzover ik wist, zou ik maandenlang lief en leed gaan delen met andere mensen die ik wel kende, maar die met wie ik niet die geestelijke klik zou hebben om de missie door te komen. Ik zat er tegenaan te hikken.
Toen het eenmaal half september was, zat mijn plunjebaai vol hartverwarmende kaarten, zelfgemaakte kalenders met bemoedigende teksten en knipsels en gekregen boeken om tijden van eenzaamheid door te komen. De wetenschap dat er zoveel mensen meeleefden, deed erg goed, vanuit de kerk werd voorbede gedaan. Ik wist me gedragen door velen, maar boven alles gedragen door God. Toch maar met goede moed op pad. Het werken in camp Smitty was bovendien niet zomaar werken ...

Vrijdag rustdag
Toen ik eenmaal in Irak was, werden nieuwe indrukken onmiddellijk op de harde schijf geïnstalleerd. Wat een land: dor, woestijn, verpauperd. Bijzonder was het bezoek aan het bijbelse Uhr. Irak was echt een land vol gevaren. De haat was echter niet zozeer tegen ons gericht. In de moskee werd vrijdags pro Nederland gepreekt, maar zeer anti-Israël en Amerika. Op het Nederlandse kamp wonen en werken ongeveer 800 mannen en vrouwen. Vrijdags hebben de moslims hun rustdag en helaas hadden de Nederlanders zich aangepast.

Op vrijdag hadden we low-ops: minder werkzaamheden en een 'kerkdienst' die werd verzorgd door de humanist. Deze dienst was een moment van bezinning. Ik ben er wel geweest, maar voelde me absoluut niet thuis. Er was helaas geen alternatief. Ik had me voorgenomen om in zo'n situatie zelf iets te ondernemen. Maar ik had geen tijd, ik had geen materiaal om iets te organiseren, ik was alleen, anderen zouden vast ook geen tijd hebben en zo had ik nog veel meer redenen om niets te ondernemen. Achteraf besef ik heel goed dat ik een kans heb laten liggen. Aan de buitenkant zie je niet dat iemand christen is, maar er waren er ongetwijfeld veel meer die een bijbelstudie of zangavond goed konden gebruiken. Een vriend uit de kerk heeft geregeld dat de kerkdiensten op cd-rom werden gezet, zodat ik na een tijdje weer met de gemeente thuis mee kon leven.

Eindelijk
Halverwege de uitzending werd de humanist afgelost door een aalmoezenier en ik ging weer naar de dienst. Helaas ..., er werd wel iets gelezen, maar het evangelie werd niet verkondigd. Er werd niet gebeden en in plaats daarvan kreeg je een moment voor jezelf. Ik werd er erg droevig van en ik ben niet meer gegaan. Deze dienst werd door ongeveer twintig mensen bezocht. Ik sprak van hen een enkeling aan, die bleek niet voor God te komen, maar voor een moment rust en bezinning. Daarvoor bleken de diensten ook bedoeld te zijn.
Zo ging ook de Kerst voorbij zonder naar de kerk te kunnen en ik verlangde meer en meer naar huis. In Irak was het geen echte Kerst. In een van de laatste weken zag ik op het bureau van een collega het Reformatorisch Dagblad liggen, ik had eindelijk een medechristen gevonden en in diezelfde week liep iemand mijn slaapvertrek binnen en die zag mijn bijbels dagboek en riep gelijk dat hij dat boekje ook bij zich had. Ik was niet meer zo alleen ...

Het werd eind januari en de missie was voorbij. Heerlijk om weer thuis te komen in mijn gezin en in de kerk.

HENK TE KULVE, APELDOORN

Henk te Kulve, kapitein, werd van september 2004 t/m januari 2005 uitgezonden als commandant wapenlocatieradar detachement voor de missie Stabilisation Force Iraq.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen