Globaal bekeken

 In het kunstblad Origine stond een artikel over Een Europese drankfontein in Mongolië.

• Willem van Rubruck
Het meest uitvoerige reisverslag dat bewaard is gebleven, is echter van de Franciscaan Willem van Rubruck. Na een zeer zware tocht arriveerde hij in 1253 in de Mongoolse hoofdstad. Drie jaar later bij zijn terugkeer in Frankrijk schreef hij in zijn reisverslag gedetailleerd over zijn ervaringen onderweg.
Verder beschreef hij de hoofdstad Karakorum en zijn inwoners en vergeleek deze stad met de Franse stad Saint Denis. Nog nooit eerder was de hoofdstad zo uitgebreid beschreven en deze beschrijvingen waren van groot belang bij de twintigste-eeuwse opgravingen van de stad.
Het verslag van Willem van Rubruck is nog steeds een uiterst waardevolle bron van informatie over het Mongoolse volk en hun gewoontes. In zijn reisverslag vermeldt hij eveneens de felle theologische discussies met de aanhangers van het Nestoriaans christendom, het boeddhisme en de islam. Met name met de Nestorianen lag Willem van Rubruck vaak overhoop. Hij beschouwde ze als ketters en dronkelappen. (...)

• Guillaume Boucher
'De centrale figuur van de Europese gemeenschap in de Mongoolse hoofdstad was de Franse edelsmid Guillaume Boucher. Willem van Rubruck en Guillaume Boucher raakten al na korte tijd met elkaar bevriend. In zijn reisverslag beschrijft Willem van Rubruck hoe hij op Palmzondag (5 april 1254) door Boucher werd uitgenodigd om na de kerkdienst samen met een aantal andere Europeanen bij hem thuis te komen dineren.
Boucher was getrouwd met een Hongaarse vrouw en zij hadden zich in Budapest gevestigd. In 1242 was Budapest door de Mongolen ingenomen. Boucher en zijn vrouw werden meegevoerd naar het Oosten.
Vanwege zijn fabelachtige vakmanschap wist Boucher al snel op te klimmen van krijgsgevangene tot hof-artiest. Hij maakte siervoorwerpen en juwelen voor het Mongoolse hof en voor de rooms-katholieke missionarissen vervaardigde hij zilveren crucifixen, hostiedozen en miskelken.
Zijn meesterwerk was een kostbare zilveren fontein, met op de top een engel met bazuin, die midden in de centrale hal van het paleis stond. Bij speciale gebeurtenissen spoot de fontein vier verschillende soorten alcoholische drank: rijstwijn, gierstbier, mede en kurnis (gefermenteerde paardenmelk, een nationale drank van Mongolië). De dranken werden in zilveren schalen opgevangen en vervolgens door de hofdienaren aan de gasten rondgedeeld.
Willem van Rubruck was getuige van de opbouw en het functioneren van deze drankfontein. Hij beschrijft gedetailleerd hoe onder leiding van Boucher vijftig handwerkslieden de fontein, in de vorm van een zilveren boom met vruchten, vervaardigden. Aan de wortels van de boom lagen vier zilveren leeuwen opgesteld. De boom was voorzien van vier buizen, waaruit de drank stroomde. De engel op de top had een beweegbare arm met daar in de bazuin. Onder in de fontein was een hokje, waarin een man kon plaatsnemen. Van daaruit liep een pijpleiding omhoog naar de engel. Als de hofmeester vond dat er meer drank moest komen, gaf hij de man in het hokje opdracht hard in de pijpleiding te blazen, zodat de engel zijn beweegbare arm naar de mond bracht en de bazuin schalde. Als de bedienden in de wijnkelders en drankopslagplaatsen de bazuin hoorden, wisten ze dat de drank moest worden aangevuld. Zo was een voortdurende toevoer van de verschillende alcoholische dranken gegarandeerd.

Van mevr. G. Boer-Lanting te Dieren ontving ik de volgende brief:

Miljoenen zwarte mensen wonen in Zuid-Afrika onder erbarmelijke omstandigheden in de zogenaamde townships. De inkomensgelijkheid in dit land is een van de hoogste van de wereld. Hoewel het de laatste jaren economisch beter gaat, blijft de achterstand erg groot. Daarbij is er toenemende ontevredenheid over het gebrek aan snelheid waarmee de achterstanden van grote delen van de bevolking worden weggewerkt. Het ontbreekt de overheid aan voldoende capaciteit en aan voldoende geld om het beleid uit te voeren, vooral op lokaal niveau. De hiv/aids pandemie vergroot het capaciteitsprobleem dramatisch.
Zuid-Afrika heeft enerzijds de kenmerken van een ontwikkelingsland, maar heeft anderzijds ook de potentie de politieke motor van de regio te zijn.
Nederland kent naast de ontwikkelingsrelatie een brede, langdurige relatie met Zuid-Afrika op een groot aantal terreinen.
De totale donorbijdrage daalt, deze is thans 0,4% van het bruto binnenlands product, dit is 9 dollar per hoofd van de bevolking.
Zoals in heel Zuid-Afrika is ook lokaal de tegenstelling groot. Stellenbosch bijvoorbeeld is een op 50 km afstand van Kaapstad gelegen universiteitsstadje en redelijk welvarend.
Kayamandi is een van de kleinere townships nabij Stellenbosch waar ongeveer 20.000 mensen wonen. In township Kayamandi leeft de zwarte bevolking onder erbarmelijke omstandigheden. Met lijdt vaak honger, leeft in houten of golfplaten bouwseltjes met veel mensen per vierkante meter. Men heeft geen enkel perspectief, slechts enkelen hebben werk.
Er is een groot gebrek aan hygiëne, riolen zijn verstopt of gesprongen en er zijn geen wegen, slechts modderpaden. Er zijn geen douches, alleen een paar wasbakken voor heel veel mensen. In deze wasbakken wordt ook de was gedaan. In december 2004 en in januari 2005 heeft er in dit township brand gewoed en veel mensen hebben het weinige dat zij hadden verloren. Voor de wederopbouw is nauwelijks geld en daarom werd er een kleine vergoeding verstrekt per afgebrand 'huisje'  vanuit het rampenfonds voor Kayamandi. Met dit geld kon men slechts wat houten planken kopen. Dit fonds wordt beheerd door de burgemeester van Stellenbosch. Helaas kan men niet meer dan noodhulp verstrekken. De coördinator van dit rampenfonds is onze contactpersoon in Stellenbosch.
Bestuursleden en leden van de Raad van Advies hebben na de branden een paar maal Kayamandi bezocht en zijn erg onder de indruk gekomen van de droevige en uitzichtloze leefomstandigheden. De stichting SOS Kayamandi is na die bezoeken ontstaan.
Onze stichting is actief in het aanwijzen van projecten binnen Kayamandi.
Doelstellingen:
- verbeteren van woon- en leefomstandigheden op het gebied van:
- voeding - hygiëne en medische zaken - scholen en kinderopvang
- het bouwen van stenen huisjes, douches, toiletten en wasgelegenheid.

Waarom stichting SOS Kayamandi steunen? Omdat de stichting de schrijnende en erbarmelijke leefomstandigheden van de bewoners van township Kayamandi wil verbeteren.
Wij vinden dat we dit zeer efficiënt kunnen doen vanwege de goede lokale contacten en de periodieke aanwezigheid van een van onze bestuursleden. Zodoende kunnen we garanderen dat er niets aan de bekende strijkstok blijft hangen.

Daarom is het bestuur en klaar voor! 
Bestuursleden:
mevr. G. Lanting-Boer, Rheden;
dr. J. Schilderpoort, Veenendaal;
drs. R.A. Verhoef RA, Rheden.

Raad van Advies:
prof.dr. A. van de Beek, gasthoogleraar universiteit Stellenbosch;
dhr. T.J. Koek, oud-burgemeester gemeente Rheden;
mr. J.C.G. ten Brink, notaris te Dieren;
drs. A. B. F. Hoek-vban Kooten, Veenendaal;
mr. Jac. Davids te Stellenbosch (Head Shared Services).

Een lezer is (was) op zoek naar de herkomst van de uitspraak van Luther, Gott ist ein Backofen voller Liebe op het altaar van de kathedraal van Rotterdam, opgemerkt door F. van Holten en vermeld in Protestants Nederland (zie Globaal bekeken d.d. 7 juli). De lezer schrijft:
Dit is geweest tijdens 'Ein Sermon am Sonnabendt', gehouden op 15 maart 1522.' Hij zegt het trouwens nog veel sterker: ... 'Gott ist ein glüender backofen voller liebe, der da reichet von der erden an den himmel'" (regel 13 en 14)

De preek is te vinden op: http: //www.predigten.uni-goettin en de/archiv-6/predigt7-gesamt.pdf

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen