Globaal bekeken

In het mediarumoer rondom de rechterlijke uitspraak met betrekking tot subsidie aan de SGP plaatst dagblad Trouw menige kritische reactie op de uitspraak. In een bijdrage van Willem Breedveld 'Hoeveel ruimte gunnen we onze SGP-broeders en zusters?' troffen we daarbij de volgende anekdote:
In zijn necrologie van het Nederlandse partijwezen vertelt Volkskrant-journalist Henry Faas in 1967 een fraaie anekdote over de SGP, die destijds een warm voorstander was van de apartheidspolitiek in Zuid-Afrika. 'Enkele Zuid-Afrikaanse journalisten, die Nederland bezochten om medestanders te zoeken, sprongen verblijd op toen zij van de SGP hoorden. Zij gingen meteen naar het huis van de fractievoorzitter, de heer Van Dis, waar zij de schok van hun leven kregen, want de deur werd opengedaan door een donkere Surinaamse, die mevrouw Van Dis bleek te zijn. Later had Die Burger een grote kop 'Nederlander met Bruin Vrou Steun Apartheid'. Het Zuid-Afrikaanse blad citeerde Vrij Nederland, dat aan de heer Van Dis gevraagd had of mevrouw Van Dis ook voor apartheid was. De heer Van Dis schijnt toen gezegd te hebben: 'As nie blanke is sy natuurlijk nie daarvoor nie. Ons praat nie daaroor nie.'

Joden in Oost-Europa kenden vervolging onder Hitler-Duitsland en onder het communisme. Na de val van het communisme kwamen schrijvers uit hun schuilhoeken of kwamen boeken van overleden schrijvers boven tafel. Ze worden ook in Nederland vertaald uitgegeven. De Hongaars-joodse schrijver Imre Kertész gaf in hoogwaardige essays, uitgegeven in De verbannen taal (uitg. De Bezige Bij, Amsterdam) inzicht in het wezen van de holocaust.
In 2002 (7 december) kreeg hij de Nobelprijs voor literatuur.
Kort daarvoor 'mijmerde' hij in Jeruzalem over het antisemitisme:
Gisteren zag ik op televisie de Portugese schrijver Saramago, die over een vel papier gebogen de Israëlische behandeling van de Palestijnen met Auschwitz vergeleek - en daarmee aantoonde dat hij geen enkel benul heeft van de schandelijke irrelevantie van de door hem gebruikte vergelijking en dat het begrip dat onder de naam Auschwitz bekend staat en dat tot dusver altijd een vastomlijnde betekenis heeft gehad in de Europese culturele consensus, tegenwoordig zonder meer op populistische wijze voor populistische doeleinden gebruikt kan worden. Ik stel mezelf de vraag of anti-Israëlische sentimenten niet onderscheiden zouden moeten worden van antisemitisme. Maar is dat wel mogelijk? Hoe is het mogelijk om te begrijpen dat twee continenten verder, in Argentinië - waar de mensen trouwens genoeg andere dingen aan hun hoofd hebben - betogingen tegen Israël plaatsvinden? Waarschijnlijk - denk ik - doordat de ongeveer tweeduizend jaar durende anti-joodse houding de vaste vorm van een wereldbeeld heeft gekregen. De haat is tot wereldbeeld geworden en het object van die haat is een volk dat alsmaar niet bereid is om van de aardbodem te verdwijnen - denk ik. Ik probeer helder en oprecht te denken en alles wat ik denk helder en oprecht in mezelf uit te spreken, zonder taboes. Het feit dat jonge mensen zich met veel lust opblazen (ik lees trouwens in een krant dat de Iraakse dictator Saddam Hoessein vijfentwintigduizend dollar betaalt aan de familie) wijst erop dat het er niet alleen om gaat of er een Palestijnse staat komt of niet. Die zelfmoordenaars verklaren zichzelf waarschijnlijk tot verliezers van het bestaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen