Handelingen 2, visie van de kerk

Naar het gebruik van de laatste jaren staat de septembervergadering van de synode ten dele in het teken van de bezinning, van het onderlinge geloofsgesprek. Het moderamen wil dit geloofsgesprek stimuleren, vooral in de classicale vergaderingen, maar ook in de synode zelf. Volgende week vrijdag gebeurt dit 's morgens aan de hand van het appèl Christus, onze Hoop, net voor Pasen door Confessionele Vereniging, Gereformeerde Bond, Evangelisch Werkverband en Confessioneel Gereformeerd Beraad naar alle kerkenraden binnen de Protestantse Kerk verstuurd.
Van harte hopen we dat er vanuit die morgenvergadering een lijn doorgetrokken wordt naar de middag en de avond, als vergaderd wordt over de visie op het leven en werken van de kerk in haar geheel.
We zijn het moderamen erkentelijk voor de royale wijze waarop het appèl aan de orde komt. Hïerin is gepoogd te verwoorden wie Christus wil zijn, ook voor mensen die in de 21e eeuw leven. Waar velen zich koesteren in onze genotscultuur, waar in de samenleving de weerstand tegen de waarheid van het Woord toeneemt, constateren we dat de kerk vanwege haar verdeeldheid en haar bijbelkritiek geen reden heeft zichzelf te verheffen. Maar is Christus dan niet onze Hoop?
In een wereld die naar God niet vraagt en waar angst onder de mensen toeneemt, wil de Rechter der aarde ook onze Redder zijn. In Hem ontdekken we dat God genadig is en Zijn verbond bewaart, omdat Hij ons als eerste opzoekt. Hij ging de weg van de vernedering en opende op de morgen van Pasen de deur naar het Paradijs. Is deze Overwinnaar van dood en hel, deze Verzoener van schuld en zonde, deze Heelmaker van het gebrokene, deze Rechter van hemel en aarde dan niet onze Hoop?

Identiteit
We weten dat andere leden van de kerk de inhoud van dit appèl niet overnemen, anders tegen de Schrift aankijken, tegen de noodzaak van persoonlijke verzoening en vernieuwing door het werk van Jezus Christus. Hier lag juist een van de redenen om gezamenlijk tot dit appèl te komen, na 1 mei 2004, opdat de Protestantse Kerk in Nederland haar identiteit geheel zou nemen in de belijdenis aangaande Jezus Christus. We mogen de kerkenraden wel vragen om komende zondag voor deze bespreking in de synode voorbede te doen, opdat in de vergadering een bijbels licht op Christus mag vallen. Zouden we dat niet begeren voor de kerk, voor alle leden van de kerk, vanwege haar roeping in de wereld?
Waar de synode 's middags en 's avonds zal spreken over haar identiteit, roeping en toekomst, mogen we hopen dat de bezinning vanuit het appèl dat Christus in het middelpunt plaatste, ook dan zal functioneren. Voor die bespreking dient het rapport Leren leven van de verwondering als basis, een rapport waarvan we in de kerk nog zullen horen. In dit visiedocument gaat het niet om een theologische verwoording van wat het wezen en de roeping van de kerk is, maar wordt beoogd een samenhangend perspectief te geven van bezinnende nota's over diaconaat, jeugdwerk en zending.
In dit visiestuk heeft het moderamen, na maanden van bezinning, 'appellerend en uitdagend' op papier gezet welke prioriteiten het voor de kerk ziet, in welke richting het beleid zich dient te ontwikkelen. Daarom zijn elf uitgangspunten toegevoegd. Na de bespreking volgende week zal deze nota aan de classes worden voorgelegd, die voor 1 april 2006 mogen reageren, waarna bespreking in de plaatselijke gemeenten volgt.

Kracht van het Woord
Als we enkele opmerkingen bij de nota maken, is dat allereerst dat er niet zo vaak uit de Bijbel geciteerd wordt. Over de gaven binnen de gemeente wordt 1 Korinthe 12 genoemd en bij het eerste uitgangspunt wordt (treffend!) verwezen naar en Efeze 4 en 1 Johannes 5:5: 'Wie is het die de wereld overwint dan die gelooft dat Jezus is de Zoon van God?' Dat weinig verwijzen naar Gods Woord zegt niet alles, want de inzet ligt bij de erkenning dat 'het geloof in de kracht van het Woord het leven in de kerk dient te bepalen'.
Hier raken we aan een van de pijlers van de nota, namelijk dat de kerk een gemeenschap rond het Woord is. De tweede pijler ligt in het gegeven dat de gemeente ambassadeur van het Woord is en daarom een missionaire taak heeft. Woord en getuigenis - we herkennen ons in deze inzet. En zou daarom niet juist verwezen mogen worden naar Handelingen 2, de blauwdruk van de pinkstergemeente?
Zij was volhardend in de leer van de apostelen, in de gemeenschap, in de breking van het brood en in de gebeden. De eendracht en de volharding, de eenvoud en de lofprijzing maakten dat elke dag mensen toegevoegd werden aan de gemeente. Het missionaire was geen program, maar de concentratie op wat Gods gemeente is en in elke tijd mag zijn, zorgde voor een uitstraling.
Verwijzing naar Handelingen 2 legt voor de kerk ook het verband met het Apostolicum, de aloude belijdenis aangaande de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Volharding in de leer van de apostelen geeft aan dat ze het Woord leest in verbondenheid met de kerk der eeuwen en zo haar geloof belijdt.

Bekering
Waar de kerk missionair wil zijn, zal gesproken moeten worden van bekering tot God. Waar die notie wordt opgenomen, zal dit visiedocument nauwer aansluiten bij de missionaire praktijk van de eerste christenen, voor onze tijd in zoveel opzichten een spiegel, waar ook wij in een heidense omgeving leven. Neem de gemeente van Thessalonika, door wie het Woord des Heeren en haar geloof daarin op veel plaatsen bekend geworden is. Hoe dat kwam? Omdat de leden tot God bekeerd zijn van de idolen van die tijd, om de levende en waarachtige God te dienen.
Zo begon het immers ook in Jeruzalem, waar Petrus zei: 'Bekeert u'. Moet dit aspect niet ook aandacht krijgen als het visiedocument van de synode stelt 'dat God ons accepteert zoals wij zijn'. 'Hij wil ons vernieuwen, moed geven en de weg openen naar Hem en naar elkaar'. Dat laatste is zeker waar, maar die aanvaarding heeft plaats in de weg van schuldbelijdenis, bekering en geloof in het offer van Christus.'
Waar we vanuit deze bron mogen leven en werken, hoeven we een nieuw missionair elan niet te agenderen of te organiseren, maar zijn we getuige(n) van Gods werk in deze wereld. Ook het apostolaire elan dat volgde op de aanvaarding van de hervormde kerkorde van 1951, kon immers de secularisatie niet neutraliseren.

Realistisch
Het doet goed om te lezen dat de kerk niet in de neergang op veel plaatsen wil berusten. Voor pessimisme en apathie mag geen plaats zijn, als we vertrouwen op de kracht van het Woord - overigens evenmin voor een ongegrond optimisme. Want in Lukas 18 klinkt ook de vraag of de Zoon des mensen, als Hij komt, het geloof op de aarde zal vinden. Dat maakt realistisch en stimuleert tegelijk tot trouw en toewijding, tot een ons richten op het Woord en de kracht daarvan.
Realistisch is de nota wel in de summiere tekening van het klimaat waarin wij leven, waarin mensen zich inzetten voor de maakbaarheid van hun bestaan: carrière, werk, relaties, zorg voor kinderen of ouders, het betekent dat in de agenda niet vanzelfsprekend nog ruimte is voor vrijwilligerswerk binnen de gemeente.
En juist in die context is de kerk geen verlengstuk van menselijke verlangens en zucht naar succes, maar is haar verkondiging - zo merkt de nota op - 'tegendraads en soms aanstootgevend'. Want het gaat om de Gekruisigde, om Hem die gestorven én opgestaan is.

Leren in de kerk
Waar we met dankbaarheid het goede in deze nota onderstrepen, vragen we tot slot nog aandacht voor het leren van de gemeente. Toen begin dit jaar het boek van prof. Verboom Hulde aan de Heidelberger. Over de waarde van leerdienst en catechismuspreek verscheen, werd dit bewust ook aan het moderamen van de synode aangeboden, opdat het belang van het leren in de kerk - Christus leren! - nieuwe aandacht zou krijgen.
Al wordt het woord 'geloofsoverdracht' genoemd, moet er toch meer gezegd worden dan dat 'jeugd en jongeren alle ruimte geboden wordt om te groeien in geloof en hun eigen rol kunnen spelen in het zoeken van nieuwe vormen van kerk-zijn'. Wat zou het mooi zijn als het vorige week gestarte Centrum voor Catechese hierin aan het geheel van de kerk dienstbaar kan zijn, om jongeren te begeleiden op de weg tussen doop en belijdenis, waarin het onderwijs van de kerk gegeven mag worden.

Betrokken
Met spanning werd uitgezien naar vergaderingen van de triosynode, waar kerkordelijke besluiten op weg naar de kerkvereniging werden genomen. Zo gold het de afgelopen jaren. Betrokkenheid op het belangrijke werk van de synode is nu niet minder van belang, als gesproken wordt over de wijze waarop de kerk zich presenteert, naar de gemeenten en in de samenleving. 'Bidt voor ons, opdat het Woord des Heeren zijn loop hebbe, en verheerlijkt worde, gelijk ook bij u', vroeg Paulus aan de gemeente van Thessalonika. Dit gebed is twintig eeuwen later onze opdracht, ook voor de synode als ambtelijke vergadering.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen