Globaal bekeken

We laten hier volgen het overzicht van door Gideon geplaatste bijbels over het jaar 2004

Liggen alle hotels al vol met bijbels?
Overzicht van de locaties, 2004
Hotels Bungalow- Zieken- Schepen, parken huizen gevangenissen Totaal
Geregistreerd op 01/01/04 2.248 164 425 82 2-919
Er bleken opgeheven -95 -3 -98
nieuw bezocht 188 29 1 218
geweigerd! niet zinvol! -159 -22 -181
NIEUW BEZOCHT 1e plaatsing 89 13 102
Geregistreerd op 3 1 / 1 2 / 0 4 2.271 181 426 82 2.960

Hoewel er hotels verdwijnen, komen er steeds meer bij. Het aantal overnachtingsgelegenheden waar Bijbels liggen en waar we regelmatig controleren of die Bijbels nog in goede staat zijn, breidt zich steeds uit.
Hoeveel exemplaren zijn dat wel niet? Overzicht van geplaatste bijbels, 2004

Hotels Bungalow- Zieken- Schepen, Totaal
parken huizen gevangenissen
Geregistreerd op 01/01/04
97.232 22.844 29-577 5.762 155-415
Ingenomen/afgekeurd -967 39 -1.006
Verdwenen -6.302 -976 -112 -50 -7-440
BIJGEPLAATST
Nederlands 1.132 105 175 1412
4-talig 4.870  1096 37 6.003
NIEUW GEPLAATST
Nederlands 57 490 12 50 6o9
4-talig 2.115 90 12 2.218
Geregistreerd
op 31/12/04 98.138 23.610 29.701 5.762 157.211

Het aantal van ruim 157.500 bijbels die nu in de verschillende overnachtingsgelegenheden liggen is ongeveer 13% van alle Bijbels die wij in de loop van de tijd mochten verspreiden!

Dr. G.H. Cohen Stuart maakte in zijn rondzendbrief melding van een onderzoek dat hij recent verrichtte over het werk van de bekende Joodse schilder en maker van gebrandschilderde ramen Marc Chagall. Twee fragmenten:
• Als je van het Jodendom studie hebt gemaakt, is het laatste - en misschien wel grootste - werk van de toen al meer dan negentigjarige kunstenaar in de St.-Stephanskirche in Mainz fascinerend studiemateriaal. Marc Chagall was blijkbaar een zeer ruimdenkend mens. Hij gaf nauwelijks commentaar op de soms wel erg traditionele christelijke interpretatie van zijn werk. Hij beperkte zijn commentaar tot: 'lk breng mijn boodschap in kleuren en figuren en jullie mogen die interpreteren.'
Chagall heeft heel lang nagedacht en een duidelijk grote tegenzin moeten overwinnen voordat hij besloot ramen te ontwerpen voor een rooms-katholieke kerk in het Duitse Mainz. De eerste vraag uit Mainz kreeg Chagall in 1973 toen hij 86 was. Pas op oudejaar 1976 begon hij eraan! Pastoor Klaus Mayer van de St.-Stephanskirche beschrijft de vragen waar Chagall eerst klaarheid over had moeten vinden: de lange moeizame geschiedenis van de houding van de (Rooms-Katholieke) Kerk tegenover het Joodse volk en het Jodendom. Dat het grootste deel van Chagalls familie tijdens de Tweede Wereldoorlog is vermoord was waarschijnlijk de reden dat hij nooit naar Mainz is gegaan, zelfs niet voor de inwijding van het eerste raam. Dat hij de ramen wel maakte kwam door de bijzondere vriendschap die ontstond tussen de kunstenaar, diens vrouw Vava en pastoor Mayer. Chagall had in 1973 al gezegd: 'Men kan niets scheppen, tenzij men liefheeft.'
De kerk in Mainz was in februari 1945 in vlammen opgegaan. Bij restauratie waren er alleen kleurloze ramen aangebracht. Pastoor Klaus Mayer vroeg Chagall alleen om een raam met een bijbelse boodschap voor het centrale raam boven het hoofdaltaar. Meestal staat in zo'n raam een afbeelding van de gekruisigde Christus centraal. Overtuigd van Chagalls diepe godsgeloof vroeg Mayer hem om 'vanuit zijn eigen joodse geloof die bijbelse boodschap te kiezen, die hij van speciaal belang achtte voor de mensen van onze tijd.'
Niemand had verwacht dat de inmiddels bijna 90-jarige artiest meer dan alleen het raam boven het hoofdaltaar zou (kunnen) maken. Uiteindelijk maakte Chagall alle zes de ramen voor de apsis en nog drie ramen voor het transept. Kort voor zijn dood in maart 1985 voltooide de 98-jarige het laatste raam. Voor dit, zijn laatste werk, wilde hij geen honorarium.

• Een zeer indrukwekkend gebed in de liturgie van Joods Nieuwjaar is het Oenetanne Tokef. Het lijdt geen twijfel of de jonge Marc heeft al op het cheider ieder jaar horen vertellen over rabbi Amnon van Mainz. Hij stond in groot aanzien bij de keurvorst. Keer op keer drong deze er bij rabbi Amnon op aan dat hij zich zou laten dopen. Toen hij een keer heel zwaar onder druk werk gezet beloofde hij na drie dagen zijn besluit bekend te maken. Thuis kreeg hij berouw over deze toezegging. Vastend besloot hij niet te gaan. Toen hij niet uit eigen wil terugkwam naar het paleis van de keurvorst werd hij opgehaald. Rabbi Amnon zei: 'Ik zal mijn eigen vonnis uitspreken. De tong die leugentaal sprak, zal worden uitgesneden.' 'Neen,' reageerde de vorst, 'de voeten die weigerden te komen, zullen worden afgehakt.'
Rabbi Amnon werd verminkt thuisgebracht. Enkele dagen later was het Joods Nieuwjaar. Hij werd naar de synagoge gedragen waar hij stervend het Oenetanne Tokef bad, waarna hij overleed. Drie dagen later werd in een droom de tekst van het gebed doorgegeven aan rabbi Kalonymos ben Mesjoellam met de opdracht deze tekst aan alle joodse gemeenten te leren. Rabbi Kalonymos was één van de slachtoffers van de moord op de Joden in het Rijnland tijdens de eerste kruistocht (1097). Uit vondsten in de bergplaats (geniza) van de oude synagoge in Caïro is sindsdien gebleken dat het gebed ouder is. Waarschijnlijk heeft het gebed zijn centrale plaats in de liturgie aan deze schokkende legende te danken. Het Oenetanne Tokef wordt direct gevolgd door de woorden: maar inkeer, gebed en gerechtigheid kunnen het onheilsvolle vonnis afwenden.' 

In De Saambinder (Geref. Gem.) schrijft ds. M. Golverdingen in een artikelenserie over Momenten uit de gereformeerde eredienst het volgende over 'geschiedenis en gewoontevorming' in liturgische zaken:
'Er zijn niet alleen verschillen in de eredienst tussen de kerk in de vroegchristelijke periode en die in onze tijd. We weten allen, dat er vandaag eveneens zeer aanzienlijke verschillen voorkomen in de liturgie in een anglicaanse, lutherse en een gereformeerde kerk, terwijl deze drie kerken alle uit de tijd van de Reformatie stammen. Liturgische gebruiken kunnen ver uiteenlopen en gaan niet altijd rechtstreeks terug op de Schrift. Wie wel eens een dienst bijwoonde in een Strict Baptist Chapel in Zuid-Engeland, herinnert zich ongetwijfeld hoe tijdens de dienst de aandachtig luisterende deacon op een gegeven moment een briefje aan de voorganger aanreikte met een lied dat paste bij de inhoud van de preek en vervolgens even later werd gezongen. Het ging daarbij om een gezang, want het zingen van Psalmen acht men oudtestamentisch te zijn. De principiële bezwaren van de Free Presbyterian Church in Schotland tegen het gebruik van een orgel in de eredienst zijn bekend. Wie in Zuid-Afrika is geweest, weet hoe de Zuid-Afrikaner elke Psalm staande zingt. Het blijven zitten tijdens het zingen van een psalm zou men als hoogst oneerbiedig ervaren. Ook voor de verschillen in de eredienst geldt het wijze advies van artikel 85 van de Dordtse Kerkorde: 'In middelmatige dingen zal men de buitenlandse kerken niet verwerpen, die ander gebruik hebben dan wij.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen