Voorbereidend werk [3]

De verspieders zijn in Jericho ontdekt! Terwijl ze nog maar net met het voorbereidende werk bezig zijn, dreigt het al helemaal mis te lopen. Maar ... de Heere redt! Hij gebruikt Rachab.
Zij verstopt hen onder het vlas. Zij spreekt overtuigend! Het was niet voor niets dat ze nu net bij die vrouw uit moesten komen ... Zo was er redding voor de verspieders. Maar ook bemoediging!
Wat horen ze namelijk van Rachab (vs. 9-11)?
Zij vertelt dat de inwoners van het land doodsbang zijn voor het volk Israël. Ze hebben namelijk gehoord dat de HEERE een weg door de Schelfzee heeft gemaakt.
Ze hebben gehoord hoe de twee koningen, de Amorieten Sihon en Og, door het volk Israël vernietigd zijn. Er is onder hen geen moed meer om te vechten.
Eén ding begrijpen ze: er moet een heel groot en machtig God achter dit volk staan! Een God die regeert over hemel en aarde.
Jozua trof zijn voorbereidingen. Hij zond verspieders. Maar wat blijkt nu?
De HEERE was hem met Zijn voorbereidingen al ver vooruit! Door Zijn grote daden heeft Hij bij Rachab geloof gewekt, en heeft Hij er al voor gezorgd dat de inwoners van Jericho vergaan van angst.
Met deze boodschap mogen de verspieders naar Jozua, naar het volk terug! Ze vertellen alles wat hun overkomen is (vs. 23).
Ze hebben veel te vertellen.
Hoe wonderlijk heeft de HEERE de dingen bestuurd en geleid.
Hoezeer zijn ze bemoedigd door wat ze hoorden: Jericho beeft voor de God van Israël.
Wat een bemoediging tijdens de voorbereidingen! Via een weg van nood en crisis komt alleen maar meer uit: de HEERE is vóór hen.
Hij zal dat onmogelijke doen: hun het beloofde land geven.
Wat kunnen er een vragen wezen, als het gaat om de weg naar het hemels Kanaän. Veel leeuwen en beren op de weg. Tenminste, als je werkelijk God ontmoet door Zijn Woord en Geest. Vanwege eigen schuld en eigen zwakheid is en wordt de weg één grote onmogelijkheid.
Leeuwen en beren op de weg: ook als er de zorg is over voortgang en diepgang van het geestelijk leven. Of als er verlangen is naar opleving. Zorg als je bij voorbereidingen en plannen binnen het gemeentewerk geen weg ziet.
Welke weg worden we gewezen?
Jozua zocht in verantwoordelijkheid aan God zijn weg te gaan. In geloof en verwachting. In die weg wordt hij bemoedigd door de woorden van Rachab. Door de voorbereidingen van de HEERE zelf! En die God leeft.
Hij brengt ook woorden op onze weg. Zijn eigen Woord. We ontvangen daarin heel veel meer woorden dan Jozua lang geleden. Door dat Woord spreekt God, nu. Door de kracht van de Heilige Geest. Hij overtuigt het hart dat Hij alles doen zal wat Hem behaagt. Overeenkomstig Zijn belofte en Zijn plannen.
Hij is immers een God boven in de hemel en beneden op de aarde! (vs. 11).
De HEERE laat horen van Zijn eigen voorbereidingen. Van Zijn grote daden.
Denk aan de gave van Zijn Zoon. Aan het kruis en de opstanding van de Heere Jezus. Christus verbrak de machten van zonde, duivel en dood. Geen onmogelijkheden voor de Zoon van God!
Hij ging deze weg voor ons zondaren, hulpelozen.
Opdat wij de weg tot Hem zullen gaan. Gods grote daden.
Denk ook aan de uitstorting van de Heilige Geest. Tot onze bemoediging.
Hoe er van alles in ons huist, hoe er ook van alles om ons druist, er is hoop bij en van de HEERE.
Dat praat je jezelf niet aan. Tenminste, als de HEERE er echt zicht op geeft wat er vanbinnen huist en buiten druist.
Maar we hoeven onszelf ook niets aan te praten. God Zelf komt overweldigend naar ons toe.
Door Zijn Woord en Geest. Zijn machtige daden, Zijn genadig verlangen om te werken geven hoop. Nochtans!
Een bemoedigend woord schonk de HEERE vanuit de mond van Rachab. Van een heel ongedachte kant dus. Gaat God zo niet vaak te werk? Vanuit een heel ongedachte hoek kun je bemoedigd worden. Zo maar een woord dat iemand spreekt.
Een opening of verrassende wending bij dingen waar je mee bezig bent. Zodat je er stil van wordt ...
De HEERE weet wat Zijn kinderen nodig hebben.
Hij weet hoe zwak van moed, hoe klein wij zijn van krachten.
En met nog veel meer liefde dan een aardse vader, buigt Hij zich vol ontferming tot ons neer.
Om te bemoedigen en te dragen.
Door Christus, Zijn enige, geliefde Zoon. Hij werd niet bemoedigd en gedragen. Vanwege onze zonden werd Hij door God verlaten, opdat wij nimmermeer door God verlaten zouden worden.
Maar bemoedigd, gedragen! Daarvan zingt het geloof. Is het, is Hij ook mijn levenslied geworden?!
Want buiten Hem is er geen hoop. Tot in eeuwigheid niet ...
God zal in Christus doen wat Hij belooft.
Al Gods beloften zijn in Hem ja en amen.
Zijn voorbereidingen zijn ons ver voor! Het zijn niet minder dan voorbereidingen van eeuwigheid ...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen