Offers van het Joodse volk

In artikel 1.7 van de kerkorde belijdt de kerk dat ze geroepen is 'gestalte te geven aan haar onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël. Als Christus-belijdende geloofsgemeenschap zoekt zij het gesprek met Israël inzake het verstaan van de Heilige Schrift, in het bijzonder betreffende de komst van het Koninkrijk van God.' Die 'onopgeefbare verbondenheid' vind ik terug in deze folder. De relatie wordt gelegd met Joods Nieuwjaar, het jaar 5766. In de synagoge wordt dan Genesis 21 en 22 gelezen, in de Joodse traditie de laatste twee beproevingen van Abraham. De relatie wordt gelegd tussen het offer dat Abraham moest brengen (zijn zoon Izak) en de vele offers die door het Joodse volk zijn gebracht. Een ontdekking!
Deze geschiedenis wordt een 'weergave van het verleden' genoemd maar eveneens 'een profetie, een voorafschaduwing' van wat zal geschieden. Met de folder van de dienstenorganisatie zeg ik mee dat het Joodse volk er tenminste aanspraak op mag maken dat wij de pijnlijke bladzijden uit de joods-christelijke relatie niet uit de weg gaan en dat we ons er voor inzetten betrouwbare partners te zijn voor de toekomst.

Christus' Naam
Toch nam ik teleurgesteld kennis van de folder uit het Dienstencentrum. Hoezeer we onze handen vol zullen hebben aan de opdracht om de pijnlijke bladzijden niet uit de weg gaan en ons inzetten voor Israël, vraag ik me in ernst af: 'Is het dat dan?' Heeft de christelijke kerk niet meer te zeggen dan dat? En is ook haar niet het geheim geschonken van de genade in Christus? En draagt ze niet de roeping het leven van de navolging van Christus - weliswaar bescheiden - voor te leven? Juist omdat we de pijnlijke bladzijden niet uit de weg mogen gaan. In de hele folder kwam ik de Naam van Christus niet tegen. Een ernstige misser! Klinkt Zijn Naam niet meer, dan heeft de christelijke kerk haar boodschap verloren. Dan is haar bestaansrecht in het geding. Want alles wat zij heeft en is, heeft en is ze in en door Hem.
Ik heb het nu niet over de manier waarop Zijn Naam tot klinken wordt gebracht. Maar waar waren wij als Hij de muur die scheiding bracht, aan het kruis niet had gebroken? Nergens. De kerk is 'Christus belijdende geloofsgemeenschap' en dat belijden kan en mag ze niet verzwijgen. Ook niet in een folder met het oog op de Israëlzondag. Want rond Hem zijn synagoge en kerk uit elkaar gegaan. Alleen in Hem komen ze weer werkelijk samen.

Zelfverstaan van de kerk
Over (de komst van) het Koninkrijk van God las ik evenmin iets. Of het moet zijn dat we 'lerend en vierend op weg gaan en ons daarbij inzetten voor vrede en gerechtigheid op deze wereld, geïnspireerd door het Woord van de God van Israël'. Weer: over de Koning lees ik geen woord. Over Zijn evangelie evenmin. Beloften van herstel voor Israël kwam ik niet tegen. Het gebed voor Israël met het oog op 'hun zaligheid' kwam ik niet tegen. Als we het gesprek met Israël inzake het verstaan van de Heilige Schrift zoeken, mag en moet dan ook niet gehoord worden dat de christelijke kerk in Genesis 22 evenzeer iets hoort doorklinken van die andere Vader. De Vader, Die Zijn Kind gaf tot in de dood. Daar was geen ram in de struiken verward. Hij Zelf nam die plaats in. Hij stierf voor Israël en voor de volkeren.
Ik vraag me af: 'Hoe komt het dat in de folder voor de Israëlzondag over deze dingen niet wordt gesproken? Heeft dat te maken met het juiste bijbelse zicht op Israël?' Dat geloof ik zeker. Zonder twijfel. Toch vraag ik me af: 'Ligt het probleem niet dieper?' Ik ben daar heel bevreesd voor. Heeft het niet te maken met de manier waarop de kerk zichzelf verstaat? Nog een stap verder: 'Heeft het niet te maken met het verstaan van het leven uit de kern van haar belijden?' De kern van haar belijdenis is dat wondere, heerlijke getuigenis: 'Jezus is Heere'. Een belijdenis die we alleen leren zeggen door de Heilige Geest. Hij is de enige Naam onder de hemel gegeven, waardoor wij zalig moeten worden. En niet alleen wij - dat geldt ook voor het volk van de Joden. 'Het gebed dat ik tot God voor Israël doe, is tot hun zaligheid', schrijft Paulus. Dan, even later, brengt hij de Naam van Christus al ter sprake. Aan Hem hangt de zaligheid. In Hem vinden al Gods beloften hun vervulling en uiteindelijk hun voltooiing. Dat besef, de dragende factor, van het bijbels geloof mag niet versterven. Daar staat de kerk voor. Zowel in haar gesprek met Israël als in haar getuigenis onder de volkeren. Deze enige en heerlijke Naam kan en mag niet verzwegen worden: intern en extern. Het is een kwestie van leven of dood.

Preken op Israëlzondag
Het Centrum voor Israëlstudies reikt een preekschets aan van de hand van collega drs. J.A. van der Velden, emeritus-predikant te IJsselmuiden. Uitgangspunt is Ezechiël 37:1-14. In het dorre dal van de dood komt leven. In de begeleidende brief schrijft CIS-voorzitter drs. M. van Campen: 'Veel predikanten ervaren het fenomeen van een Israël-zondag in toenemende mate als problematisch. Ze geven aan er moeite mee te hebben om een verantwoorde invulling te geven aan prediking en voorbede met het oog op Israël'. De reden daarvoor ligt in de politieke situatie, in het geweld, in de voortdurende strijd in het Midden-Oosten.'
Ik begrijp die aarzeling. De politiek in Israël maakt ons niet vrolijk. Maar onze verbondenheid met Israël staat los van de politiek van Sharon, van het ontruimen van de nederzettingen in de Gaza-strook, van de toegenomen spanningen binnen de Joodse gemeenschap. Al volgen we dit alles gespannen en zeer betrokken. Verbondenheid met Israël heeft alles te maken met de zaligheid die uit de Joden is. Met onze Heere, Die 'Koning zal zijn over het huis van Jakob in eeuwigheid'. Onze verbondenheid met Israël hangt samen met Gods verkiezing en beloften, die onberouwelijk zijn. God heeft Zijn volk niet verstoten. Hij gedenkt aan Zijn verbond. Daar ligt onze verbondenheid met Israël. Het is de God van Israël, Die Zijn heil aan Israël schenkt, maar die ook de volkeren daarin betrekt.

Tegoed
De preekschets is uit het Oude Testament. Dat is een bewuste keuze. Op de achtergrond speelt de vraag naar de plaats van Israël in het heilshandelen van God mee. Het is de vraag naar de vervulling van Gods beloften. Zijn Gods beloften vervuld in het ontstaan van en in de weg van de christelijke gemeente uit Israël en uit de volkeren? Of is er nog een tegoed voor Israël vanuit het Oude Testament?
Enige tijd geleden reikten dr.ir. J. van der Graaf en prof.dr. W. Verboom over deze vragen een brochure aan onder de titel Vervuld maar (nog) niet voltooid. Die titel is een vondst. Op rijke en verrassende wijze heeft de Heere Zijn beloften vervuld in de komst van Jezus Christus. Maar met Zijn komst is Gods hele werk nog niet voltooid. Zijn gemeente gaat door de tijden en is nog niet thuis. Maar ook van Israël heeft de Heere Zijn handen niet afgetrokken. Hij bevestigt Zijn verbond van kind tot kind. Woorden die ook voor Israël blijvend actueel en essentieel zijn.

Verrassing
De wijze waarop de Heere Zijn beloften vervult en Zijn werk voltooit, kunnen we niet narekenen. Gods wegen zijn door menselijke ontrouw en ongeloof heen altijd weer vol verrassing. Wie de geschiedenis van het Joodse volk doordenkt, stuit op ongeloof en verharding. Ineens wordt ons een spiegel voorgehouden. Scherp en duidelijk. 'Want is het, dat God de natuurlijke takken niet gespaard heeft, zie toe, dat Hij ook mogelijk u niet spare.'
We stuiten evenzeer op de wondere trouw van de Heere. Verrassend vervult Hij Zijn beloften. Verrassend voltooit Hij Zijn werk. Laat in de prediking vanuit de profetieën uit Ezechiël 37 iets van dat wondere geheim ook doorklinken. Gods beloften voor Israël zijn niet uitgeput, vanwege Zijn trouw, die dieper reikt dan menselijke ontrouw. Hoe ernstig de Heere de ontrouw van Israël en ons ook neemt. Aan de hand van de Schriften hoeven wij de grenzen van Israël niet te bepalen. Gods beloften zijn nauwkeurig maar tegelijk niet na te rekenen. Ze zijn volkomen betrouwbaar. Maar als wij exact menen te weten hoe de Heere ze vervult, dan rekenen we mis. Profetieën vormen geen spoorboekje, geen handleiding. Steeds weer blijkt er in Gods beloften een rijk en heerlijk tegoed te liggen.
De preekschets biedt zeer waardevolle gedachten voor de preek op de zondag waarin we onze verbondenheid met Israël nadrukkelijk onder woorden brengen in prediking en gebed. 'Wij hebben goede hoop voor Israël. Vol spanning zien we hoe God werkt aan de vervulling van Zijn beloften. Hoe Hij dat precies doet, weten wij mensen niet', lees ik in de schets. Zo is het! Die ootmoedige kinderhouding past ons. Geloof ziet uit naar de grote dingen die de Heere nog doet. Geloof kent verwondering. Over Gods trouw aan Israël en aan Zijn gemeente, in Jezus Christus onze Heere.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen