Het Woord als enige geneesmiddel

Een oefening in het geloofsgesprek hadden de synodeleden al achter de rug, toen de visie op het leven en werken van de kerk in haar geheel ter tafel kwam. Want 's ochtends werd in groepen gesproken over het appèl Christus, onze Hoop, waarover ds. Markus vandaag in ons blad verslag doet. Voor de middagbespreking lichtte scriba dr. B. Plaisier toe dat de nota iets wil weergeven van de verwondering dat we er als kerk nog zijn, dat we niet zijn ondergegaan in de kaalslag van de secularisatie.
Prof.dr. G.G. de Kruijf liet de synode namens de Generale Raad van Advies weten dat het nodig is een identiteitsbeleving te stimuleren die de afzonderlijke stromingen van de verenigde kerk overstijgt. Het rapport maakt helder dat 'de kerk leeft van de belofte. Niet het feit van de vereniging is de garantie voor de toekomst, maar vertrouwen op Jezus Christus geeft hoop en moed en kracht. Zal het lukken als kerk en dienstenorganisatie daarvan inspirerend te getuigen?'
Ook over 'groei' maakte prof. De Kruijf in zijn brief aan de synode behartigenswaardige opmerkingen. 'In de nota is het verlangen voelbaar dat er in Nederland een steeds grotere groep komt die het evangelie hoort en gelooft.' Maar, 'groei is bijbels gezien niet een maakbaar en meetbaar doel. Groei hangt samen met gebed, ommekeer en gehoorzaamheid, navolging.' Want, 'vasthoudendheid aan onze roeping is uitgangspunt.'

Bruid en Bruidegom
Met deze woorden in gedachten ging de synode in gesprek.
Ds. C.C. Wessel uit (de classis) Heerenveen, signaleerde dat in de nota tegenover de apathie de theologie van het Woord wordt gezet. 'Dat is geen goed uitgangspunt van beleid, waarmee we ons overschreeuwen.' Het moderamen erkende zijn vrees dat de theologie van de hoop iets onbarmhartigs kan krijgen, als er in de gemeente niets verbetert.
Ds. W. Markus uit Bergschenhoek (classis Zoetermeer) ging in op de zinsnede dat de veelkleurigheid van de Protestantse Kerk als een rijkdom en uitdaging gezien werd. 'Is er daarin ook geen verlegenheid, zoals ik die deze zomer ervoer tijdens een verkondiging waar het offer van Jezus Christus tussenuit was gevallen. Ik kan het gewoon niet hebben als de bruid soms zo laatdunkend spreekt over haar Bruidegom.' Ook diende hij een amendement in, waarin hij bepleitte jongeren te wijzen op de het belang van het 'komen tot geloof', naast de in het rapport genoemde groei in geloof.
Mevr. ds. Y.M. Voorhaar uit Ede (classis Arnhem) vroeg aandacht voor de zin dat de kerk zonder Israël niet volgroeid is. 'We zijn op zijn minst een volwassen dochter.' Naar de toekomst toe wilde ze opgenomen zien dat de kerk ook zonder 'de oecumene van Abraham' niet volgroeid is.
Diaken H. Guichelaar uit Ruinerwold (classis Meppel) kon niet meekomen met de zin dat de kerk  'één naam boven alle namen belijdt; dat is voor mij niet Jezus Christus'.

Levende gemeenschap
De lutherse afgevaardigde oud. mevr. S. Hiebsch uit Amsterdam wilde aan de zinsnede dat de kerk zonder Israël niet volgroeid is toevoegen 'en we laten ons gezeggen door de Schriften die we met hen delen'. Ze herinnerde aan de grote plaats die Luther en Calvijn aan het Oude Testament gaven.
Oud. D.H. den Blaauwen uit Purmerend (classis Edam-Zaandam) vroeg hoe de protestantse traditie voor de samenleving vruchtbaar gemaakt kon worden.
Ds. M.J. Wattel uit (de classis) Hoofddorp bepleitte het onbevangen helpen van mensen in nood. Hij zei 'thuis een leuk, oud boekje te hebben liggen, de Nederlandse Geloofsbelijdenis, waarin in artikel 2 staat dat God niet alleen in het Woord, maar ook in de natuur te vinden is.'
Oud. M. Burggraaf uit (de classis) Ede zei dankbaar te zijn voor het belijdende spreken in de nota, maar vond tegelijk dat er meer aandacht op de institutionele kant van de kerk moet liggen.
Mevr. ds. A. Haasnoot uit Geldermalsen (classis Bommel) was positief over het appèl op de kracht van het Woord. Laten we bidden: 'Kom Heilige Geest, vernieuw Uw kerk.'
De lutherse afgevaardigde diaken H. van der Meer uit Amsterdam vroeg om evenwicht in het spreken over leren en vieren.
Diaken A.J. Heij uit Oude Tonge (classis Brielle) stelde de vraag wat de kerk onderscheidt van andere godsdiensten. 'Dat is het werk van Christus, waarover we niet genoeg kunnen horen.'
Dr. C. van Sliedregt uit Nunspeet (classis Harderwijk) zei dat het zware accent op de missionaire gemeente alleen kracht heeft, als er sprake is van een levende gemeenschap.
Ds. R.C. Brand uit Kapelle (classis Goes) noemde het feit dat kleine gemeenten het nog steeds bolwerken een teken naar buiten toe.
Oud.-kerkrentmeester M.C. van der Klooster uit (de classis) Dordrecht zei dat het in de kerk ook gaat om het uitdragen van de heilzame geboden van God.
Synode-adviseur prof.dr. H.P.de Roest waarschuwde ervoor dat het missionaire elan niet in grote ijver over de kerk gelegd wordt, 'want er is verscheidenheid aan gaven.'

Geloofsstimulering
De synode en het moderamen herkenden zich in het voorstel van ds. M.D. van der Giessen uit Boskoop (classis Alphen aan den Rijn), die voorstelde dat de nota herschreven wordt in het licht van de gevoerde discussie, voordat deze ter bespreking verstuurd wordt naar de classis en de kerkenraden.
Ds. Plaisier onderstreepte tot slot nog eens de gemaakte keuze voor een kerk van het Woord: 'We zagen als moderamen soms apathie vanwege de neergang van het kerkelijk leven. En daarom - willen we ons houvast zoeken in de belofte dat God Zijn werk nooit loslaat - is geloofsstimulering voor ons van groot belang.'
Waar de scriba van de kerk nogal eens spreekt over een nieuw elan dat na de vereniging aanwezig zou zijn, riep zijn eerlijke analyse nu brede herkenning op: 'Er is bij ambtsdragers sprake van vermoeidheid, verdriet, hopeloosheid, die we een plaats moeten geven en die we niet overschreeuwen. Vanuit een existentiële twijfel is de vraag gesteld hoe de kerk van onze kinderen eruit zal zien. Misschien moeten we door een grotere diepte, maar de situatie heeft niet het laatste woord. We klemmen ons vast aan de Heer van de kerk, luisterend naar de Bijbel'.
De vragen waar de kerk voor staat, zijn met een synodevergadering niet beantwoord. De ervaren neergang is niet gekeerd. Maar de richting waarin de kerk wil gaan, is wél aangegeven - kerk van het Woord te zijn. Want wie roept dat de secularisatie ook kansen biedt en er ook buiten de kerk geloof gevonden wordt, bezweert het probleem. Wie met het levende en krachtige Woord zijn roeping volbrengt, in prediking en pastoraat, in diaconaat en catechese, heeft inderdaad rijke beloften van God mee. Onder Zijn zegen kan de kerk dan haar arbeid vervolgen, op weg naar Gods toekomst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen