Wat is de mens? [I]

In een boekwinkel werd mijn aandacht onlangs getrokken door een bijzonder boek. De foto op de voorkant bracht mij terug naar een moment vier jaar en vier weken geleden. Twee enorme wolkenkrabbers van het World Trade Centre (WTC), gehuld in enorme rookzuilen. Bij velen over de gehele wereld staat dit beeld van 11 september 2001 op het netvlies gebrand.
Nóg opvallender dan de foto vond ik de titel van dit boek. Het waren maar drie woorden. Juist die woorden die op die dag de wereld werden ingezonden. Uitgesproken door een toeschouwer op het moment dat het tweede lijntoestel zich in de zuidelijke toren boorde. Een kreet, een klacht, waarin schrik en afschuw waren vermengd: 'Oh, my God.'
De Naam van God werd wereldwijd gehoord. Was het een gebed, of eerder een vloek? Wat zegt een mens in een moment van schrik en verbijstering? Is de Naam van onze God daarvoor toch niet te heilig, te heerlijk?
Zo heel anders hoor ik diepe verwondering in de stem van de Psalmdichter die zegt: '0 Heere, hoe heerlijk is Uw Naam op de ganse aarde.'
Terwijl ik nieuwsgierig het boek doorbladerde, werd ik getroffen door een aantal bladzijden vol foto's. Allemaal gezichten met een oosters uiterlijk. Onder elke foto een Arabisch klinkende naam. Dit waren gezichten van die mensen die zoveel andere mensen in de dood hebben meegesleurd. De mannen van de 11e september ...
Terwijl ik daar met dat boek in mijn handen stond, moest ik denken aan dat andere boek. Waarin ook van een terroristische aanslag wordt gesproken. Die moeder van alle aanslagen, die de gehele wereld op zijn fundamenten deed schudden. De aanslag in Adam. Wat is de mens?
Als we dit Boek toch eens zouden inzien. Ik verwachtte maar twee gezichten in dat Boek terug te vinden. Eén man en één vrouw. Hun namen erbij, Adam en Eva. Maar nee, bladzij na bladzij is dat Boek gevuld met namen. Van onbekenden, soms vage bekenden.
Maar er zijn ook hele bekende gezichten bij. Ik zie mijn dominee van vroeger. Ik zie mijn opa samen met oma. Ik zie mijn vader en mijn moeder. Als ik verder doorblader, zie ik mijn broers, mijn zussen, neven en nichten, vrienden en vriendinnen. En daar, helemaal onderaan - ik wilde de bladzijde eigenlijk al omslaan - daar zie ik mijn eigen gezicht. Mijn naam staat eronder geschreven. 'Wat is de mens? Ja, wij allen hebben gezondigd en derven (missen) de heerlijkheid Gods.'
Maar het mag verder gaan. Ik voel iets van stille verwondering dat God met zulke mensen nog van doen wil hebben. Mensen met een gezicht en een naam zoals die van mij. God tilt ze nog op boven hun ellende uit. God trekt ze uit hun misère. Hij verhoogt ze, zelfs zó hoog dat ik nog maar weinig minder ben dan de engelen bij God.
Waarom toch? Je zou willen zoeken naar een oorzaak in jezelf. Zou God dan iets in mij, in u, in jou kunnen vinden, waarom Hij het goedmaakt? Nee, zo kan het ook niet. Daarvoor is er te veel gebeurd. En zou iets van mijzelf ermee doorkunnen bij God? Ik meen van niet.
Tenzij wij verhoogd worden vanwege die Ene, Die de schuld van mijn aanslag op God heeft willen wegnemen. Die de dure loskoopsom heeft willen betalen met Zijn bloed. Die voor mij en voor ieder ander wil instaan als Borg. Die Zijn doorboorde handen gebruikt om ten dode opgeschreven mensen als wij, onder onze puinhopen, levend vandaan te halen. Onbegrijpelijke liefde heeft Hem daartoe bewogen.
Misschien herkennen wij er iets van. Zijn er dingen gebeurd in ons leven, waarmee we (nog) niet in het reine zijn gekomen. Dingen die onherstelbare schade hebben aangericht. Bij jezelf of bij een ander. Toch kan en mag het dan anders worden. Door Christus Jezus. Tot Wie zullen wij anders gaan dan tot Hem, Die woorden van eeuwig leven heeft?

Van het WTC in New York is niets meer over. Slechts drie letters. W.T.C. Ik zou ze een andere betekenis willen geven. Als een roepstem en tegelijk een heerlijke belofte: Weer Tot Christus.

Na de aanslagen in New York en Washington werd er in ons land drie minuten stilte gehouden. In die stille minuten was een kind bezig een tekening te maken van ingestorte huizen en gebouwen. Maar boven de puinhopen tekende dat kind een regenboog. Later vroeg zijn moeder wat hij met die regenboog bedoelde. Toen zei hij: 'God was daar ook bij!'
Wanneer wij de puinhopen van deze aarde zien - misschien enkel de puinhoop van je eigen leven - wat zou het dan bijzonder zijn, als boven die puinhoop de regenboog zichtbaar mag worden. En wij het woord van die jongen overnemen. Weer Tot Christus. Tot de Immanuel. Want ... God is erbij.
Ik sta met een boek in mijn handen. Mijn eigen levensboek. Welke titel zal ik eraan geven? Geen kreet vol verbijstering: 'Oh my God!'.
Maar een belijdenis vol verwondering: '0 mijn Koning en mijn God'.
Wat is de mens, dat Gij zijner gedenkt? Wie ben ik, dat Gij nochtans naar mij omziet en mij in Uw genadige liefde wilt aannemen als Uw kind? Verwonderd kijk ik op en zie boven de puinhopen van deze wereld en van mijn eigen leven de Naam van onze Zaligmaker. Als een regenboog.
De woorden van een lied komen in mijn gedachten: 'Zo zal ons vrolijk zingen, door lucht en wolken dringen.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen