Zending in zicht

De essaywedstrijd die de IZB dit jaar ter gelegenheid van zijn jubileum had uitgeschreven, leverde twintig inzendingen op. Ze moesten gaan over de vraag wat een missionaire kerkdienst is. Zou elke 'gewone' kerkdienst missionair moeten zijn, in die zin dat deze zoveel mogelijk ook begrijpelijk en toegankelijk is voor zoekers van buiten? Of kan dat niet en moeten er aparte diensten voor zoekers worden georganiseerd? Hoe zouden die er dan uit moeten zien?
Niet alle twintig inzendingen gingen ook echt over deze vragen, maar een groot deel wel. Het winnende essay was van de hand van een predikant die midden in de praktijk staat, ds. M.van Duijn te Eindhoven. Ook hij heeft nog niet de oplossing voor alle vragen gevonden, maar zijn visie getuigt van een verlangen zo dicht mogelijk bij zoekers te komen in de vormgeving van een speciaal op hen afgestemde kerkdienst, terwijl hij anderzijds benadrukt dat we het aantal zoekers ook onder de geregelde kerkgangers niet moeten onderschatten.
Deze laatste gedachte zou ik willen onderstrepen. Onder het lezen van een aantal essays bekroop me de gedachte: waar is toch de diepe notie van ons reformatorisch belijden gebleven, dat wij allen verloren mensen zijn, die steeds weer opnieuw moeten leren onze zaligheid buiten onszelf te zoeken? Wie uit deze overtuiging van de Reformatie leeft, kan toch nooit zo'n groot onderscheid maken tussen kerkgangers, die allemaal gelovig zijn aan de ene kant en buitenstaanders die nog tot geloof moeten komen.

Aangevochten
Komen de trouwe kerkgangers naar de kerk, omdat ze zo gelovig zijn en dat willen bevestigen door hun liederen en gebeden en daarin bevestigd willen worden door een preek, die hen allen als gelovige mensen aanspreekt? Of komen ook de trouwe kerkgangers naar de kerk, omdat ze zo ongelovig zijn en steeds weer door het levende Woord van de levende God weggeroepen moeten worden uit de doodse dalen, waar zij dwalen? Ik kies zelf voor het laatste, omdat het mijn eigen ervaring is en omdat naar mijn diepste overtuiging ons geloof een aangevochten zaak blijft, totdat Jezus is wedergekomen en het Koninkrijk is doorgebroken.
Met alle waardering voor de essays en de creatieve gedachten die daarin naar voren werden gebracht, had ik ook vaak het gevoel: hoe gereformeerd zijn we zelf nog? Daar bedoel ik dan mee: zijn wij in een aantal gevallen niet veel te ver van het 'arme zondaarsgeloof' afgegroeid om nog werkelijk missionair te kunnen zijn? Want het grondwoord van het missionaire denken is voor mij nog steeds: solidariteit. We zijn allen van dezelfde lap gescheurd. Maar God, die groot is in Zijn barmhartigheid! Dat is het wonder, dat altijd weer opnieuw tot klinken mag worden gebracht. Ik heb dit woord na dertig jaar predikantschap even hard nodig als die man, die voor het eerst naast mij aanschuift in de bank en dertig jaar alles gedaan heeft wat God heeft verboden.

Creatief
Vorig jaar las ik met een groep predikanten een boekje van de Duitse Lutherkenner Oswald Bayer, getiteld: Aus Glauben leben. Op een overtuigende manier laat hij daarin zien hoe juist de boodschap van vrije genade, zoals die door Luther werd vertolkt, ook voor mensen vandaag met al hun onzekerheden en identiteitsvragen, de enige boodschap is waar ze echt van opknappen.
Ik hoop dat alle kerkenraden heel creatief worden om door middel van kerkdiensten mensen te bereiken die er totnutoe niet komen. Maar ik hoop vooral dat de boodschap van vrije genade zal klinken op een verrassende manier. Want getallen zeggen ook weer niet alles. Soms trekken moralistische predikers stampvolle kerken, maar ik denk dan: arme mensen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen