Geroepen tot gemeenschap!

Bent u blij met uw gemeente? Dankt u de Heere voor de gemeente waartoe u behoort? Als er onenigheid, spanningen, verdeeldheid en dorheid is, zal dat niet meevallen. Maar Paulus dankt de Heere voortdurend voor de gemeente. Terwijl je zou verwachten dat hij juist de wantoestanden in Korinthe breed uit zou meten. Hij komt daar later wel in zijn brief op terug. Maar hij begint er niet mee. Hij begint in vers 4 met God te danken, dat deze gemeente er is. Hij ziet dat deze gemeente er is dankzij Gods genade. Daarom dankt hij de Heere. Dat is zijn inzet.
Die inzet is ook voor ons belangrijk. Wellicht hebt u ook het een en ander aan te merken op uw gemeente. Dat kan echter alleen waardevol zijn als het staat in het teken van de dankbaarheid dat die gemeente er is. Dat u beseft dat zij Gods gemeente is. Blij zijn met uw gemeente. De Heere danken dat Hij Zijn genade en genadegaven geeft in uw gemeente. Waarom? Omdat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat die gemeente er is. De christelijke gemeente is een wonder van God. Een schepping van God. Zij is niet van ons uit te verklaren. Zij is niet door ons tot leven geroepen. Zij wordt niet door ons in stand gehouden. De christelijke gemeente is er dankzij Gods genade in de Heere Jezus Christus. Daar zet de apostel mee in. Dat houdt hij de gemeente van Korinthe, waar zoveel mis is, voor. Dat moeten wij ook nooit vergeten. Daarom mogen wij ook vandaag beginnen met dankzegging. De Heere danken dat er in 2005 een gemeente is. Dank de Heere dat u mag leven in Gods gemeente. Dat u door Gods genade daartoe mag behoren en daarin mag staan. Want dat is het grootste wonder. Dat de Heere u en mij, zondaren, een plaats geeft in Zijn gemeente.
De apostel Paulus begint met God te danken dat er in Korinthe een christelijke gemeente is. Maar naast dankbaarheid heeft hij ook zorg over deze gemeente. Want de bruisende havenstad Korinthe had niet zo'n beste naam. Naast mensen die zeer welvarend waren, leefden er ook velen onder de armoedegrens. Naast een sobere levensstijl kenden velen ook een losbandige levensstijl. Vermaak en amusement was aan de orde van de dag. Daar ging zuigkracht vanuit naar de christenen in Korinthe. Misstanden binnen de gemeente en negatieve invloeden van buiten hielden de gemeente in hun greep. Dat is in onze postmoderne tijd niet anders. En hoe blijf je dan staande en houd je het gemeenteleven gaande?
Met het oog hierop richt Paulus de aandacht op God. God is getrouw. Op Hem kun je aan Hij laat Zijn werk nooit in de steek. 'Als wij ontrouw zijn, Hij is getrouw.' Waaruit blijkt die trouw? Uit het feit dat Hij geroepen heeft tot de gemeenschap van Zijn Zoon Jezus Christus. God roept! En als God roept, wordt Zijn stem ook gehoord. Dat blijkt in Korinthe. De Heere heeft hen geroepen. Weggeroepen uit hun vervreemding en verzet. Zij braken met hun oude bestaan en ontvingen een nieuw leven. God roept! Dat geldt ook ons. Wij kunnen nog steeds Zijn stem horen. God spreekt ons aan door de verkondiging van het evangelie. Door christenen die goed en groot spreken van de Heere. Met welk doel? Met het doel ons weg te roepen uit ons leven los van God, uit onze heilloze situatie.
Maar Hij roept ons niet alleen weg uit de duisternis van ons eigen hart. Hij roept ons ook tot de gemeenschap van de Heere Jezus. Gemeenschap, een kernwoord in de Bijbel. Geroepen zijn tot de gemeenschap van Jezus Christus.
Wat dat inhoudt? Dat is meer dan je opgenomen weten in de kring rond de Heere Jezus. Het is met Hem verbonden zijn door de levende band van het geloof. Het is een leven waarin je niets voor elkaar achter houdt, maar waarin je alles met elkaar deelt. Zoals Luther het zei: 'Hij mijn zonden, ik Zijn gerechtigheid. Hij mijn onheiligheid en ik Zijn heiligheid. Hij mijn schuld en ik Zijn vrijspraak.' Kortom, je mag delen in alles wat de Heere Jezus in Zijn kruis en opstanding heeft verdiend. Door het geloof mag je delen in de vergeving van je schuld, de vernieuwing van je bestaan en het eeuwige leven. Daarin zijn wij elke dag aangewezen op de trouw en de leiding van de Heilige Geest, Die ons tot die gemeenschap brengt en ons daarin bewaart.
Hij schenkt daartoe ook de middelen om die gemeenschap te versterken en te verdiepen. Denkt u maar aan de prediking, de sacramenten, de gebeden en de dienst aan de naaste. Dat laatste hoort er ook helemaal bij. Want Paulus zegt: 'U bent geroepen tot de gemeenschap ... van ónze Heere.'
God roept ieder persoonlijk met het oog op de gemeenschap. Juist die persoonlijke geloofsrelatie met Christus beweegt ons tot onderlinge gemeenschap. De gemeenschap met de Heere Jezus is de bron van onderlinge gemeenschap. Naarmate wij meer in de tere gemeenschap met Christus leven, mogen we ook meer doorgeven van wat wijzelf ontvangen hebben. Vooral: liefde. Elkaar liefhebben betekent concreet: elkaar aanvaarden, elkaar de zonden belijden, elkaar opscherpen in dankbaarheid dat er een gemeente is, elkaar dienen. Want je weet van genade. Je hebt Gods stem gehoord! Over gemeenschap gesproken. Wie geroepen is tot de gemeenschap van Christus krijgt de ander in het oog en in het hart. Dit leven in gemeenschap is gave en opgave. Dat is niet zozeer een sfeer of een fijn gevoel, waarin sympathie en gelijkgezindheid de bron zijn. Het is je niet geroepen voelen, maar geroepen zijn om Christus en elkaar te dienen. Dat maakt echt dankbaar en geeft blijdschap.
Houd steeds voor ogen dat God u geroepen heeft en roept tot de gemeenschap van Christus, onze Heere. Dit woord van Paulus maakt mij verlangend naar een gemeente, waarin we met Christus verbonden als broeders en zusters samen leven. Als een toevluchtsoord in een verkillende en individualistische wereld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen