Begin van het einde

Met het einde van de Bijbel loopt de geschiedenis niet ten einde, maar ziet zij uit naar een nieuw begin. Echt een open eind, in de verwachting van de komst van Jezus. Adventsverwachting dus. Gebaseerd op Jezus' eigen woorden, tot tweemaal toe gesproken: 'Zie, Ik kom spoedig.'
Deze beloftewoorden klinken de gemeente van Christus zó vreugdevol en vertrouwenwekkend in de oren dat zowel de Geest als de Bruid zeggen, bidden eigenlijk, 'Kom'.
De Heilige Geest als eerste, blijkbaar. Als de Geest dit korte gebed niet begon, niet vóórzei, kwam het bij de Bruid niet op om het uit te spreken. De Heilige Geest leert dit gebed aan de Bruid, dat is de Kerk, wat van Christus is. De Geest brengt de Bruid ook in kennis met de Bruidegom. Bijna net als destijds Eliëzer, de knecht van Abraham, die Izak en Rebecca met elkaar deed kennis maken. De Heilige Geest is de postillon d'amour tussen Christus en de gemeente.
Nu doet de Geest ook nog meer met betrekking tot de gemeente. De Geest zucht ook, samen met de hele schepping - Romeinen 8; want de schepping zucht, zij is als in barensnood; en het verdriet vanwege alles wat gebonden is aan de vergankelijkheid en aan de verloedering, dat is ook het verdriet en de pijn van God de Heilige Geest. De verzuchtingen van allen die niet weten te bidden zoals het hoort, neemt Hij over als Zijn onuitsprekelijke verzuchtingen. Om maar te zwijgen van het verlangen naar de komst van Jezus' Koninkrijk, dat zal worden gevestigd in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde.
Dat alles is het verlangen van de Heilige Geest, die dat heimwee ook legt in weerbarstige mensenharten. Daar sta je van te kijken, dat je de werkelijkheid van de Geest van God in je eigen leven gewaar wordt. Hoe dat kan en waar dat gebeurt? Wel, 'in de prediking van het Woord springt de Geest van God over de muur van het mensenhart en zet de mens zozeer aan om de poort van zijn hart te openen, dat die zondige, weerbarstige mens zelf deze poort opendoet' (A.A. van Ruler).
Zo roept en bidt de Geest: want de hele geschapen werkelijkheid is zo gewond geworden, door de terreur van de 'overste van deze wereld' en de schepping lijdt zo onder de verschrikking van de macht van de dood en de zonde lijkt zo onverslaanbaar, en U weet het toch, bidt de Geest, hoe zwaar het is voor Uw gemeente om overeind te blijven en dat Uw schepselen uiteen gescheurd worden tussen vrees en hoop, angst en spanning. Dat gebed van de Geest hoort de gemeente en zij neemt dat over. Ja, want er zijn er twee die roepen. De Geest en de Bruid roepen: 'Kom'.
De gemeente wordt hier de Bruid genoemd, omdat het licht van de eeuwigheid over haar valt. Elders wordt ze ook wel genoemd: slaven van Jezus Christus, mensen die er niet voor in aanmerking komen om bij Hem te horen, laat staan van Hem te zijn. Ook wel wordt de gemeente genoemd: leerlingen, discipelen van Jezus: mensen die het nooit helemaal in de vingers krijgen wie Jezus nu precies is; die altijd bij Hem in de klas moeten zijn om dat van Hem te leren.
Maar vanuit Gods standpunt, in het licht van de eeuwigheid dus, heet diezelfde gemeente: de Bruid, omdat ze geroepen is tot heerlijkheid, ondanks al haar schamelheid.
Mij dunkt, daar kan de gemeente nooit over uit, zeker niet als zij zich vergelijkt met de Bruidegom. Zij is immers van lage stand en brengt alleen maar schulden in. Soms denkt ze: wat ziet deze hemelse bruidegom in mij? Wel, - en dat is het hart van heel het evangelie - Hij heeft Zijn hart op haar gezet. Oude vromen zeiden dan: 'Daarvoor neemt Hij redenen uit Zichzelf.' Zo hoort de gemeente van Christus de liefdesverklaring van haar Heiland, in Woord en lied, in liturgie en gebed. Wie deze verklaring van de liefde in geloof ontvangt - en waarom zou je niet? - God is immers geen God dat Hij zou liegen, die zal ook de belijdenis van de wederkomst van Christus, van harte beamen.
Want - en gaat u dat maar na bij uzelf - vóór het tot de Bruid (en dat is de gemeente, dat ben ik!) in volle omvang doordringt wat ze zegt, heeft ze het gezegd: ' Kom, HEERE Jezus, kom!' In dat ene woord 'Kom' - een kind kan het onthouden - ligt alle ongeduld, alle uitzicht en alle verwachting van het hele christelijke leven.
Ten slotte nog dit: wie geraakt is door de beloftevolle woorden van de HEERE Jezus, zal ook in handel en wandel tot een levende getuige zijn geworden. 'Als een boer bekeerd is', hoorde ik ooit ds. G. Spilt in het kerkje van Oud-Zuilen zeggen, 'zullen zijn kippen het merken.' We zullen niet lijdzaam en zwijgzaam toezien hoe de schepping, door de inhaligheid van de mensen, te gronde wordt gericht. We zullen ons stellen in de dienst van de gerechtigheid, opdat gehavenden en verslaafden, bekommerden en stillen in den lande, vereenzaamde ouderen en onbegrepen jongeren, tot hun recht komen.
We zullen de stem, die ons tot leven riep, in alle bescheidenheid weliswaar, maar toch, laten horen op de plaats waar de HEERE onze God heeft: geroepen. En wanneer ons rekenschap gevraagd wordt van waar ons hart naar uitgaat, zullen we niet onder stoelen en banken steken dat we van Christus zijn. Ondanks alles, desnoods tegen alles in.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen