Jezus' familie

Wanneer wij denken aan de geboorte van Jezus en ons daarop voorbereiden, gebeurt dat meestal binnen de omlijsting waarin Lukas dat vermeldt: de herberg, de kribbe, de engelen, de herders. Maar Mattheüs doet het anders. Hij begint met de stamboom, met Jezus' voorouders. Wie dat leest, denkt onwillekeurig: toch wel een wat stug begin. Al die namen! Maar die lijst van al die namen deelt ons mee waar het om gaat als Jezus mens wordt, namelijk dat de HEERE God zich voor mensen interesseert, en dat in de letterlijke betekenis van woord: midden tussen hen in zijn.
De HEERE heeft in de rij der mensen willen staan, net als destijds, lang geleden, toen God ook woonde onder de mensen. In de hof van Eden.
Maar de mens, Adam, wilde hogerop: gelijk zijn aan zijn Schepper. Alleen: wij mensen kwamen niet hoger maar raakten aan lager wal en vielen uit Gods gemeenschap. Wie zal doorgronden hoe ver dat reikt. Maar als de HEERE, ook in Genesis 3, van onheil spreekt, kan Hij Zijn plan van heil voor diezelfde mensen niet verzwijgen. De eeuwen door niet; daarvan is de hele geschiedenis met Israël getuige.
Nu is het dan zover, wil de evangelist zijn lezers te kennen geven. Hij, de God van Israël, is onder ons gekomen en ik mag weten: God interesseert Zich voor mij, Hij zoekt mij, de aan lager wal geraakte, op.
Kijk maar wie tot Zijn familie behoren. U ziet de gestalte van Abraham, van Izak en van nog meer mannen. Hoewel, hier niet alleen mannen, zoals in alle andere bijbelse geslachtslijsten maar ook een viertal vrouwen. Bepaald niet van onbesproken gedrag of afkomst! Neem nu alleen haar, wier naam hier zelfs niet eens genoemd wordt en die wij kennen als Bathseba.
De geschiedenis van haar met koning David is bekend genoeg. Hoe ze ontboden wordt door de koning en dat ze kwam: dat was helemaal fout en ook ongeoorloofd naar oosters recht; in ieder geval maken ze zich beiden schuldig.
Dan komt Nathan, de profeet, bij David en vertelt hoe een rijk man het enige lammetje van een arme drommel heeft gestolen, waarop de koning uitroept: die man, die moet gedood! 'Gij zijt die man,' klinkt het uit Nathans mond. Dan breekt de koning en het koffertje van zijn leven, dat hij zo slim en zorgvuldig gesloten had, springt open. Dan dicht hij, wat we zo vaak zingen:
'Welzalig hij, wiens zonden zijn vergeven Die van de straf voor eeuwig is ontheven, Wiens wanbedrijf waardoor hij was bevlekt Voor 't heilig oog des HEEREN is bedekt.' (Ps. 32)
Veelzeggende, veelbelovende klanken. Mensen, antieke en moderne, dekken de dingen toe of vergoelijken ze, maar God ontdekt en dekt toe in Zijn vergeving. Dat doet God Zelf. Ook al ben ik in de ogen van mijn omgeving onberispelijk, u weet wat Jezus sprak over het hart van mensen. Hij zei: 'Uit het hart van mensen komen voort kwade bedenkingen, overspelen, dieverijen.' Hebt u nooit gekeken over de rand in de diepe put, die wij noemen: het mensenhart? Nooit geschrokken van wat u daar zag? Die ontboezeming van David: 'lk was een groot beest bij U' (Ps. 73), is toch niet zo vreemd als het lijkt? Jezus zegt: 'Wie een vrouw aanziet om te begeren, heeft al overspel gedaan en: wie zijn broeder haat, is al een moordenaar.'
Op weg naar het geboortefeest van de Heiland wordt ons een blik gegeven in Zijn voorgeslacht, Zijn familie. We dienen te weten dat Hij zich voor zulk soort mensen heeft geïnteresseerd. Hij is door de band van het bloed verbonden geweest met hen. Hij neemt een verleden op Zich. Hij belast Zich met dat verleden, met uw verleden en met het mijne.
Hij neemt het van ons af en gaat ermee naar het kruis.
God de HEERE graaft Zich in, om zo te zeggen, in mijn nood. Dat betekent, dunkt mij, minimaal twee dingen:
Vooreerst kan ik God nergens ontlopen: 'Gij zijt die man', sprak Nathan in Gods naam. Maar ook weet ik: nergens ben ik reddeloos verloren of een hopeloos geval: zo diep kan ik niet gevallen zijn, of God heeft Zich in de menswording, in de geboorte van Zijn Zoon, dieper in de ellende gestort. Er waren en er zijn mensen die verstrikt zitten in een zonde, die echt wat je noemt vastgelopen zijn; die een intens verdriet met zich dragen over een verleden dat verknoeid is, een verleden dat niet meer ongedaan gemaakt kan worden, naar de mens gesproken. Als God echter van Zich laat horen, spreekt Hij niet naar de mens, maar laat Hij zijn eigen hart spreken. Hij maakt de boeien los, trekt de doem van het verleden naar Zich toe en geeft een schone lei. Dat is Zijn waarheid.

Ze kwam niet meer in de kerk, vertelde prof. H. Jonker eens. Ze was uit grote nood van levensmisère gered en door Gods hand tot het evangelie gebracht, maar de gemeente nam haar niet op. Ik zocht haar op. 'De kerk is me tegengevallen,'  klonk haar verwijt. Ik vroeg: 'is Christus je tegengevallen?' Ze zweeg.
Ik zag haar belijdenisplaat aan de muur hangen. ''aarom hebt u die plaat daar nog hangen?' vroeg ik. 'Dat zal ik u zeggen: Ik was van plan om die plaat eraf te halen, maar toen ik ervoor stond, was het alsof mijn arm dienst weigerde. Ik wilde, maar ik kon het niet.'
Toen ik naar huis reed, jubelde het in mijn hart: overweldigd door de Waarheid Gods.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen